Search the Community

Showing results for tags 'voorstellen'.



More search options

  • Search By Tags

    Type tags separated by commas.
  • Search By Author

Find results in...


Last Updated

  • Start

    End


Filter by number of...

Joined

  • Start

    End


Group


About Me


IzzMember

 
or  

Found 2 results

  1. ‘Elf nieuwe leden in de community de afgelopen week, wauw! Maar waarom zie ik dat nu pas? En wie zijn die leden dan? Is het niet handig maar vooral ook leuk dat ze zich even voorstellen? Aan mij, of aan iedereen?’ Ik vanochtend in overleg met mijn leidinggevende (‘Hoe deed Isa dat eigenlijk, het verwelkomen van nieuwe leden’?), een mooi welkomstbericht opgesteld naar de nieuwe leden, bíjna verstuurd … Heb ik mezelf eigenlijk al voorgesteld? Als opvolger van? Nee! Inmiddels al drie weken op de plek van ‘Isa van IZZ’. Rijkelijk laat - excuses daarvoor - maar hier komt ‘ie dan eindelijk. Sorry, sorry, sorry. Hopelijk doet goed voorbeeld goed volgen … Ik ben ‘Marjon van IZZ’, gestart dus op 12 augustus 2019 als community manager bij Stichting IZZ. Ik werk hier vooralsnog tijdelijk op interimbasis. Primair om de taken van Isa over te nemen en mee te denken over de ontwikkeling van en in de community. Isa heeft iets heel moois opgebouwd en achtergelaten, hier ga ik zeker met grote zorgvuldigheid mee om. Ik woon samen met vriend, zoon en vier honden. Ben een echt buitenmens: wandelen, mountainbiken, reizen, kamperen, met de honden trainen (4 sledehonden). Ik sta nooit stil zeg maar. Maar probeer uiteraard wel goed voor mezelf te blijven zorgen Voor mijn werk bij Stichting IZZ heb ik veel in het onderwijs gewerkt als online adviseur, webredacteur, social media adviseur, webmaster etc. Maar ook de combinatie van Zorg en Verzekeringen is mij niet onbekend. Ooit mijn communicatieloopbaan begonnen als marketingcommunicatiemedewerker bij OHRA Verzekeringen en recent (2017-2018) gewerkt als online adviseur bij ZZG Zorggroep in Groesbeek. Uiteindelijk komt alle kennis & expertise op zowel werkinhoudelijk vlak als kennis van de organisatietak in deze functie samen. Ik heb er veel zin en hoop met velen van jullie kennis te mogen maken! Live of online. En ben vooral benieuwd naar jullie ervaringen, valkuilen, knelpunten maar vooral ook inspirerende en mooie momenten van het werken in de zorg. Deel ze en praat erover. Stel vragen. Want dat jullie goed zorgen voor een ander staat als een paal boven water. Zorg vooral ook goed voor jezelf! Bij vragen weten jullie mij dus nu alvast te vinden …
  2. Hallo allemaal. Wanneer jullie het nieuwe magazine 'de zorg'hebben gelezen dan hebben jullie al kort met me kunnen kennismaken. https://www.izz.nl/thema/gezond-werken/psychische-belasting/artikelen/mijn-werk-hielp-me-uit-mijn-burn-out Ik ben sinds kort lid van de redactieraad voor dit magazine en op de eerste bijeenkomst flapte ik er spontaan wat uit over mijn burn-out enkele jaren geleden. Toen ik na deze vergadering werd gebeld met de vraag om hierover geïnterviewd te worden heb ik eerst een paar dagen gewacht voor ik hier in toestemde. Dit komt namelijk erg dichtbij en ondanks dat ik er goed uit ben gekomen, waar ik best wel trots op ben, brengt het weer emoties boven. Ook ben ik er (ten tijde en na de burn-out) achtergekomen dat er nog steeds een taboe op het onderwerp ligt. En misschien had ik voor die tijd ook wel mijn vooroordelen. Ook ik had van burn-out gehoord, maar dacht ook 'dat overkomt alleen een ander en niet mij'. En dat is dus niet waar. Om te spreken over je bun-out is vaak 'not-done' en dat merk ik nog steeds. Ik merk dat ik het ook heel spannend vind hoe er (vooral in mijn werk-omgeving) op dit artikel gereageerd wordt. Sommige collega's van destijds willen het woord 'bun-out' nu nog steeds niet horen. Ik mag daar in hun bijzijn geen woord over zeggen. Jammer, het zou zo veel ophelderen. Wellicht omdat het vaak geassocieerd wordt met zwakte. Maar niets is minder waar: burn-out overkomt juist vaak sterke mensen, mensen met veel plichtsbesef en veel verantwoordelijkheidsgevoel. In één ding hebben een aantal mensen in mijn omgeving wel gelijk: het heeft veel te lang geduurd voor ik door had dat zelfs de sterkste schouders niet alles kunnen dragen. Dat zelfs sterke vrouwen (en mannen) af en toe hulp nodig hebben en dat het geen schande is om die hulp te vragen. Ik heb vaak hulp afgewezen terwijl ik die eigenlijk had moeten accepteren. Ik ben er sterker uit gekomen zeggen velen dan. Ik ben van mening dat ik er ook al sterk 'in ging'. Maak ik heb in die periode dingen geleerd die me helpen mijn energie weer in balans te krijgen. Om dingen die energie kosten (en blijven kosten, want het is niet zo dat mijn zoons en man nu als bij toverslag genezen zijn), maar ik heb ook geleerd welke dingen mij energie geven. En ik wordt blij van dingen doen, ondernemen, nieuwe dingen ontdekken. Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert om ook de zoektocht met zichzelf aan te gaan, maar ook om het onderwerp burn-out bespreekbaar te maken. En ik wil graag in dit forum anderen die hetzelfde moeten doormaken helpen door in dit forum mee te praten over dit onderwerp.