WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    38
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Alles door WoutVisser geplaatst

  1. Actueel in het nieuws: zorgverleners komen in de problemen met hun baan, omdat ze te enthousiast in medische dossiers kijken van patiënten waar ze niets mee te maken hebben. Let dus op wat je doet … en ook op wat je tegen elkaar zegt. Bijvoorbeeld in een koffiepauze. Ik herinner me maar al te goed hoe graag zorgverleners met elkaar over hun werk kletsen … en hoe slecht ze de regels over patiëntprivacy daarbij vaak naleven -- als ze die regels al kennen ...
  2. Het Financieele Dagblad van 6 april: Het Amsterdamse Academisch Medisch Centrum (AMC) heeft besloten om zelf CDCA te maken, een medicijn tegen de stofwisselingsziekte CTX (met ruim 60 patiënten in Nederland). Fabrikant Leadiant heeft hiervoor gedurende 10 jaar het recht op alleenverkoop. Het probleem: het AMC maakt CDCA voor ongeveer 25.000 euro, en Leadiant vraagt er circa 200.000 euro voor. Het AMC wilde dit medicijn blijven gebruiken, en was bang dat de zorgverzekeraars het niet meer zouden vergoeden. Het AMC loopt met zijn initiatief het risico om voor de rechter gesleept te worden, want Leadiant dreigt flink wat ‘handel’ mis te lopen. Toch heeft het AMC besloten om dit risico te nemen, met de opmerking dat CDCA vroeger voor circa 35.000 euro te koop was. Het AMC steekt op een loffelijke manier zijn nek uit: de aldus uitgespaarde 175.000 euro per medicijn kan nu voor andere zorgdoelen worden bestemd. En/of voor het matigen van de premie van onze zorgverzekering.
  3. kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zorgverleners, jullie werken iedere dag in een schone ruimte. Het beddengoed voor de cliënten ligt gewassen klaar voor gebruik, je hebt een pc waarop je de administratie kunt doen, en je salaris wordt iedere maand op tijd uitbetaald. Enzovoorts. Een heleboel zorgverleners denken in zalige onwetendheid dat zulke ondersteunende werkzaamheden ‘vanzelf’ gaan. Dat gaan ze niet; zij bezorgen veel mensen een baan. En als deze ondersteuning als ‘vanzelfsprekend’ wordt ervaren, dan betekent dat alleen maar dat de ondersteuners hun werk goed doen. Verdiep je eens in je ondersteunende collega’s. Gewoon van mens-tot-mens, en niet alleen wanneer de ondersteuning problemen in je eigen werk oplevert. Maak eens een ontspannen praatje met ze, en toon belangstelling voor hun dagelijkse werkzorgen. Je zult ontdekken dat hun wereld een hele andere is dan die van jezelf. En dat het ondersteunende werk problemen oplevert, die net zo veel denkwerk, verantwoordelijkheid en stress oproepen als de problemen van een zorgverlener. Wel is er een verschil: jij kijkt naar het welzijn van de cliënt, een ondersteuner denkt al heel snel in geld. Dit verschil in invalshoek veroorzaakt veel wederzijds onbegrip, en leidt vaak tot problemen. Problemen die door een goed wederzijds begrip minder groot kunnen worden. Hoe dit alles ook mag zijn: de zorgverleners en ondersteuners kunnen niet zonder elkaar hun werk doen. Zij hebben elkaar nodig.
  4. kijk eens naar een ondersteunende collega

    Het probleem is, denk ik, dat een zorgverlener zich moeilijk kan inleven in de wereld van een ondersteuner - en andersom. Zorgverlener: als een cliënt in een lichamelijke of geestelijke crisis schiet, moet er snel worden gehandeld - waarbij alle andere zaken terecht opzij worden gezet, en niet meer belangrijk lijken. Ondersteuner: de 'brandweer'-instelling van een zorgverlener belemmert de doordachte, systematische aanpak, die voor het ondersteunende werk onmisbaar is.
  5. kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zeker Isa. Ik noem er een paar: - de verrekening van de toeslagen voor onregelmatig werken in het salaris van een zorgverlener geeft problemen. Hetzij omdat de onregelmatige uren niet of niet goed zijn doorgegeven, hetzij omdat de salarisadministratie ze niet goed verwerkt. - een zorgverlener geeft de kleur van de vloerbedekking door, die in een zorgruimte moet worden gelegd. Waarna de zorg-teamleider beslist dat die kleur anders moet zijn, en dit vervolgens niet aan de huisvestingsmedewerker vertelt. Met als resultaat dat er verkeerde vloerbedekking wordt gelegd. Het herstel van deze fout kost de organisatie onnodig geld. - sommige verpleegsters-werkkleding maakt de kans op ongewenste handtastelijkheden groter dan andere verpleegsters-werkkleding. Bij het kiezen van deze werkkleding wordt hiermee onvoldoende of geen rekening gehouden. - zorgverleners bestellen bepaalde artikelen, cursussen, enzovoorts. Zonder de financiële administratie hierover te informeren. Als dan de rekening komt, is de financiële administratie (die alle rekeningen op hun juistheid moet controleren) soms veel tijd kwijt om uit te vinden wie hiervoor verantwoordelijk is. En wat hierover is afgesproken.
  6. kijk eens naar een ondersteunende collega

