WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    53
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Alles door WoutVisser geplaatst

  1. Over verpleegkundigen -- bron: NRC Handelsblad van 20 juli. Het is bekend: er bestaat in Nederland een voelbaar tekort aan verpleegkundigen, en het UWV voorspelt dat dit tekort in 2019 nog zal oplopen. Een belangrijke oorzaak van dit tekort kon al minstens tien jaar geleden worden voorspeld: de vergrijzing van de Nederlandse bevolking. Bovendien: ‘Er gold tot een paar weken geleden een studentenstop bij de zeventien HBO’s die verpleegkundigen opleiden. De scholen konden namelijk geen stageplaatsen vinden voor hun studenten’. NRC Handelsblad meldt, dat deze nijpende situatie sinds kort enigszins is verlicht, omdat de regering hiertoe twee miljard euro beschikbaar stelde. Maar toch: ‘duizenden verpleegkundigen en verzorgenden, …, verlieten vorig jaar hun functie. De een vindt de onregelmatige diensten te zwaar, de ander het loon te laag of de carrièreperspectieven te klein’. NRC Handelsblad vervolgt: ‘De werkdruk is hoog, ik hoor iedereen erover. Het ziekteverzuim ook, en daardoor weer de werkdruk voor anderen. In de zomer helemaal - door vakanties - dat is elk jaar zo. Maar er zijn nu ook overal vacatures die niet worden ingevuld’. De ziekenhuizen en de wijkverpleging stellen zich star op: ‘ze eisen allemaal dat je 24 uur per week werkt en avond- en nachtdiensten draait’. Aldus een verpleegkundige (37 jaar, alleenstaand, met twee kinderen van 11 en 12 jaar): zij koos voor een baan bij een huisartsenpost. Met een lager (uur)salaris, voor zestien uur per week, waarbij ze de avonden waarop ze wilde werken zelf kon bepalen. Nu maakt Nederland deel uit van de Europese Unie, met een vrij verkeer van personen. Dus kunnen buitenlanders van binnen de Unie in Nederland als verpleegkundige aan de slag. Dat blijkt te werken: ‘… Werkgevers kunnen een beroep doen op arbeidskrachten die in hun eigen land een lager loon krijgen’. Zoals de 24-jarige Spaanse Gaby. Zij is in haar land tot verpleegkundige opgeleid, maar kan daar geen baan krijgen. Gaby leerde via Skype in drie maanden Nederlands, en werkt sinds een jaar in de thuiszorg in Haarlem. 32 Uur per week, en vaak langer. Gaby is één van de honderd Spaanse en Italiaanse verpleegkundigen die in 2017 door een bedrijf naar Nederland zijn gehaald. Dit jaar zijn er zestig van zulke immigranten gepland, en in 2019 zelfs vierhonderd. De eerste vijftien maanden zijn zij in dienst van het bedrijf, daarna van de Nederlandse zorginstelling En de dure huisvesting in Nederland? Gaby deelt samen met een collega (de huur van) een woning. De directeur van het immigratiebedrijf verwacht dat de meerderheid van zijn Zuid Europese verpleegkundigen definitief in Nederland zal blijven.
  2. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Het Financieele Dagblad (FD) van 7 juli: … Steeds meer bacteriën worden resistent tegen antibiotica De oplossing: nieuwe antibiotica ontwikkelen Het probleem: voor farma-bedrijven valt daar geen cent aan te verdienen. Het FD verklaart deze merkwaardige ontwikkeling uit een sterk verminderd verbruik van nieuwe antibiotica: vanaf 2009 zetten medici deze geneesmiddelen uitsluitend in als laatste redmiddel, om te voorkomen dat bacteriën ook hiertegen weerstand ontwikkelen. Wat blijft is het grote probleem, dat het huidige bestand aan antibiotica onvoldoende is om het huidige bestand aan resistente bacteriën te bestrijden. De farma-industrie onderkent dit probleem, maar ontwikkelt geen nieuwe antibiotica -- omdat ze het geïnvesteerde geld daarmee niet kunnen terugverdienen. Zij pleit voor overheidssteun, voor een injectie met ons gezamenlijke belastinggeld. Andere mogelijke oplossing is een sterkere preventie van infectieziekten. Het FD citeert oud-bewindsman Pieter Winsemius. Laatstgenoemde verwijst naar de (tot voor kort?) levendige illegale handel in antibiotica voor varkens. En naar de varkenshouders en hun familie, die bij een ziekenhuisopname vanwege resistente bacteriën ‘apart’ werden gelegd. Winsemius: ‘ik weet niet of er de voorbije jaren inderdaad zoveel gebeurd is. Wat ik wel weet is dat betrokken partijen dat altijd zeggen’.
  3. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Niemand is alwetend, ook Wout Visser niet. Maar het is in ieder geval duidelijk dat dit probleem zich verder uitstrekt dan alleen over het medische veld.
  4. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Dank Isa, ik heb het gezien. Dit programma beperkt zich nogal eenzijdig tot het promoten van zo'n fagenbehandeling, terwijl het Financieele Dagblad tot de kern van het probleem doordringt: er wordt om financiële reden geen research meer gedaan. Wil je iets aan dit probleem doen, dan moet je natuurlijk beginnen om de oorzaak ervan volledig bloot te leggen. Temeer daar we het over één ding eens kunnen zijn: het probleem is groot.
  5. WoutVisser

