Dorothe Elbersen

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    15
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over Dorothe Elbersen

Achtergrond

  • Functie
    Gespecialiseerd verpleegkundige / hoofdverpleegkundige / coördinator
  • Branche
    Ziekenhuizen
  1. Beste Jessica, ik herken het gegeven dat je nu , nu op het werk de gezamenlijke verantwoording is geregeld, je denkt zo nu kunnen we weer verder. Omdat je op meerdere plaatsen actief bent , lijkt het dat een plek het probleem is. Maar wat ik ervaren heb was dat ik het probleem was. Ik heb met behulp van een psychologe dit ontdekt en er toen aan kunnen werken door in het begin heel duidelijk grenzen te stellen. En dat iets wat je leuk vindt wel minder belastend is , maar als je nog niet helemaal in balans bent kan je dat meer uit balans brengen. Ook heb ik elke dag iets ontspannends gedaan., al was het maar de hond langer uitlaten. Mijn tip is dan ook, stel je grens en maak je hoofd elke dag even leeg. Succes
  2. Is de Community "los zand"?

    Dank Martina voor je ondersteuning, ja ik ben er veel sterker uitgekomen. Wat ik nu tracht te doen is op het werk een goede onderbouwing te vinden waarom er niet altijd bezuinigd kan worden op de medewerkers. De kaasschaaf is al genoeg gebruikt en de rek bij veel medewerkers in de zorg is eruit. Nu kom je op het punt dat er strategische keuzes gemaakt moet worden. Een euro is een euro en niet meer. Ik denk dat als er een nog betere samenwerking komt tussen eerste en tweede lijn er al veel gewonnen is. Er zijn plaatsen waar dit al goed werkt, maar ook waar nog veel verbetering is te behalen. Ook denk ik dat er moeilijke ethische keuzes gemaakt moeten worden. Is het inderdaad nodig bij een patiënt die geen behandeling meer wil om toch op de bodem uit te zoeken ( veel euro’s ) wat hij precies mankeert. De zorg kan uitstekend ondersteund worden door de ICT maar , dat blijkt elke keer weer, het vertrouwen en contact tussen patiënt en hulpverlener is het allerbelangrijkst
  3. Is de Community "los zand"?

    Beste allen, ja inderdaad ik zoek de oorzaak eerst bij mijzelf , en ja ik heb een heel stuk van het reageren van collega's en leidinggevende weggelaten. Het verhaal werd dan wel heel erg lang. Ik denk dat mijn leidinggevende reageerde zoals dat in het bedrijfsleven gebeurd. Niet functioneren, dan ben je bedankt. Ook mijn collega's zagen wel dat het niet klopte maar geen een durfde dat te benoemen, helaas daar ik echt wel open stond voor feedback. Ik voelde me ook echt in de steek gelaten. Ik denk dat de community een goede manier is om ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren. Voor mij is het geen los zand, eerder een bodem die ontgonnen moet worden
  4. Is de Community "los zand"?

