WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    14
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Alles door WoutVisser geplaatst

  1. Gelezen in het Financieele Dagblad van 13 januari, bladzijde 23. De bestuursvoorzitter van een Nederlands Universitair Medisch Centrum meldt, dat ‘ziekenhuizen worden leeggeroofd door verpleeghuizen’. De regering heeft ruim 2 miljard euro beschikbaar gesteld voor 20.000 medewerkers en –sters in verpleeghuizen. Wat nu gebeurt is, dat verplegend personeel hun ziekenhuis of thuiszorg inruilt voor een verpleeghuis. Om de simpele reden dat verpleeghuizen méér dan het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon betalen. Tsja …. de Branche-vereniging Thuiszorg Nederland voegt er aan toe, dat ‘voorkomen moet worden, dat personeel de koopkracht in de zorgsector volgt’. De opstelling van deze twee zorg-leidinggevenden valt op: 1 zij richten hun pijlen direct op het verplegende personeel. Voor die categorie zorgwerkers moet de marktwerking kennelijk worden uitgesloten door overal het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon te betalen. Terwijl zo’n marktwerking in de zorg al jaren (meer) vanzelfsprekend is bij medisch specialisten en hoge(re) managementfuncties. 2 de vergrijzing van de Nederlandse bevolking zal in de eerstkomende dertig jaar fors groeien, en zodoende leiden tot een ‘voelbaar’ stijgende vraag naar zorgpersoneel. Kortom: houd er rekening mee, dat zorginstellingen binnen afzienbare tijd méér dan het minimum CAO-loon aan hun verplegend personeel moeten gaan betalen. De afwerende, en vooral inflexibele, opstelling van de twee hierboven genoemde zorgbestuurders zullen dit onvermijdelijke economische mechanisme niet tegenhouden. Bovendien spoort hun opstelling mijns inziens niet met het inzicht & anticipatievermogen, dat je van mensen in zulke belangrijke zorgfuncties mag verwachten.
  2. Op 5 januari gehoord op RTV Utrecht: Recent nieuws: de 14-jarige dader van de verkrachtingen + moord op het 14-jarige meisje Romy, in mei/juni 2017, bleek daarvoor al met Justitie in contact te zijn gekomen voor een aanranding. Voor dit laatste strafbare feit werd hij in een forensische GGZ-instelling behandeld. Romy’s ouders wisten dit niet, en zijn nu diep geschokt. De ‘Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd’ stelt een onderzoek naar deze behandeling in. “Alleen voor deze zaak, de hele instelling wordt niet onderzocht”. De betrokken forensische GGZ-instelling beroept zich naar het Nederlandse publiek toe op zijn zwijgplicht. Feit is, dat de forensische GGZ na de geruchtmakende moord op Anne Faber (september 2017) nu in korte tijd voor de tweede keer in opspraak komt. Wat de vraag oproept of de genoemde Inspectie toch niet beter het functioneren van deze gehele forensische GGZ-instelling zou moeten onderzoeken. De verdenking lijkt gewettigd, dat deze instelling onvoldoende aandacht schenkt aan het publieke belang van haar functioneren. Tenslotte de opmerking, dat ik mij hierboven gematigd probeer uit te drukken; het is mijns inziens de vraag of het Nederlandse publiek dat ook zal doen.
  3. Op 30 december gelezen op NOS-teletekst: De medewerkers en -sters van een Zeeuwse GGZ-instelling maken bij hun directie bezwaar tegen de terugkeer van een cliënte. Deze dame was negen maanden eerder vanwege ‘extreme geweldsincidenten met blijvend letsel voor het personeel’ naar een instelling in Eindhoven overgeplaatst. De directie meldt, dat zij verplicht is om de cliënte terug te nemen, ‘omdat ze anders op straat komt te staan’. Het personeel stelt hier tegenover, dat het niet de vraag is of cliënte tot nieuwe geweldsincidenten overgaat, maar alleen wanneer dit gebeurt. Weer een schandaal in de Nederlandse GGZ, dat de publiciteit haalt. Het gaat dit keer niet over geld, maar over nota bene haar ‘core-business’: het verlenen van zorg. Waar Justitie speciale gevangenissen heeft voor gevaarlijke veroordeelden, zo zou de GGZ natuurlijk speciale inrichtingen voor gevaarlijke cliënten moeten hebben. Die zijn er kennelijk niet; of de samenwerking binnen de Nederlandse GGZ is zo abominabel, dat ze niet worden benut. Dus wordt deze hete aardappel kennelijk naar het personeel doorgeschoven. Een werkgever dient zich ten opzichte van zijn personeel fatsoenlijk te gedragen -- het niet naleven van deze wettelijke bepaling kan flink geld kosten. Het voorgaande natuurlijk nog los van de menselijke kant voor alle betrokkenen. NOS-Teletekst vermeldt niets over een reactie van koepelorganisatie GGZ Nederland. Die er natuurlijk wel had moeten zijn, omdat deze affaire de reputatie van de hele Nederlandse GGZ raakt.
