Doorzoek de community

Toont resultaten voor tags 'team burn-out'.



Meer zoekopties

  • Zoeken op tags

    Voer tags gescheiden door een komma in.
  • Zoek op auteur

Soort bijdrage


Forums

  • Zorg voor mij zelf
    • Mijn zorgmoment
    • Zorg en werk
  • Vitaal door je loopbaan
    • Burn-out in de zorg
    • Emotioneel en fysiek geweld
    • Werk-privébalans
    • Hormonen en de Overgang
    • Mantelzorg
    • Werkgerelateerde klachten
    • Vitaliteit en preventie
    • Chronische aandoeningen
  • Ons IZZ ledencollectief
    • Het ledencollectief van mensen in de zorg
    • Vraag & antwoord Zorg voor jezelf Community
    • De koffiekamer
    • Community Starters

Vind resultaten in...

Vind resultaten die...


Datum aangemaakt

  • Start

    Einde


Laatst bijgewerkt

  • Start

    Einde


Filter op aantal...

Geregistreerd

  • Start

    Einde


Groep


3 resultaten gevonden

  1. Wil jij minder last hebben van stress? Wil je een burn-out voorkomen, of wil je extra hulp bij je herstel? Dan is het tijd voor iets nieuws! We nodigen jou uit om mee te doen aan het En nu zorg ik voor mezelf-experiment. Kies er 2 weken lang elke dag bewust voor je goed te voelen, en ervaar wat dat met je doet. Je krijgt van ons een 5 stappenplan dat je helpt om het experiment uit te voeren. Bekijk daarvoor onderstaande video en download het stappenplan: En nu zorg ik voor mezelf-experiment.pdf. Het experiment leert je sturing te geven aan hoe jij je voelt. Je leert daardoor zelf de toon te zetten voor je dag. En dat maakt verschil. Ervaar het zelf. Doe je mee?! Tip: log eerst even in via de optie inloggen onder de video! Je ervaringen delen? Dat kan onder dit bericht of door een nieuw gesprek te starten in het forum Burn-out in de zorg. Heb je een vraag aan Marina? Het experiment is gestart door IZZ in samenwerking met burn-outspecialist en auteur Marina Schriek. Stel je vraag aan Marina door in jouw bericht of reactie @Marina Schriek te schrijven. Marina beantwoordt jouw vraag zo snel mogelijk.
  2. Hallo allemaal. Wanneer jullie het nieuwe magazine 'de zorg'hebben gelezen dan hebben jullie al kort met me kunnen kennismaken. https://www.izz.nl/thema/gezond-werken/psychische-belasting/artikelen/mijn-werk-hielp-me-uit-mijn-burn-out Ik ben sinds kort lid van de redactieraad voor dit magazine en op de eerste bijeenkomst flapte ik er spontaan wat uit over mijn burn-out enkele jaren geleden. Toen ik na deze vergadering werd gebeld met de vraag om hierover geïnterviewd te worden heb ik eerst een paar dagen gewacht voor ik hier in toestemde. Dit komt namelijk erg dichtbij en ondanks dat ik er goed uit ben gekomen, waar ik best wel trots op ben, brengt het weer emoties boven. Ook ben ik er (ten tijde en na de burn-out) achtergekomen dat er nog steeds een taboe op het onderwerp ligt. En misschien had ik voor die tijd ook wel mijn vooroordelen. Ook ik had van burn-out gehoord, maar dacht ook 'dat overkomt alleen een ander en niet mij'. En dat is dus niet waar. Om te spreken over je bun-out is vaak 'not-done' en dat merk ik nog steeds. Ik merk dat ik het ook heel spannend vind hoe er (vooral in mijn werk-omgeving) op dit artikel gereageerd wordt. Sommige collega's van destijds willen het woord 'bun-out' nu nog steeds niet horen. Ik mag daar in hun bijzijn geen woord over zeggen. Jammer, het zou zo veel ophelderen. Wellicht omdat het vaak geassocieerd wordt met zwakte. Maar niets is minder waar: burn-out overkomt juist vaak sterke mensen, mensen met veel plichtsbesef en veel verantwoordelijkheidsgevoel. In één ding hebben een aantal mensen in mijn omgeving wel gelijk: het heeft veel te lang geduurd voor ik door had dat zelfs de sterkste schouders niet alles kunnen dragen. Dat zelfs sterke vrouwen (en mannen) af en toe hulp nodig hebben en dat het geen schande is om die hulp te vragen. Ik heb vaak hulp afgewezen terwijl ik die eigenlijk had moeten accepteren. Ik ben er sterker uit gekomen zeggen velen dan. Ik ben van mening dat ik er ook al sterk 'in ging'. Maak ik heb in die periode dingen geleerd die me helpen mijn energie weer in balans te krijgen. Om dingen die energie kosten (en blijven kosten, want het is niet zo dat mijn zoons en man nu als bij toverslag genezen zijn), maar ik heb ook geleerd welke dingen mij energie geven. En ik wordt blij van dingen doen, ondernemen, nieuwe dingen ontdekken. Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert om ook de zoektocht met zichzelf aan te gaan, maar ook om het onderwerp burn-out bespreekbaar te maken. En ik wil graag in dit forum anderen die hetzelfde moeten doormaken helpen door in dit forum mee te praten over dit onderwerp.
  3. @Dorothe Elbersen plaatste haar verhaal gisteren in een ander gesprek in de community (zie onderaan voor verwijzing). Het past juist ook hier binnen het Burn-out in de zorg forum. Vandaar dat ik een deel ervan hier plaats. .... Juist door het werk, zorg voor anderen, bagatelliseer ik wat mij overkomen is en door het lezen, praten merk ik nu dat ik het veel beter een plaats kan geven. Bijna zes jaar geleden was ik op het werk en zag ik ineens slecht. Als neurologie verpleegkundige herkende ik een hemianopsie. Diagnose was een tia. Oké dacht ik alles is weer normaal, ascal,persantin en we kunnen na een week weer gaan werken. Want wat niet meer vanzelf ging, met tien dingen tegelijk bezig zijn, moest ik weer trainen, dan komt het wel terug. Dat was het ook niet en na twee maanden ziekte wet melde ik me beter en ging weer aan het werk. Het viel me zwaar, maar iedereen heeft het druk , het hoort erbij. Wat ik wel bemerkte was dat er iets was maar ik kon niet ontdekken wat. Tot een dag mijn leidinggevende samen met de p&o adviseur een gesprek aanging en waar ik te horen kreeg dat ik niet functioneerde. Ik hoorde het in Keulen donderen. Na enkele dagen nog gaan werken heb ik me ziek gemeld en ten einde raad naar de huisarts gegaan. Zij zorgde voor de rust die ik toen nodig had om mij naar een psychiater door te verwijzen en een npo aan te vragen. Een lang verhaal kort vertelt: uitslag een zware depressie en mijn cognitie was achteruit gegaan. Na een jaar vallen en opstaan, tegen grenzen van mijn kunnen aanlopen, andere functie kon ik weer aan het werk. Na bijna twee jaar werd ik weer meer mijzelf en kon ik ook weer analyseren wat me overkomen is. Dit is ook wat ik belangrijk vind in de community , tijdens mijn gesprekken met leiding gevende en bedrijfsarts is, na dat eerste gesprek, mijn man steeds meegeweest. Doordat ik niet de situatie kon overzien, kon ik ook geen beslissingen nemen. Als mijn man niet meegeweest was , zou ik niet de functie hebben die ik nu heb en weer energie krijg van het werk. Genoeg geschreven denk ik zo. tot de volgende keer