    Meld je aan voor gesprek over Bewust Zorggebruik

    Ik doe graag mee, Isa.
  6. Kernprobleem in iedere organisatie, Zorg en daarbuiten: hoe zet je de juiste mensen op de juiste stoelen? In de zorg wordt hier vaak grof mee geblunderd. Hoofdzakelijk omdat managers/directeuren in de zorg alleen maar medisch zijn geschoold. En toch (mee)beslissen over financiën, onroerend goed, ICT; kortom, over disciplines waar ze onvoldoende verstand van hebben. En als deze facilitaire ondersteuning slecht functioneert, dan hebben de zorgverleners daar ook last van. En lijdt de zorg er dus onder. Eigenlijk een simpel abc'tje, dat in de Zorg verbazend hardnekkig is uit te roeien.
  7. WoutVisser

    Meld je aan voor gesprek over Bewust Zorggebruik

    Om de discussie zuiver te houden: de zorg wordt alsmaar duurder, en dat komt voornamelijk omdat de zorgtechnieken steeds beter en ingewikkelder worden. Voorbeeld: als iemand 50 jaar geleden zijn/haar knie verbrijzelde, werd het been geamputeerd. Kosten: pakweg 4.000 euro. Tegenwoordig krijgt de patiënt een kunstknie. Kosten: een aanzienlijk veelvoud van 4.000 euro. We zijn nu zo langzamerhand op het punt gekomen dat de zorg nauwelijks meer betaalbaar is. Deze situatie kun je nog wel een beetje 'rekken' door het inefficiënte gebruik van geld in de Zorg aan te pakken. Maar dat verandert weinig aan het fundamentele probleem. We zien nu al, dat rijke mensen betere en snellere zorg krijgen dan minder rijke mensen - domweg omdat ze meer kunnen betalen. En we ontkomen er niet aan om 'pijnlijke' keuzes te maken. Om de hoge kosten van een zorgbehandeling af te wegen tegen (bijvoorbeeld) de leeftijd of de maatschappelijke positie van de patiënt.
  8. ‘Verzorgenden met vals diploma aan de slag in de wijkverpleging’ is de alleszeggende titel van een NOS-nieuwsbericht van 23 juni. Dit bericht wordt als volgt uitgewerkt: Wat gebeurt er medisch? Onbevoegde en onbekwame zorgverleners verlenen 24/7-zorg, geven stervensbegeleiding, dienen morfine toe, vullen de benodigde medicatie niet aan. Enzovoorts. Dus: ronduit ernstig. Hoe komt dit? Een louche bureau wijkverpleging kopieert de (echte) zorgdiploma’s van sollicitanten, en laat onbevoegden onder deze kopieën zorg verlenen. We mogen veronderstellen dat zo’n bureau aan zijn klanten altijd een ‘gediplomeerde’ prijs vraagt, terwijl het zijn onbevoegde zorgverleners minder betaalt dan zijn gediplomeerde zorgverleners. Waarom komt dit nu pas naar boven? Een zorgbureau lichtte de NOS in, nadat dit bureau naar eigen zeggen al vier keer aangifte bij de politie had gedaan. De politie geeft geen commentaar. Waarna bleek dat deze zorgfraude ook bij andere zorgbureaus bekend is, evenals bij diverse zorgverzekeraars. Zo ontdekte een zorgverzekeraar dat een zorgverlener, die dagelijks aan een verzekerde zorg verleende, 200 kilometer verderop woonde. ----- Reactie 1: De V&VN, de beroepsvereniging voor verpleegkundigen en verzorgenden: ‘Het is onvoorstelbaar dat dit plaatsvindt in Nederland’. Reactie 2: De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, die van ons belastinggeld wordt betaald om dit soort misstanden te bestrijden. Deze overheidsinstelling meldt volgens de NOS niets méér dan ‘zeven meldingen van diplomafraude in de wijkverpleging en ouderenzorg’. Plus enkele vergelijkbare meldingen in de thuiszorg. En heeft de Inspectie iets met deze meldingen gedaan? Een woordvoerder, volgens de NOS: ‘We hebben hier geen sluitend beeld van. Het is niet verplicht om dit te melden’.
  9. Tips van een gepensioneerde voor je loopbaan: 1 een loopbaan is grotendeels onvoorspelbaar. Je kunt nooit verder dan 5 jaar vooruit kijken. 2 je kunt wel een heleboel willen, maar je bent belangrijk afhankelijk van de wisselende kansen en mogelijkheden in je omgeving. Doe daarom een paar dingen waar veel mensen moeite mee hebben: stel je flexibel op; offer vrije tijd op om te studeren; reis langere afstanden tussen je woning en je werk. 3 bereid je erop voor, dat robots veel menselijke taken in de toekomst gaan overnemen. Ook in de zorg. Zorg dat je iets leert over techniek, dat je begrijpt hoe een robot in elkaar zit & functioneert. 4 ook heel belangrijk: zelfkennis. Weet precies wat je kunt, en weet nog veel beter wat je niet kunt. En heb de discipline om in je werk halt te houden, precies op de grens van je kunnen en niet-kunnen. 😉
  10. WoutVisser

    #MeToo ook in de zorg

    Isa, je kunt het beste Google'en op 'Medisch Contact'. Op hun site staat een uitgebreide versie van dit onderzoek. Hetzelfde item was gisterenavond ook op het NOS-televisiejournaal. Ik begrijp dat het zich voornamelijk richt op het gedrag van artsen.
  11. WoutVisser