  4. NRC Handelsblad van 23 december, bladzijden 8 en 9. De Rotterdamse politiechef Pauw meldde van de week, dat zijn stad steeds meer last heeft van ‘verwarde personen’. Een woningbouwvereniging uit dezelfde stad voegt eraan toe: ‘elke week is er wel een verwarde huurder die zijn huis in brand steekt of zijn buurman bedreigt’. De Gemeente Deventer benadert dit probleem actiever: bij een melding van overlast door een verwarde persoon rukt de politie uit, samen met een sociaal-psychiatrisch verpleegkundige. Deze specialist neemt het voortouw in het contact, en probeert de aard van de problematiek vast te stellen. Waarna de overlast-veroorzaker naar de juiste hulpverleners wordt doorverwezen. Dat werkt goed, aldus NRC Handelsblad, maar is niet preventief. Wat dit laatste betreft: een paar jaar geleden werden met veel tam-tam ‘wijkteams’ opgezet. U weet wel, een verzameling van diverse zorgspecialisten die een wijk moeten ondersteunen. Een ex-gevangenisdirecteur, die zich met deze materie bezighoudt: ‘... dan is er de bureaucratisering. Veel hulpverleners vergaderen over ‘casussen’, maar gaan niet naar mensen toe. Gewoon naar hun huis. Een ouderwetse wijkzuster of wijkagent wist precies wie waar woonde en wie verward was of dreigde te worden. Die had een netwerk in de buurt. .... Een patiënt moet drie keer naar kantoor komen (doet-ie niet) voor een ‘evidence-based’ interventie, en dan is het geld op. Daar heb je dus niks aan’. -------------------- GGZ Nederland komt volgens NRC Handelsblad in deze problematiek niet verder dan: ‘de politie-uitspraken zijn erg stigmatiserend voor psychiatrische patiënten’. Dat mag waar zijn, maar het maakt het geschetste probleem niet minder. GGZ Nederland verzuimt om hier een praktisch werkbare oplossing aan te dragen -- om niet te zeggen dat GGZ Nederland zich asociaal passief opstelt. Om dit laatste toe te lichten: 87% van de woningcorporaties zegt ‘dat er te weinig extramurale begeleiding is van mensen met een ggz-achtergrond’. En 84% van hen zegt ‘dat de hulpverlening minder vrijblijvend moet zijn’. ------------------- Zeker, ook de bezuinigingen spelen sinds 1 januari 2015 een rol. Evenals het vaak voorkomende gemeentelijke gestuntel om de zorgverlening fatsoenlijk te organiseren. Maar dat mag voor de zorg geen excuus zijn om zich hierachter te verschuilen. De zorg kan duidelijk méér doen dan nu gebeurt, een gegeven dat de financiers van de zorg ongetwijfeld niet zal ontgaan.
  5. NRC Handelsblad van 20 december, bladzijde 7: De voorzitter van de ondernemingsraad van een landelijke GGZ-instelling, met 465 werknemers: ‘onder het personeel heerst totale onzekerheid. In juridische zin zijn de werknemers ontslagen: het UWV betaalt hun salaris. Het decemberloon ontvangen zijn naar verwachting pas medio januari, al dan niet met eindejaarsuitkering’. In het verlengde hiervan meldt de voorzitter van de cliëntenraad: ‘sommige cliënten zijn bang om hun behandelaar te verliezen en maanden op een vervolgbehandeling te moeten wachten’. U begrijpt het: deze GGZ-instelling is failliet. ----- Niet alleen failliet door de lage vergoedingen, die gemeenten en zorgverzekeraars sinds 2015 uitbetalen. Een interim-bestuurder vertelt dat er ‘onvoldoende is gestuurd op kosten en produktiviteit’. Een betrokken FNV-bestuurder voegt eraan toe: ‘soms verleende de instelling meer zorg dan was afgesproken met zorgverzekeraars, wat dan niet werd vergoed’. De curator (juridische beheerder) in het faillissement stuurt aan op een doorstart van het zorgbedrijf, want ‘de continuïteit van de zorg staat op de voorgrond’. De curator probeert de zorgpanden met hun cliënten aan een andere GGZ-instelling te slijten. Waarbij het personeel moet afwachten of zij mee mag gaan; en zo ja, tegen welke arbeidsvoorwaarden. Probleem: zo’n andere GGZ-instelling moet ook op zijn geld letten. En zal dus zeker niet ‘zomaar’ een (deel van een) failliete collega-instelling overnemen. Belangrijk hierbij zijn bijvoorbeeld de lopende contracten, die de failliete instelling in het verleden met gemeenten en zorgverzekeraars heeft afgesloten. Als deze te laag zijn getarifeerd, dan vrees ik het ergste. ------ Kortom: alweer een schandaal in de Nederlandse zorg; en (volgens NRC Handelsblad) alweer door financieel/administratief geslons van de verantwoordelijke leidinggevers. En dat vlak voor Kerstmis -- graag breng ik onder de aandacht dat de betrokken bestuurders juridisch voor hun wanbeleid aansprakelijk gesteld kunnen worden. Zodat ze met hun privé-geld de schade mogen vergoeden.