    Dank je, Anita. Jij noemt de ondersteuners die je in je dagelijks werk tegenkomt -- dat is prima, maar er zijn nog veel meer ondersteuners die 'op afstand' van je staan. Zoals de ondersteuners die zorgen dat je computer het doet; ondersteuners die zorgen dat je in een fatsoenlijk gebouw werkt, en ondersteuners die alles betalen wat er in & voor een ziekenhuis betaald moet worden. Met inbegrip van je salaris.
  7. Mijn collega's zitten tegen een burn-out aan; wat kan ik doen?

    Als het structureel bij meerdere afdelingen uit je zorgbedrijf zo erg is: neem een voorbeeld aan de onderwijzers en onderwijzeressen uit het Basisonderwijs: organiseer met je vakbond een gerichte staking.
  8. Is de Community "los zand"?

    Je overtuigt mij niet door dezelfde argumenten alsmaar te herhalen, Matima.
  9. Is de Community "los zand"?

    Matima, jij zoekt het Paradijs-op-aarde. Ga nuchter uit van de mogelijkheden & kansen die er zijn, en probeer daarmee verbeteringen aan te brengen. Op die manier is de Nederlandse zorg tot één van de beste ter wereld geworden.
  10. Is de Community "los zand"?

    Mooie woorden, Matima, maar ik denk niet dat je daar in de praktijk ver mee komt. 1 als je de zorgwerkers wilt verenigen, doe dat dan via een vakbond -- in je uppie ben je machteloos. 2 de werkomstandigheden in de zorg zijn niet alleen zwaar op de werkvloer, maar ook daarboven. Ook in de managementlaag giert het regelmatig van de stress, ook in de managementlaag worden mensen afgedankt. 3 wat ook niet helpt: in vrijwel iedere zorginstelling woedt een machtsstrijd tussen de medici en de managers. De medici willen zorg verlenen, de managers moeten met het beschikbare geld een complete zorginstelling runnen. 4 wat de medici betreft, heb je ruwweg twee soorten: zij die in loondienst van de zorginstelling werken, en zij die in een maatschap zitten en via een overeenkomst hun diensten aan de zorginstelling bieden. Met name de laatste categorie kijkt alleen naar de eigen portemonnee, en trekt zich niets aan van de overige zaken in de betreffende zorginstelling -- met inbegrip van de salarissen van het verplegende personeel. Hun egocentrische opstelling bemoeilijkt vaak het (financiële) beleid van de zorginstelling, het synchroniseren van werkprocessen, en het maken van een goede toekomstplanning. 5 het bestuur van een zorginstelling kan goed zijn of minder goed. Het draait daarbij meestal om de vraag of het bestuur is opgewassen tegen de druk van allerlei pressiegroepen binnen en buiten de zorginstelling. Is het bestuur dat niet, dan komt er al gauw chaos (die onnodig geld kost). Is het bestuur daar wel tegen opgewassen, dan levert de complexiteit van hun werk een 24/7 baan op. Een 24/7 baan, die weinig tot geen ruimte biedt om aandacht te schenken aan de processen op de werkvloer - helaas.
  11. Is de Community "los zand"?