    #MeToo ook in de zorg

    Bron: NOS Teletekst van 6 juni. Het blad ‘Medisch Contact’ meldt dat één derde van de artsen en artsen-in-opleiding te maken krijgt met seksuele intimidatie. Het gaat hierbij vooral om vrouwen. 80% Van de slachtoffers is co-assistent of arts-in-opleiding, dus bekleedt in de hiërarchie een lage en nogal machteloze positie. De overlast varieert van grens-overschrijdende opmerkingen (ook via sociale media) tot handelingen die in de sfeer van het strafrecht vallen. Het onderzoek van ‘Medisch Contact’ beperkt zich tot artsen. Overig medisch personeel blijft hierin buiten beschouwing.
  12. Aangifte tegen een GGZ-instelling Bron: NRC Handelsblad van 17 mei. De familie van de 31-jarige Syrische man, die op 5 mei jl. in Den Haag drie mensen neerstak, gaat aangifte doen tegen de Haagse GGZ-instelling waar deze Syriër werd behandeld. De familie vindt, dat deze GGZ-instelling (mede) schuldig is aan het letsel dat zowel de dader als de slachtoffers op 5 mei opliepen. De broer van de dader had vooraf voor diens gewelddadigheid gewaarschuwd: bij de GGZ-instelling, bij het wijkteam, en bij het meldpunt ‘verwarde personen’ van de gemeente Den Haag. Ook was er een anonieme melding vooraf bij de politie, over een terroristisch motief bij de dader. Burgemeester Krikke deed de steekpartij in eerste instantie af als een ‘actie van een verwarde man’. Het woord is nu aan Justitie, aan de Haagse gemeentepolitiek, aan de Tweede Kamer, en ook aan minister Grapperhaus van Justitie. Als Justitie deze aangifte oppakt, dan komt de GGZ-zorg mogelijk in een nieuwe dimensie. Het (vergrote) risico om als instelling voor een misdrijf of overtreding veroordeeld te worden, al dan niet met een plicht tot schadevergoeding, zal naar verwachting doorwegen in de behandeling van GGZ-cliënten. Zodoende heb ik op site van GGZ Nederland gekeken of hier een reactie te vinden is. Onder ‘actueel’ blijkt in zijn algemeenheid, dat ‘juiste zorg voor personen met verward gedrag noodzakelijk blijft’. Het gaat hierbij om de aanpak van zulke personen door gemeenten. Nu maar afwachten hoe de autoriteiten op dit Haagse incident zullen reageren.
  13. ‘Gemeenten moeten fatsoenlijk gaan betalen voor thuiszorg. Bonden en branche (werkgevers) gaan samen de strijd aan’, luidt de kop van een uitgebreid artikel in NRC Handelsblad van 28 april. U kent het regeringsbeleid: ouderen moeten zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Wat betekent, dat er daarom meer thuiszorg nodig is. Een tweede reden voor meer thuiszorg: het aantal ouderen neemt in de toekomst toe. NRC Handelsblad meldt, dat de Nederlandse thuiszorg niet langer over slechte betaling klaagt -- nee, men gaat er wat aan doen. Dat laatste gebeurt op de enig effectieve manier: sluit de gelederen en maak één front naar de geldgevers (de gemeenten). Enkele cijfers: Nederland telt bijna 400 gemeenten. NRC Handelsblad heeft aan 250 gemeenten een opgave gevraagd van het bruto-uurtarief, dat zij voor thuiszorg betalen. Slechts ‘een handvol’ van deze 250 gemeenten betaalt 25 euro of meer: dit bedrag geldt als wettelijk acceptabel basistarief. De overgrote meerderheid van deze 250 betaalt een uurtarief van rond de 23 euro. Het vraag-en-aanbod van de markt: de gemeente koos voor de laagste bieder. Ook melden gemeenten, dat zij te weinig geld hebben om het wettelijk acceptabele tarief te betalen. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten reageert: ‘de belangenverenigingen van de thuiszorg hebben voor hun stelling (onderbetaling) tot nog toe geen bewijs geleverd’. Het verantwoordelijke Ministerie van VWS valt bij: ‘het aantal gevallen waarop tot op heden is vastgesteld dat het tarief onjuist is vastgesteld, is zeer beperkt’. Na jarenlang onderling gekrakeel, trekken de werkgevers en de vakbonden in de thuiszorg nu samen op om het wettelijk acceptabele tarief te bedingen. Dat zal ook nodig zijn, want beide partijen hopen binnen afzienbare tijd met elkaar een nieuwe CAO af te sluiten. Met daarin een verwachte loonsverhoging van 3 tot 5%. Werkgevers en vakbonden samen: ‘we hebben elkaar nodig om verbeteringen door te voeren, ook richting gemeenten’.
  14. WoutVisser