  6. NRC Handelsblad van 6 december: zorg-geslons met een criminele verpleger NRC Handelsblad vertelt over een verpleger uit de regio Rotterdam, die vorig jaar 5.000 euro stal van een verpleeghuis-cliënte, en daarvoor door Justitie werd veroordeeld. Waarna hij weer in verpleeghuizen ging werken, en opnieuw werd gearresteerd. Nu op verdenking van drie moorden op ouderen, en twee pogingen daartoe. De directeur van het betrokken huis: ‘maar het is de vraag of er iets te bedenken is tegen iemand die echt kwaad wil’. NRC Handelsblad voegt eraan toe, dat de directeur niet precies wist wat er fout was gegaan .... ------- Het voorgaande is het zoveelste voorbeeld van het administratieve geslons in zorginstellingen: Ten eerste zoekt een fatsoenlijke directeur direct uit wat er fout is gegaan, en al helemaal bij een verdenking van drie moorden en twee pogingen daartoe. Ten tweede werkte zijn personeelsafdeling waarschijnlijk met een verouderde ‘verklaring omtrent het gedrag’: een justitie-document dat informatie geeft over eventuele strafrechtelijke veroordelingen uit het verleden. Iedere verpleger of verpleegster moet zo’n VOG overleggen. Als de VOG van de verdachte verpleger verouderd was, dan zou dat in veel Nederlandse bedrijven een zware reden zijn om de betrokken personeelsfunctionaris ter verantwoording te roepen. Ten derde is het in andere bedrijfstakken normaal, om een ‘zwarte lijst’ aan te leggen van personen die zich misdragen. De gezamenlijke Nederlandse verzekeraars hebben bijvoorbeeld zo’n lijst van mensen die frauduleus een claim indienen; u begrijpt dat zij dit doen om dergelijke onheilen voor hun bedrijfstak zoveel mogelijk te beperken. Aangezien diefstallen door personeel in zorginstellingen regelmatig voorkomen, had zo’n lijst er voor de Zorg natuurlijk allang moeten zijn. Opgezet door de gezamenlijke Nederlandse zorgkoepels, maar die maken zich liever druk over de ‘administratieve werkdruk’ voor hun zorgverleners. ------ O zeker: zorgbestuurders zijn grootmeesters in het bedenken waarom iets niet kan. En vinden altijd wel een wettelijke bepaling, die zij kunnen ombuigen om hun administratieve geslons toe te dekken. Ondertussen krijgt het imago van de Nederlandse Zorg voor de zoveelste keer een forse negatieve & landelijke publiciteit. Om nog maar te zwijgen over de kosten, die de zorginstelling en justitie voor hun geslons moeten maken -- en die betaald worden met ons gezamenlijke belastinggeld.
