All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Yesterday
  3. Last week
  4. Hoi Mo, ik kan me helemaal voorstellen dat dat niet goed is voor je gezondheid. Ik werk ook wisseldiensten tussen 8.00u en 21.00u, van maandag tot en met zondag. Dat is een groot verschil met de verzorging die tussen 7.00u en 23.00u wisseldiensten werken. Voor iedereen is het verschillend ook: als je graag naar feestjes/verjaardagen gaat, dan gaat dat niet altijd met onregelmatig werken. Ikzelf ben blij dat ik niet altijd naar feestjes kan; ik vind drukke sociale dingen erg vermoeiend. Ik zoek mijn vrienden op doordeweeks, overdag, of in de vroege avond. Ook gezellig. En rustiger voor mij. Maar Mo, ik snap dat niet iedereen zo is. Dus ik begrijp ook goed dat het niet goed is voor je gezondheid.
  5. ik weet dat ik regelmatig avond en dagdiensten heb maar ik merk dat ik met de avonddiensten als ik thuis kom meer moeite heb om in slaap te komen en vaak om 3:00 nog wakker lig. Dit komt niet ten goede van mijn lichaam maar ook niet mijn zelf ben veel sneller moe. In het weekend heb ik altijd avonddienst dit komt ook niet ten goede aan de sociale contacten omdat verjaardagen meestal in het weekend bij ons worden gehouden en dan kan je niet.
  6. Het kan ook andersom zijn hoor: ik ben bewust van werk met kantoortijden naar de zorg gegaan. En ik ben het meest blij met de mogelijkheid om avonddiensten en weekenden te kunnen werken. Wat een verademing voor mijzelf. Meer me-time, meer tijd voor de kinderen. Ik ben er qua ontspanning op vooruit gegaan. Maar dat ben ik. Voor mij tot nu toe alleen maar winst
  7. Heb jij deelgenomen aan het ledenpanelonderzoek Gezondheid en onregelmatige diensten? Ga hier in gesprek over onregelmatige diensten met andere deelnemers aan het panel. Ook vragen of opmerkingen over het onderzoek kun je hier delen.
  8. Earlier
  9. Ik zou graag dit boek willen ontvangen en wel om de volgende reden(en). Mijn vrouw en ikzelf zijn sinds dit voorjaar beiden 64 jaar. Beiden volgens ons en onze omgeving nog helder van geest, om het maar zo te zeggen. Helaas ben ikzelf nu bijna 2 jaar volledig afgekeurd, vanwege een lichamelijke aandoening. De geest is nog goed (volgens ons). Mijn vrouw krijgt echter dagelijks veel voor haar kiezen. Werkzaam in de zorg (ikzelf ben daar jaren geleden al mee gestopt en ben iets geheel anders gaan doen). Zij werkt echter nog volop en alle diensten op een spoedeisende hulp, dus kan best intensief zijn. Zij heeft echter nu reeds 4 jaar ook nog eens de zorg voor mij (haar zieke echtgenoot) erbij gekregen. Daarnaast nog 2 dagen oppassen op kleinkinderen (schatjes, maar het vergt wel energie, die ikzelf niet heb). Onlangs vroegen we ons daarom af, hoe e.e.a. zou verlopen als één van ons ook nog eens met geestelijke achteruitgang te maken zou krijgen. Als het bij haar zou gebeuren, dan val ik ook om, want ik kan de zorg voor haar er zeker niet bij hebben. Daar heb ik de energie niet voor. Als het mij zou overkomen????? Ik ben al niet zo'n gemakkelijk persoon, zeker niet omdat mijn ziekte mij ontzettend dwars zit. Ik had graag nog een aantal jaren gewerkt, maar ben er acuut uit weggetrokken. Van de ene op de andere dag. Dat frustreert. Als ik dan ook nog geestelijk achteruit zou gaan, dan weet ik niet hoe ik zou worden en hoe dat impact heeft op haar. Vandaar dat wellicht zo'n 'handleiding' enige tips kan geven om hiermee om te gaan, ook in combinatie met kinderen.