    de PGB's zijn weer eens in het nieuws

    Tsja, ik heb dit onderwerp aangezwengeld omdat de nieuwe opstelling van D66 wellicht enig uitzicht op verandering biedt. Het afschaffen van PGB-bemiddelaars (wat D66 wil) zie ik overigens niet als een serieuze verbetering. Je schaft dan namelijk (a) ook de bonafide bemiddelaars af; (b) de fraudeurs vinden wel weer een andere manier om aan PGB-geld te komen; en, het belangrijkste: (c) de groep zorgvragers die hun PGB's zelf niet administratief kunnen afhandelen zadel je met een levensgroot probleem op. Ik zie maar één afdoende oplossing: schaf de PGB's gewoon af. Wat - denk ik - een politieke beslissing zal zijn. Vóór afschaffing van de PGB's pleit, dat er een flinke hoeveelheid kosten wordt bespaard. Het uitgespaarde geld komt ten goede van de zorg. Of waarschijnlijker: komt ten goede van de premie voor onze zorgverzekering. Wat dit laatste betreft: ik begrijp dat de zorgverzekeraars de afgelopen jaren méér geld aan zorg hebben betaald dan ze aan zorgverzekering-premies ontvingen -- en dat de bodem van hun financiële reserves in zicht komt. Een flinke verhoging van de zorgverzekering-premies hangt in de lucht. Tegen afschaffing van de PGB's pleit, dat deze manier van zorg verlenen in Nederland behoorlijk is ingeburgerd. En dat een voorstel tot afschaffen zeker tot emotionele (politieke) protesten zal leiden. Er zal terecht worden opgemerkt dat de zorg-keuzevrijheid van de Nederlanders wordt beperkt. Zoals gewoonlijk zal daarbij worden gesuggereerd dat de zorgverlening zonder PGB-keuze zal verslechteren (wat nog moet blijken). Kortom, het zal van zorgverzekeraars & politici de nodige ruggengraat vragen om de financiële argumenten vóór opheffing van de PGB's overeind te houden. Wel denk ik, dat deze financiële argumenten in de nabije toekomst aan gewicht zullen toenemen.
  15. PGB’s: Persoons Gebonden Budgetten. Zorgbehoevende mensen krijgen van de overheid een hoeveelheid geld, waarmee ze naar eigen inzicht hun zorg kunnen inkopen. Dat klinkt mooi -- en sluit aan op de individuele keuzevrijheid, die veel Nederlanders aanspreekt. PGB’s bestaan (uit mijn hoofd gezegd) al minstens vijftien jaar, en bezorgen veel werk & problemen voor iedere administrateur die er mee te maken heeft. Ten eerste werkt een PGB omslachtig. Vroeger ging het geld voor de zorg van een patiënt direct van de geldgever (overheid) naar de zorginstelling. Met een PGB wordt dit geld eerst betaald aan de patiënt zelf, die daarmee een door hem/haar gekozen zorginstelling betaalt. En dat is niet alles: de patiënt moet op gezette tijden aan zijn geldgever aantonen, dat hij/zij het PGB-geld inderdaad aan zorg heeft besteed. Kortom: zorg verlenen met een PGB kost veel meer administratie dan zorg verlenen zonder PGB. Die extra administratie wordt betaald met geld, dat een zorgbestemming had kunnen krijgen. Ten tweede werkt een PGB financiële fraude in de hand. Veel zorgbehoevende mensen zijn niet in staat om zelf hun PGB-geld fatsoenlijk te administreren, en laten dat door iemand anders doen. Doet een