    Hallo allen, Graag wil ik ook reageren op de vraag wat betekent de community voor je. Op de eerste plaats is het mijn interesse in de medemens. Dat is ook een van mijn drijfveren in het werk, wat ik nog steeds met plezier doe. Ten tweede een lotgenoten contact met als basis een zelfde zorgverzekering. Juist door te lezen hoe anderen ervaren wat je zelf ook is overkomen, heb ik meer rust gekregen. Ook het bijwonen van de avond heeft mij veel opgeleverd. Meer dan ik dacht. Juist door het werk, zorg voor anderen, bagatelliseer ik wat mij overkomen is en door het lezen, praten merk ik nu dat ik het veel beter een plaats kan geven. Bijna zes jaar geleden was ik op het werk en zag ik ineens slecht. Als neurologie verpleegkundige herkende ik een hemianopsie. Diagnose was een tia. Oké dacht ik alles is weer normaal, ascal,persantin en we kunnen na een week weer gaan werken. Want wat niet meer vanzelf ging, met tien dingen tegelijk bezig zijn, moest ik weer trainen, dan komt het wel terug. Dat was het ook niet en na twee maanden ziekte wet melde ik me beter en ging weer aan het werk. Het viel me zwaar, maar iedereen heeft het druk , het hoort erbij. Wat ik wel bemerkte was dat er iets was maar ik kon niet ontdekken wat. Tot een dag mijn leidinggevende samen met de p&o adviseur een gesprek aanging en waar ik te horen kreeg dat ik niet functioneerde. Ik hoorde het in Keulen donderen. Na enkele dagen nog gaan werken heb ik me ziek gemeld en ten einde raad naar de huisarts gegaan. Zij zorgde voor de rust die ik toen nodig had om mij naar een psychiater door te verwijzen en een npo aan te vragen. Een lang verhaal kort vertelt: uitslag een zware depressie en mijn cognitie was achteruit gegaan. Na een jaar vallen en opstaan, tegen grenzen van mijn kunnen aanlopen, andere functie kon ik weer aan het werk. Na bijna twee jaar werd ik weer meer mijzelf en kon ik ook weer analyseren wat me overkomen is. Dit is ook wat ik belangrijk vind in de community , tijdens mijn gesprekken met leiding gevende en bedrijfsarts is, na dat eerste gesprek, mijn man steeds meegeweest. Doordat ik niet de situatie kon overzien, kon ik ook geen beslissingen nemen. Als mijn man niet meegeweest was , zou ik niet de functie hebben die ik nu heb en weer energie krijg van het werk. Genoeg geschreven denk ik zo. tot de volgende keer
  5. Burn-out overkomt juist vaak sterke mensen

    Welkom, fijn dat er steeds meer mensen komen met hun verhaal. gelukkig kan het taboe , doordat er meer mensen hun verhaal vertellen, minder worden. Hoe meer je erover weet , hoe eerder je het herkent. Vandaag begonnen met een leuke dag, reflectie leverde mij op dat ik genoot van de rit naar huis terwijl de zon scheen en dat , ondanks erg moe te zijn na een lesdag, genoten heb van mijn kleinkinderen die kwamen eten.
  6. Wil je meedenken over een app voor fysieke belasting?

    Hallo Heleen, het lijkt mij inderdaad leuk om mee te denken maar ik kan alleen in de avonduren. Groetjes
  7. Wil je meedenken over een app voor fysieke belasting?

    Helaas was ik verhinderd 21 september maar anders wil ik graag meedenken
  8. Hoe maak jij je angst voor agressie en geweld bespreekbaar?

    op het werk heb ik soms te maken met verbale agressie. Vaak komt dit voort uit machteloosheid en frustratie. Deze soort verbale agressie is goed te handelen door op dat moment te luisteren naar de patiënt . Ik heb ervaren als je dit niet doet, dat je dan het vertrouwen van de patiënt kwijt raakt.
  9. Dat ik zelf patiënt werd, heeft mijn werk als zorgmedewerker veranderd

    Hallo Helma, wat je zegt ja de film spreekt me aan. Zorgen voor een ander , de glimlach is de beloning of het woordje zuster bedankt. Juist dat maakt het waardevol, je voelt dat nog veel meer als je zelf verschil hebt ondervonden. Het zijn de kleine dingen die het doen
  10. Dat ik zelf patiënt werd, heeft mijn werk als zorgmedewerker veranderd

    Bij bovenstaande bericht wil ik de volgende uitspraak toevoegen. Ik zag deze in de wachtkamer bij een huisarts er werd er meteen door geraakt: Het betreft een uitspraak van de zestiende-eeuwse arts Ambroise Paré (1510-1590) over de aard van het vak: La médecine c'est guerir parfois, soulager souvent, consoler toujours. 'Geneeskunde is soms genezen, dikwijls verlichten, altijd troosten.'
  11. Dat ik zelf patiënt werd, heeft mijn werk als zorgmedewerker veranderd

    Volgens mij verander je door alle ervaringen die je in het leven krijgt. Als ziek zijn je overkomt dan ga je er anders naar kijken, je ervaart als mens wat je voelt en reageert ook als mens. Dat is het verschil met als zorgprofessional empatisch handelen. Het woord ervaringsdeskundige bevestigd dit. Ik heb zelf ervaren dat je als professional je inderdaad anders naar de patiënt reageert, Omdat je, volgens mij, beter kunt aansluiten bij de patiënt.
  12. Kan ik ook anoniem vragen stellen?

    Persoonlijk denk ik dat dat moet kunnen.