  10. Na mijn pensioen , nog niet lang geleden, doe ik mantelzorg in een verpleeghuis. Verder heeft mijn jongere zus Alzheimer. Zij dementeert. Ik zou het fijn vinden om het boekje te ontvangen om zo beter inzicht te krijgen over de ziekte
  11. NRC Handelsblad 14 juni. Opvallende bezuinigingstrend in zorgfinanciering: no cure, no pay. Het artikel van NRC Handelsblad opent: ‘Hoe duur ook, medicijnen slaan bij lang niet alle patiënten aan. Daarom zoeken zorgverzekeraars naar andere financieringsmogelijkheden. Ze hunkeren naar een pay-for-performance-model, waarbij verzekeraars alleen betalen als het medicijn werkt.’ De krant noemt een aantal voorbeelden: Uitbehandelde patiënten met de zeer zeldzame MSI-H-tumor. Zij krijgen zestien weken het kankermedicijn Nivolumab op kosten van de farmaceut. Patiënten bij wie de tumor slinkt of niet verder groeit worden doorbehandeld met een vergoeding uit de basisverzekering. Pharmareus Novartis betaalt de kosten terug voor injecties bij astmapatiënten, wanneer ze na vier weken niet goed reageren op het medicijn. Een geneesmiddel van het Franse Sanofi, dat wordt toegepast bij een beenmergziekte, slaat bij circa 80% van de patiënten aan. Als het niet werkt, dan betaalt Sanofi de kosten. Deze financiële manier van werken is ook gunstig voor de farmaceuten, betoogt NRC Handelsblad, omdat bij succes de zorgverzekeraars meebetalen aan de ontwikkeling van een (nieuw) medicijn. Bij dit alles de opmerking, dat het vaak om kleine, hele specifieke patiëntengroepen gaat. De tendens sluit dan ook eerder aan bij de beweging naar precisiemedicijnen, vanuit de gedachte dat elke patiënt uniek is. Dit heeft als nadeel, dat het bij zo’n kleine patiëntengroep moeilijk te zeggen is of het medicijn met zekerheid werkt. De toepassing van no cure, no pay bij medicijnen is vooralsnog erg beperkt. Wel wordt deze vorm van financiering in Engeland en Frankrijk vaker toegepast dan in Nederland.
  12. Het spijt me Isa maar ik kan geen voordelen opnoemen van de Marktwerking of het zou de 8 miljard aan reserves van de zorg verzekeraars moeten zijn.Zij hebben goed gegraaid over de rug van de consument.De tweedeling is er nog steeds,velen kunnen geen aanvullende verzekering betalen.De verzekeraars moeten goed overhouden want ze sponseren en maken veel reclame.Het ware beter dit ten goede te laten komen van de patieenten.Breng ,jeugdzorg,thuiszorg,ouderenzorg etc.op orde en zorg dat er weer meer mensen voor de zorg kiezen,maak deze weer aantrekkelijk.
  13. Graag meeloten , altijd fijn om er op een andere manier over te lezen!!
  14. Mijn moeder heeft Altzheimer. Zij heeft 2 achterkleinkinderen die ik graag uit dit boekje voor zou willen lezen.
  15. Ik zou deze graag willen winnen, bewustwording en verplaatsen in de (demente) mens, is iets waarin je nooit uitgeleerd kan zijn
  16. Ik zou dit boek graag willen hebben. Mijn vader is aan Alzheimer overleden en mijn broer lijkt ook dement te worden.
  17. Ik zou ook graag dit boek winnen. Mijn schoonmoeder is overleden aan Alzheimer.
  18. ik ben als verzorgende al jaren in mijn werk betrokken bij cliënten met dementie van beginnend alzheimer tot de laatste fase, mijn vader heeft sinds een aantal jaren alzheimer, nu maak ik het ook mee om als kind en niet alleen als professional, het boeit mij wat er nu in het brein om gaat. probeer te begrijpen hoe je kunt reageren.
  19. Ik zou graag het boek winnen. Ik doe vrijwilligerswerk in een huis van de wijk in Belfeld. Daar komen de mensen in de open inloop voor diverse activiteiten en er komen mensen om te eten. Er zijn mensen bij met lichte dementie maar ook met beginnende Alzheimer. Voor mij en mijn collega`s is het boek een aanvulling op wat al aan ons verteld is. Maar er zijn een paar vrijwilligers die de nederlandse taal nog niet goed machtig zijn. Daar is dat boek dan ook een mooie aanvulling voor.
  20. Wat ook wel eens gezegd mag worden: een heleboel werknemers/-neemsters willen graag regels hebben : 1 omdat regels een veilig gevoel geven. 2 omdat je in een moeilijke werksituatie je gemakkelijk achter regels kunt verschuilen. 3 omdat regels je ontlasten van zelfstandig nadenken & initiatief nemen. --- Het bovenstaande speelt zeker ook in de Zorg. En de klassieke fout is, dat velen denken dat je alle voorkomende werksituaties vooraf in regelgeving kunt vatten. Dit is een ernstige denkfout, want het kan niet. De praktijk van het dagelijks werk is daarvoor te variabel, te rijk geschakeerd. --- Het gevolg van deze misvatting is dan ook, dat: 4 er zoveel regels worden gemaakt dat je 'door de bomen het bos niet meer ziet'. 5 regels onderling tegenstrijdig worden, of op een verschillende manier kunnen worden uitgelegd. 6 een enorme hoeveelheid kostbare werktijd verloren gaat met geleuter over regeluitleg. --- De oplossing: 7 het vermogen om ten opzichte van je collega's sportief te 'geven en te nemen'. 8 het vertrouwen op je eigen vakbekwaamheid, en op die van collega's. 9 het gebruiken van je gezonde verstand. 10 weerwerk bieden aan de regel-uitgevers 'par excellence': de stafmedewerkers/-sters van de directie.