mantelzorger of familielid dit misschien nog gratis, er zijn ook veel ‘PGB-bemiddelaars’ die geld voor hun dienstverlening vragen. Aangezien iedereen zich ‘PGB-bemiddelaar’ mag noemen, verbaast het niet dat deze groep een aantal fraudeurs telt. Die PGB-geld laten ‘verdwijnen’ (wat nog duurder is), en bovendien een kostbare fraude-opsporings-dienst aan het werk houdt (die ook van ons belastinggeld wordt betaald). Zelfs de politieke partij D66, een vurige aanhanger van PGB, wil dat deze PGB-bemiddelaars verdwijnen: ‘het is verschrikkelijk dat geld dat bedoeld is voor goede zorg, door sommige mensen misbruikt wordt voor auto’s en een goede bankrekening’. In 2016 werd 13,5 miljoen euro onterecht als PGB-zorg gedeclareerd. En hiermee praten we alleen over de fraude; het PGB-systeem, dat ook bij een fatsoenlijk gebruik kostbaar is, moet van D66 kennelijk gehandhaafd worden. Hoezo bureaucratie in de zorg?
  16. Actueel in het nieuws: zorgverleners komen in de problemen met hun baan, omdat ze te enthousiast in medische dossiers kijken van patiënten waar ze niets mee te maken hebben. Let dus op wat je doet … en ook op wat je tegen elkaar zegt. Bijvoorbeeld in een koffiepauze. Ik herinner me maar al te goed hoe graag zorgverleners met elkaar over hun werk kletsen … en hoe slecht ze de regels over patiëntprivacy daarbij vaak naleven -- als ze die regels al kennen ...
  17. Het Financieele Dagblad van 6 april: Het Amsterdamse Academisch Medisch Centrum (AMC) heeft besloten om zelf CDCA te maken, een medicijn tegen de stofwisselingsziekte CTX (met ruim 60 patiënten in Nederland). Fabrikant Leadiant heeft hiervoor gedurende 10 jaar het recht op alleenverkoop. Het probleem: het AMC maakt CDCA voor ongeveer 25.000 euro, en Leadiant vraagt er circa 200.000 euro voor. Het AMC wilde dit medicijn blijven gebruiken, en was bang dat de zorgverzekeraars het niet meer zouden vergoeden. Het AMC loopt met zijn initiatief het risico om voor de rechter gesleept te worden, want Leadiant dreigt flink wat ‘handel’ mis te lopen. Toch heeft het AMC besloten om dit risico te nemen, met de opmerking dat CDCA vroeger voor circa 35.000 euro te koop was. Het AMC steekt op een loffelijke manier zijn nek uit: de aldus uitgespaarde 175.000 euro per medicijn kan nu voor andere zorgdoelen worden bestemd. En/of voor het matigen van de premie van onze zorgverzekering.
  18. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zorgverleners, jullie werken iedere dag in een schone ruimte. Het beddengoed voor de cliënten ligt gewassen klaar voor gebruik, je hebt een pc waarop je de administratie kunt doen, en je salaris wordt iedere maand op tijd uitbetaald. Enzovoorts. Een heleboel zorgverleners denken in zalige onwetendheid dat zulke ondersteunende werkzaamheden ‘vanzelf’ gaan. Dat gaan ze niet; zij bezorgen veel mensen een baan. En als deze ondersteuning als ‘vanzelfsprekend’ wordt ervaren, dan betekent dat alleen maar dat de ondersteuners hun werk goed doen. Verdiep je eens in je ondersteunende collega’s. Gewoon van mens-tot-mens, en niet alleen