  7. Geachte heer Dijksterhuis, Het is nogal goedkoop om het verplegend personeel bij te vallen in hun afkeer tegen regeldruk - zonder u te verdiepen in de argumenten van hen, die binnen de zorg hiervoor verantwoordelijk zijn. ------ Zo’n jaar of 15 geleden stegen de zorgkosten in Nederland jaarlijks met een slordige 10%. Zelfs u als psycholoog zult begrijpen, dat de regering moest ingrijpen om te voorkomen dat de zorg onbetaalbaar zou worden. Deze stijging had als voornaamste oorzaak, dat de medische technieken steeds verfijnder en effectiever werden (en worden) -- en daarom ook steeds duurder. Het klassieke voorbeeld: als iemand 50 jaar geleden zijn/haar knie verbrijzelde, werd het been boven de knie geamputeerd: kosten circa 4.000 euro. Tegenwoordig krijgt de patiënt een kunstknie: kosten circa 80.000 euro. Naast deze voornaamste oorzaak waren er ook andere prijsopdrijvers: de hebzucht van de medische industrie en de geneesmiddelenproducenten. En de inefficiëncy van medische instellingen, die (overwegend) gerund worden door medisch specialisten. Wat de laatstgenoemden betreft, begeef ik me nu even op uw terrein: medisch specialisten zijn in de regel sterk solistisch ingesteld; ze zijn niet opgeleid in bedrijfskunde en administratie, en hebben er meestal weinig tot geen affiniteit mee. Ze hebben vaak een hekel aan dergelijke disciplines, en voelen zich er in voorkomende gevallen te arrogant voor. ------ De regering moest ingrijpen in de stijgende zorgkosten, en deed dat door de zorg te commercialiseren: de financiële bewaking van de zorg werd bij de zorgverzekeraars gelegd. En laatstgenoemden deden datgene, wat iedere goede financiële manager doet: een scherpe administratie opzetten. Mocht u het niet weten: met een scherpe en accurate administratie krijg je een dito inzicht in de bedrijfsvoering. En daarmee ook in die onderdelen, die zuiniger en goedkoper georganiseerd kunnen worden. ‘Zonde van de tijd’ is administreren dus zeker niet, en het door u genoemde ‘gevoel van wantrouwen’ vloeit alleen maar voort uit de afkeer, die veel zorgverleners van administratie hebben. Sterker nog: een niet gering aantal onder hen hebben geen aanleg òm te administreren, en zijn daarom - met reden - bang voor hun baan. ------ Welbeschouwd maakt de genoemde afkeer, en de daaruit voortvloeiende weerstand, van medici en zorgverleners een behoorlijk hysterische indruk. Ze weren alleen maar af, en weigeren om zich te verdiepen in de argumenten van de administrateurs en hun financiële managers. Hier kan aan worden toegevoegd, dat medici en zorgverleners in hun privé ook een huishouding hebben, die aan financiële beperkingen is gebonden. Bovendien wijs ik erop, dat administreren op andere ‘werkvloeren’ (zoals bijvoorbeeld in een fabriek) alleszins normaal en ingeburgerd is. En ten derde nog een abc’tje, dat iedere medicus en zorgverlener kan begrijpen: hoe efficiënter een zorgbedrijf werkt, des te meer geld er overblijft voor datgene waar zo’n bedrijf voor staat: het verlenen van zorg. ------- Nu de kant van de financiële managers en hun administrateurs: zij weten allemaal, dat de Nederlandse zorg een ‘ijzeren wet’ kent: < als je aan zorgverleners financiële bevoegdheid toekent, dan wordt het geld er met bakken doorheen gedraaid >. De financiële medewerkers onderkennen, dat idealisme de motor is voor het werk van een zorgverlener. Maar zij moeten nu eenmaal ingrijpen om hun zorgbedrijf voor een faillissement te behoeden. ------ De toekomst: de afzwaaiende minister Edith Schippers krijgt in financiële kringen alle lof, omdat zij erin geslaagd is om de Nederlandse zorgkosten beheersbaar te maken. Verwacht mag worden, dat de zorgverzekeraars de dienst blijven uitmaken, en dat de verfoeide ‘regeldruk’ dus blijft. Medici en zorgverleners doen er verstandig aan om zich aan te passen, en daar zijn simpele manieren voor. Bijvoorbeeld door je te verdiepen in de argumenten van de ‘andere kant’, en daar begrip voor te tonen. Door in een cursus te leren hoe je sneller met 10 vingers kunt typen - erg handig en tijdbesparend als je regelmatig achter je pc moet kruipen. Tot zover mijn bijdrage. Graag wijs ik er nog op, dat uw Nijmeegse collega Patrick Jeurissen in de financiële kant van de zorg is gespecialiseerd. Met vriendelijke groeten, Wout Visser -- Leusden Noot van de redactie: deze bijdrage is een reactie op het artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?' uit magazine de Zorg #3, 2017 (pdf). Een deel uit dat artikel kun je online lezen: Tips voor meer werkplezier.
  8. Reactie op artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?'

    Dat laatste is een wijs woord: we kunnen niet toveren. Een groot probleem is, dat de zorgmanagers van heden zijn gevormd & opgevoed in de tijd van minister Els Borst: een tijd waarin het geld voor de zorg 'uit de lucht kwam vallen'. Zodoende heeft deze generatie onvoldoende geleerd hoe je met een beperkte hoeveelheid geld een maximum aan zorg realiseert. Hun mentaliteit is (te) vaak: << ik verleen zorg, en hoe dat betaald wordt zal mij een zorg zijn >>. Tsja, dat werkte goed in de AWBZ-tijd (tot en met 2014), maar niet meer zo goed in onze tijd van vercommercialiseerde zorg. Overigens een troost: de zorgverleners uit de tijd van onze grootouders begrepen heel goed dat zorg geld kost, en handelden daar ook naar ....