    O zeker, een financiële scholing is altijd nuttig -- ook al werk je niet in een financieel beroep. Ik denk dat zorgverleners veel voordeel en nut van zo'n financiële scholing kunnen hebben. Maar het probleem ligt dieper: veel leidinggevenden in de Nederlandse Zorg zijn als jong broekie gevormd in de jaren 90. In de tijd van minister Els Borst, toen het geld voor de zorg zo ongeveer uit de lucht kwam vallen. Zodoende heeft deze generatie zorgmanagers nooit geleerd, hoe je uit een beperkte hoeveelheid geld een maximale hoeveelheid zorg kunt genereren. En dat breekt in deze tijd van bezuiniging op. --- En dat geld blijft hangen op plaatsen waar het niet thuis hoort .... ja, dat is van alle tijden. En komt niet alleen in de zorg voor, maar overal. Het zijn ergerlijke randverschijnselen, zeker, maar zorg ervoor dat zulke randverschijnselen je inzicht in de 'rode lijn' niet overschaduwen of verduisteren. Een goede financiële scholing & inzicht kunnen daarbij zeker helpen. Maak ook niet de uitzondering tot regel: er zijn genoeg Nederlandse bedrijven, ook in de Zorg, waar het geld goed en oordeelkundig wordt besteed. En tenslotte: zorgfinanciën zijn complex en ingewikkeld -- een gemiddeld ziekenhuis heeft een hoog opgeleide accountant nodig om zijn geldstromen te ordenen en te reguleren. En zo'n man verdient een aanzienlijk salaris, zeker, maar .... als het goed is verdient hij zijn salaris meerdere keren terug, tot voordeel van zijn werkgever.
  12. Is de Community "los zand"?

    Het probleem van vandaag: de zorg wordt steeds beter, en daardoor ook steeds duurder. En we zijn nu duidelijk op een punt dat deze voortdurende kostenstijgingen de zorg onbetaalbaar dreigen te maken. Of, anders gezegd: het ideaal 'iedereen die zorg nodig heeft moet die kunnen krijgen', kan in de praktijk steeds moeilijker worden ingevuld. Daarbij is één ding heel duidelijk: als je dit financiële probleem in handen van medici en zorgverleners legt, dan vliegen de kosten geheid door het plafond .... en zal er in de toekomst geen goede zorg meer zijn voor de mensen die dat moeilijk of niet kunnen betalen. Dit knelpunt is alleen maar op te lossen door een goede financiële bewaking. En die begint altijd met een strakke en volledige administratie -- waar veel zorgverleners zo'n hekel aan hebben.
  13. Dank je, Isa. Mijn hart ging ook sneller kloppen van dit nieuws uit Nijkerk, maar zulke positieve berichten kom je niet iedere dag tegen - was het maar zo. Het streven naar bedrijfskundige en financiële efficiency in de zorg gaat door. Met hopelijk een gunstig effect op de hoogte van onze toekomstige zorgverzekering-premies.
  14. De proef duurt inmiddels ruim een jaar. Uit een tussentijds onderzoek blijkt dat er 25% minder instroom is naar GGZ-instellingen. Het aantal kinderen dat specialistische hulp nodig heeft is met 10% gedaald. De kostenreductie op de volledige hulpverlening bedraagt 15%. Dat klinkt goed, en het is nog waar ook ….. in Nijkerk. Het geheim zit hem in de inzet van specialistische ondersteuners bij huisartsen, aldus de verantwoordelijke Nijkerkse wethouder Nadya Aboyaakoub. Het is hierbij de bedoeling, om meer grip te krijgen op het doorverwijzen van de jeugd naar de Geestelijke GezondheidsZorg. Met de nieuwe aanpak worden problemen vaak sneller gesignaleerd, zelfs al bij kinderen van 2-3 jaar. Hierdoor kan aan veel jongeren sneller en lichtere hulp worden geboden. De tevredenheid van de ouders krijgt een negen, en dat mag bijzonder hoog worden genoemd. Het zal u niet verbazen dat Gemeente Nijkerk deze proef voortzet. Zie ook www.stadnijkerk.nl.
  15. Is de Community "los zand"?

    Een goede leidinggevende herkent stress en overbelasting bij zijn mensen, en grijpt vroeg in. Uit menselijkheid, en ook omdat preventief ingrijpen het bedrijf veel overlast en geld scheelt.
  16. Is de Community "los zand"?

    Dag Matima, In antwoord op je vragen hierboven: 1 de manier waarop de Zorg met geld omgaat, kan veel beter. En gebeurt in veel andere Nederlandse bedrijfstakken ook veel beter. Dezelfde hoeveelheid zorg kan voor minder geld, of meer zorg kan voor dezelfde hoeveelheid geld. Zorgverleners zijn in de regel idealisten; deze instelling is de motor waarop de zorg draait, zeker - aan de andere kant leiden de emoties uit dit idealisme regelmatig tot een niet-optimaal gebruik van de beschikbare hoeveelheid geld. Overigens: er zijn zeker Nederlandse zorginstellingen die wèl goed met hun geld omgaan, maar over de hele lijn gezien kan het naar mijn inschatting beslist beter. 2 wat ik me van de GGZ-site herinner, was dat deze een levendige & landelijke discussie bracht over de meest uiteenlopende onderwerpen: zorgverlenen, personeelspolitiek, besteding van geld, interne organisatie, en zo verder. Soms vlogen de stukken eraf, waarbij het taalgebruik niet altijd even fatsoenlijk en diplomatiek was. Tot spijt van velen schafte GGZ Nederland deze site af, naar eigen zeggen omdat het computertechnische onderhoud ervan te duur werd.
  17. Is de Community "los zand"?