wanneer de ondersteuning problemen in je eigen werk oplevert. Maak eens een ontspannen praatje met ze, en toon belangstelling voor hun dagelijkse werkzorgen. Je zult ontdekken dat hun wereld een hele andere is dan die van jezelf. En dat het ondersteunende werk problemen oplevert, die net zo veel denkwerk, verantwoordelijkheid en stress oproepen als de problemen van een zorgverlener. Wel is er een verschil: jij kijkt naar het welzijn van de cliënt, een ondersteuner denkt al heel snel in geld. Dit verschil in invalshoek veroorzaakt veel wederzijds onbegrip, en leidt vaak tot problemen. Problemen die door een goed wederzijds begrip minder groot kunnen worden. Hoe dit alles ook mag zijn: de zorgverleners en ondersteuners kunnen niet zonder elkaar hun werk doen. Zij hebben elkaar nodig.
  19. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Het probleem is, denk ik, dat een zorgverlener zich moeilijk kan inleven in de wereld van een ondersteuner - en andersom. Zorgverlener: als een cliënt in een lichamelijke of geestelijke crisis schiet, moet er snel worden gehandeld - waarbij alle andere zaken terecht opzij worden gezet, en niet meer belangrijk lijken. Ondersteuner: de 'brandweer'-instelling van een zorgverlener belemmert de doordachte, systematische aanpak, die voor het ondersteunende werk onmisbaar is.
  20. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zeker Isa. Ik noem er een paar: - de verrekening van de toeslagen voor onregelmatig werken in het salaris van een zorgverlener geeft problemen. Hetzij omdat de onregelmatige uren niet of niet goed zijn doorgegeven, hetzij omdat de salarisadministratie ze niet goed verwerkt. - een zorgverlener geeft de kleur van de vloerbedekking door, die in een zorgruimte moet worden gelegd. Waarna de zorg-teamleider beslist dat die kleur anders moet zijn, en dit vervolgens niet aan de huisvestingsmedewerker vertelt. Met als resultaat dat er verkeerde vloerbedekking wordt gelegd. Het herstel van deze fout kost de organisatie onnodig geld. - sommige verpleegsters-werkkleding maakt de kans op ongewenste handtastelijkheden groter dan andere verpleegsters-werkkleding. Bij het kiezen van deze werkkleding wordt hiermee onvoldoende of geen rekening gehouden. - zorgverleners bestellen bepaalde artikelen, cursussen, enzovoorts. Zonder de financiële administratie hierover te informeren. Als dan de rekening komt, is de financiële administratie (die alle rekeningen op hun juistheid moet controleren) soms veel tijd kwijt om uit te vinden wie hiervoor verantwoordelijk is. En wat hierover is afgesproken.
  21. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Dank je, Anita. Jij noemt de ondersteuners die je in je dagelijks werk tegenkomt -- dat is prima, maar er zijn nog veel meer ondersteuners die 'op afstand' van je staan. Zoals de ondersteuners die zorgen dat je computer het doet; ondersteuners die zorgen dat je in een fatsoenlijk gebouw werkt, en ondersteuners die alles betalen wat er in & voor een ziekenhuis betaald moet worden. Met inbegrip van je salaris.
  22. WoutVisser