  21. Ik zou graag meer begeleiding willen hebben in het verpleeghuis hoe het met mij ging, dat was ook helemaal niet gebeurd. En toen ik terug kwam in de wijk, dat er af en toe een gesprek zou zijn hoe het nu gaat. Maar ik denk nu ook dat de intentie er niet is, want je mag niets mankeren. Dat wil de werkgever niet en er kan ook weinig worden aangepast.
  22. Graag zou ik dit boek willen om te gebruiken in mijn werk in de zorg, maar ook om mijn kinderen uitleg te geven. Hun oma is overleden aan ftd (frontaal temporaal dementie). Hierover is weinig specifieke informatie te vinden.
  23. Ik werk met mensen met dementie en krijg binnen het kleinschalig wonen ook basisschoolleerlingen op bezoek om activiteiten te doen met de bewoners. Zou geweldig zijn als ik de kinderen met het boek meer inzicht zou kunnen geven in de wereld van de mensen met dementie!
  24. Dit boekje zou door mij mogelijk goed gebruikt kunnen worden ter inzage bij de informatiemiddagen die gegeven worden in ziekenhuizen en verzorgingshuizen. Middagen en avonden die gehouden worden om patiënten, familie en mantelzorgers meer bekendheid te geven over de ziekte en het verloop daarbij van Altzheimer.
  25. Ik zou graag het boekje winnen, omdat mijn vader Alzheimer heeft. Hij heeft 4 kleinkinderen (6,8,9 en 11) die we op deze manier op een duidelijke manier kunnen uitleggen wat het inhoudt.
  26. Burn-outs komen ook buiten de zorg voor. Als ik enkele oorzaken (niet volledig) mag noemen: 1 het onvermogen om geestelijk 'afstand' te nemen van je werk; 2 onvoldoende zelfkennis, onvoldoende zelfdiscipline om je balans tussen werk en rust te vinden; 3 problemen van buiten je werk, zoals bijvoorbeeld financiën of in de privé-sfeer; 4 problemen op je werk, zoals een slechte & oncollegiale sfeer. Of een leidinggevende die het werk slecht & onevenwichtig verdeelt. Of een leidinggevende die zijn/haar oren teveel laat hangen naar de werknemers/-neemsters met de grootste mond & de scherpste ellebogen; 5 een leidinggevende die een dreigende burn-out bij zijn medewerk(st)ers niet of onvoldoende onderkent.
  27. Toen de ziekenfondsen werden afgeschaft, zo rond 2006, stegen de kosten voor de zorg ruwweg 10% per jaar. En je hoeft geen econoom te zijn om te begrijpen dat deze kostenstijgingen niet zo door konden gaan. De regering zocht naar een rem op deze kostenstijgingen, en kwam uit bij commerciële zorgverzekeraars. En inderdaad: deze oplossing heeft in financieel opzicht tot nog toe behoorlijk gewerkt. --- Als Nederland de niet-commerciële Ziekenfondsen had gehouden ..... het is koffiedik kijken, maar ik ga ervan uit dat de zorgkosten dan minder effectief beteugeld zouden zijn. Met rond 2010 een complete chaos in de zorgfinanciën, en een serieus risico dat de salarissen van veel medici en verpleegkundigen niet meer (volledig) betaald hadden kunnen worden. Om nog maar te zwijgen over geldgebrek voor investeringen in meubilair & apparatuur, (onderhoud aan) gebouwen & IT, enzovoorts. Door het financieel 'bijbuigen' in de richting van de zorgverzekeraars is de continuïteit in de Nederlandse zorg in ieder geval bewaard gebleven. Wat ongetwijfeld een zwaar argument zal zijn geweest om deze stap te doen.
  28. Dank voor je openhartigheid @Mo. Welke begeleiding zou je gehad willen hebben, achteraf gezien, toen je in het verpleeghuis re-integreerde en later toen je weer in de wijk werkte?
  29. Ik heb ook een burn-out gehad (3 jaar geleden) en heb lang door gewerkt, tot er door mijn collega werd gezegd, volgens mij gaat het niet zo goed met je. Ik kon dit alleen maar beamen. Ik werkte op de automatische piloot en er kwam niets meer binnen verder. Ik heb het alleen opgelost met veel ups en downs. Ik moest iedere dag van mijzelf naar buiten, even een boodschap halen. Dat heeft mij wel gered. Om terug te komen naar de wijk was moeilijk, want ik moest ineens gaan re-integreren in een verpleeghuis, wat ik niet wilde. Ik kreeg daar ook geen begeleiding, ook toen ik terug kwam in de wijk werd er verder geen rekening mee gehouden. Nu werk ik gewoon weer in de wijk, maar nu met andere problemen en moet ik weer een keuze maken, omdat je nou eenmaal niets mag mankeren als zorgverlener in de zorg.
  1. Load more activity