    Je zoekt de oorzaak van dit alles wel helemaal bij jezelf, @Dorothe Elbersen. Waren er (ook) geen externe werkomstandigheden, die deze dip in je gezondheid hebben veroorzaakt?
  18. Is de Community "los zand"?

    Hopelijk draagt de Community er ook aan bij, dat de deelnemers hun zorgwereld spiegelen aan andere bedrijfstakken in de Nederlandse samenleving. Ik denk dat de zorg hier een heleboel voordeel mee kan behalen.
  19. Is de Community "los zand"?

    Laten we ons concentreren op de hoofdzaak: heeft Community zin. Het taalgebruik, dat sterk wordt beïnvloed door zaken als leeftijd, achtergrond, ervaring en opleiding, is hieraan ondergeschikt.
  20. Is de Community "los zand"?

    Zoek er niet teveel achter, Matima. Ik bedoel het precies zoals het er staat, en niets meer.
  21. Is de Community "los zand"?

    We hoeven hier niet negatief over te doen: zolang een artikel in Community reacties oproept, heeft de Community zin. Het zet collega's aan het denken, en dat leidt (hopelijk) tot een betere zorg. Ik wijs erop, dat GGZ Nederland in het verleden een vergelijkbare site hanteerde, die echter is wegbezuinigd.
  22. Op 30 december gelezen op NOS-teletekst: De medewerkers en -sters van een Zeeuwse GGZ-instelling maken bij hun directie bezwaar tegen de terugkeer van een cliënte. Deze dame was negen maanden eerder vanwege ‘extreme geweldsincidenten met blijvend letsel voor het personeel’ naar een instelling in Eindhoven overgeplaatst. De directie meldt, dat zij verplicht is om de cliënte terug te nemen, ‘omdat ze anders op straat komt te staan’. Het personeel stelt hier tegenover, dat het niet de vraag is of cliënte tot nieuwe geweldsincidenten overgaat, maar alleen wanneer dit gebeurt. Weer een schandaal in de Nederlandse GGZ, dat de publiciteit haalt. Het gaat dit keer niet over geld, maar over nota bene haar ‘core-business’: het verlenen van zorg. Waar Justitie speciale gevangenissen heeft voor gevaarlijke veroordeelden, zo zou de GGZ natuurlijk speciale inrichtingen voor gevaarlijke cliënten moeten hebben. Die zijn er kennelijk niet; of de samenwerking binnen de Nederlandse GGZ is zo abominabel, dat ze niet worden benut. Dus wordt deze hete aardappel kennelijk naar het personeel doorgeschoven. Een werkgever dient zich ten opzichte van zijn personeel fatsoenlijk te gedragen -- het niet naleven van deze wettelijke bepaling kan flink geld kosten. Het voorgaande natuurlijk nog los van de menselijke kant voor alle betrokkenen. NOS-Teletekst vermeldt niets over een reactie van koepelorganisatie GGZ Nederland. Die er natuurlijk wel had moeten zijn, omdat deze affaire de reputatie van de hele Nederlandse GGZ raakt.
  23. Burn-out overkomt juist vaak sterke mensen