    Mijn collega's zitten tegen een burn-out aan; wat kan ik doen?

    Als het structureel bij meerdere afdelingen uit je zorgbedrijf zo erg is: neem een voorbeeld aan de onderwijzers en onderwijzeressen uit het Basisonderwijs: organiseer met je vakbond een gerichte staking.
  23. WoutVisser

    Is de Community "los zand"?

    Je overtuigt mij niet door dezelfde argumenten alsmaar te herhalen, Matima.
  24. WoutVisser

    Is de Community "los zand"?

    Matima, jij zoekt het Paradijs-op-aarde. Ga nuchter uit van de mogelijkheden & kansen die er zijn, en probeer daarmee verbeteringen aan te brengen. Op die manier is de Nederlandse zorg tot één van de beste ter wereld geworden.
  25. WoutVisser

    Is de Community "los zand"?

    Mooie woorden, Matima, maar ik denk niet dat je daar in de praktijk ver mee komt. 1 als je de zorgwerkers wilt verenigen, doe dat dan via een vakbond -- in je uppie ben je machteloos. 2 de werkomstandigheden in de zorg zijn niet alleen zwaar op de werkvloer, maar ook daarboven. Ook in de managementlaag giert het regelmatig van de stress, ook in de managementlaag worden mensen afgedankt. 3 wat ook niet helpt: in vrijwel iedere zorginstelling woedt een machtsstrijd tussen de medici en de managers. De medici willen zorg verlenen, de managers moeten met het beschikbare geld een complete zorginstelling runnen. 4 wat de medici betreft, heb je ruwweg twee soorten: zij die in loondienst van de zorginstelling werken, en zij die in een maatschap zitten en via een overeenkomst hun diensten aan de zorginstelling bieden. Met name de laatste categorie kijkt alleen naar de eigen portemonnee, en trekt zich niets aan van de overige zaken in de betreffende zorginstelling -- met inbegrip van de salarissen van het verplegende personeel. Hun egocentrische opstelling bemoeilijkt vaak het (financiële) beleid van de zorginstelling, het synchroniseren van werkprocessen, en het maken van een goede toekomstplanning. 5 het bestuur van een zorginstelling kan goed zijn of minder goed. Het draait daarbij meestal om de vraag of het bestuur is opgewassen tegen de druk van allerlei pressiegroepen binnen en buiten de zorginstelling. Is het bestuur dat niet, dan komt er al gauw chaos (die onnodig geld kost). Is het bestuur daar wel tegen opgewassen, dan levert de complexiteit van hun werk een 24/7 baan op. Een 24/7 baan, die weinig tot geen ruimte biedt om aandacht te schenken aan de processen op de werkvloer - helaas.