  9. Ministerie van VWS (= zorg): een ministerswisseling van VVD naar CDA Het Financieele Dagblad meldt vandaag, dat zorginstellingen gemakkelijk winstuitkeringen kunnen verstrekken met het belastinggeld waarmee ze worden gefinancierd. ?!?!? Daar is ons belastinggeld toch niet voor bedoeld? Nee, dat klopt: als VWS een vergunning (Wtzi) uitgeeft om zorg te verlenen, dan zit daar een verbod aan vast om winst uit te keren. De truuk om dit verbod te omzeilen, is gemakkelijk: de eigenaar/exploitant brengt de vergunning juridisch onder in een stichting, en zijn/haar zorgbedrijf in een BV. Deze truuk wordt volgens het Financieele Dagblad bij ‘veel (kleine) zorginstellingen’ toegepast. En u begrijpt dat het op deze manier ook gemakkelijk is om het wettelijke salarisplafond voor zorgbestuurders te ontduiken. Zo noemt het Financieele Dagblad een zorgexploitant, die in zijn zorg-BV een vermogen van 6,7 miljoen euro heeft opgebouwd. Nu komt het: deze manier van werken is strikt genomen geoorloofd , maar is niet ‘in de geest van de wet’. Hij is bij financiële deskundigen uit de zorgwereld allang bekend, en de wettelijke toezichthouders (die ook met belastinggeld worden betaald) staan erbij en kijken er naar (behoudens een enkele uitzondering).
  10. Reactie op artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?'

    Ik zie er niets in om onze discussie in deze richting te sturen, Matima: als je iets aan de daarin genoemde problemen wilt doen, zal er gehandeld moeten worden.
  11. Reactie op artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?'

    Ik ben het helemaal met je eens, Matima. En dat de vakbonden harde acties vermijden ligt niet aan hen, maar aan hun leden-zorgverleners. In vakbondstaal: de 'actiebereidheid' van het zorgpersoneel is hiervoor onvoldoende.
  12. Reactie op artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?'

    Mmmm .... ik zou het anders willen stellen, Matima. Als je employé's van een handelsbedrijf tijdens hun pauze met elkaar hoort praten, dan gaat het in de eerste plaats over hun inkomen - over hun geldelijke beloning. Dan komt er een tijdje niets, en pas dan spreken deze employé's over de inhoudelijke kant van hun werk. Bij zorgverleners is deze volgorde precies andersom. Wat komt omdat zij in hun beroep door idealisme worden gedreven - niemand wordt zorgverlener omdat het zo goed verdient. Overigens zijn er weinig bedrijfstakken, waar de invloed van vakbonden zo groot is als in de Zorg. Maar .... vakbonden luisteren meestal goed naar hun leden; en als die geld minder belangrijk vinden dan goede zorg, tsja ....
  13. forensische GGZ - Den Dolder

    << forensische GGZ -- Den Dolder Ik sprak gisteren een GGZ-medewerker, die in en om Den Dolder werkte. Hij vertelde mij dat hijzelf en diverse collega’s op hun privé-adres zijn bedreigd, dit naar aanleiding van de recente geruchtmakende moord op de fietsende jongedame door een justitie-cliënt die in Den Dolder in zorg was. De bedreigingen waren zo heftig, dat de politie werd ingeschakeld. Ik vraag me af of de top van de Nederlandse GGZ hierop gaat reageren. Bijvoorbeeld door middel van een persbericht. We spreken hier toch echt wel over een uitzonderlijke situatie, waarin een beschermende bijstand voor de getroffen GGZ-medewerkers op zijn plaats is. Vergelijk de bijstand die gehinderde ambulance-medewerkers ontvangen van hun burgemeesters. >>
  14. Reactie op artikel 'Werkplezier, waar zit 'm dat in?'

    Je hebt een punt, Matima. Zo'n vijftig jaar geleden werd NL bevolkt & bestuurd door mensen, die het 'eendracht maakt macht' goed begrepen. Zij waren immers opgegroeid in barre tijden als de economische crisis van de jaren dertig, de daaropvolgende Duitse bezetting, en de daaropvolgende wederopbouw van het verwoeste Nederland. Wij zijn opgegroeid in welvaart, en koesteren de individuele vrijheid. Mensen die zichzelf voor een collectief inzicht willen opofferen zijn tegenwoordig een onderliggende partij.