    Burn-out is vaak het gevolg van de werkomstandigheden. Wanneer deze niet optimaal zijn, ontstaat gemakkelijk een conflict met het eigen plichtsbesef en verantwoordelijkheidsgevoel. Het lijkt me daarom zinvoller om in de eerste plaats op de werkomstandigheden te focussen, en pas daarna op de vraag hoe je effectief met een burn-out omgaat. Bedenk hierbij, dat een burn-out onder goede werkomstandigheden aanmerkelijk minder zal voorkomen. Al was het maar, omdat een goede leidinggevende de eerste symptomen van een burn-out bij zijn medewerkers/-sters zal herkennen, en adequaat zal ingrijpen.
  24. NRC Handelsblad van 7 februari. “Er is hier overduidelijk sprake van schending van de zorgplicht jegens een cliënt voor wie 24-uurs zorg is geïndiceerd”, aldus een Groningse advocate. Zij vertegenwoordigt de nabestaanden van een 28-jarige GGZ-cliënt, die in Friesland overleed na een epileptische aanval. De betrokken GGZ-instelling erkent, dat deze cliënt vijf en twintig hulpverleners had, die ‘niet optimaal samenwerkten’. Of wat precieser: ‘te weinig regie’, ‘onvoldoende communicatie’, en zorg die ‘te versnipperd was’. De GGZ-instelling voegt eraan toe, dat het overlijden ‘geen gevolg is van een structurele misstand in de zorg’ - wat naar eigen zeggen door de Zorginspectie werd bevestigd. NRC Handelsblad bevestigt, dat deze vijf en twintig hulpverleners over minstens drie zorg-organisaties waren gespreid. De Groningse advocate denkt: ‘de hulpinstanties waren verwikkeld in een competentieconflict, en schuiven hun verantwoordelijkheid af’. Jaja. Hier is natuurlijk wèl sprake van een structurele misstand: de noodzakelijke samenwerking tussen de betrokken zorginstanties heeft kennelijk gehaperd, waardoor de geïndiceerde zorgplicht niet goed werd nageleefd. En als de Zorginspectie dit laatste ontkent - of onvoldoende onderkent - ach ja, misschien is het tijd om de Zorginspectie meer pro-actief te laten werken. Veel zorgverleners zijn van nature solistisch ingesteld, wat hun samenwerken vaak tot een moeizaam proces maakt. Dus lijkt het geen gek idee wanneer de Zorginspectie alle GGZ-cliënten, die hun zorg van meer dan één zorginstelling krijgen, selecteert, teneinde hun zorg op deze samenwerking te controleren. Een andere oplossing ligt voor het oprapen in een andere bedrijfstak: de bouw. Een aannemer is volgens de wet volledig verantwoordelijk + aansprakelijk voor zijn onder-aannemers, zoals een gasfitter, een elektricien en een CV-installateur. Dit model kan één op één op de GGZ worden toegepast: maak de zorginstelling waar cliënt woont verantwoordelijk + aansprakelijk voor het werk van de andere zorginstellingen waar cliënt gebruik van maakt. Dit laatste zal binnen de GGZ waarschijnlijk een storm van protest losmaken: het trekt de GGZ’ers uit hun comfortzones. Maar het dient wèl het belang van cliënt.
  25. NRC Handelsblad van 30 januari, bladzijde E 3. De aanstaande fusie van twee academische ziekenhuizen: wie krijgt de macht? Wanneer de academische ziekenhuizen van de Vrije Universiteit en die van de Universiteit van Amsterdam met elkaar fuseren, ontstaat het grootste ziekenhuis van Nederland. Deze voorgenomen fusie was gisteren onderwerp van gesprek in de Tweede Kamer, want er moet een stevige hobbel worden genomen. Voorstanders zijn de ‘superspecialisten’ van beide ziekenhuizen, die de fusie als middel zien om ‘uiterst complexe behandelingen’ aan te bieden. Een puur medisch argument dus, waarbij NRC Handelsblad de kosten en de medische meerwaarde van zulke behandelingen niet vermeldt -- laat staan dat beide tegen elkaar worden afgewogen (wat natuurlijk wel zou moeten). De tegenstanders zitten dan ook in de bestuurlijke/financiële hoek. Deze fusie leidt tot ‘een ontzettend grote en zeer complexe zorginstelling’, met ‘daarbij risico’s voor de betaalbaarheid en de kwaliteit van de zorg’. Zorg-economen wijzen er bovendien op, dat ‘de kosten bij gefuseerde ziekenhuizen vaak omhoog gaan. Niet zozeer per individuele behandeling, maar omdat ze duurdere behandelingen gaan aanbieden’. NRC Handelsblad voegt hieraan toe, dat de Nederlandse autoriteiten NZa en ACM sinds het jaar 2000 een kleine dertig ziekenhuisfusies goedkeurden. En vervolgens uit eigen onderzoeken concludeerden, dat deze fusies ‘weinig voordelen in prijs of kwaliteit opleverden’. Tenslotte de mensen die de zorg (grotendeels) betalen: de zorgverzekeraars. Ook zij tonen zich huiverig, uit angst dat hun onderhandelingspositie tegenover zo’n mega-ziekenhuis zal verslechteren. Een zorgverzekerings-directeur: ‘ziekenhuizen kunnen zo groot worden, dat er voor zorgverzekeraars niet doorheen is te komen’. Kortom, we zien hier weer de klassieke machtsstrijd over het beheer van de Nederlandse zorg. Beslissen de medici of de managers? Er is wel een verschil met vroeger: de ziekenhuizen zijn organisatorisch groter, en hun financiële belangen dus ook. Dit pleit ervoor om de macht bij de managers te leggen, omdat anders de kosten waarschijnlijk catastrofaal uit de hand gaan lopen -- wat uiteindelijk alle Nederlanders in hun portemonnee zal raken.