WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Content Count

    92
  • Joined

  • Last visited

Everything posted by WoutVisser

  1. Het Financieele Dagblad van 4 juli Steeds meer mensen ontwikkelen weerstand (resistentie) tegen anti-biotica. Wat vooral het gevolg is van een (te) royaal gebruik van dit geneesmiddel in het verleden. De Verenigde Naties (VN) schatten dat tegenwoordig jaarlijks minstens 700.000 mensen sterven omdat hun ziekte niet (meer) met anti-biotica kan worden bestreden. 230.000 hiervan betreft tuberculose-patiënten. Het probleem speelt vooral in de arme landen, waar naar schatting 90% van de bevolking resistent is; in de rijke landen ligt dit percentage op 35. De Wereldbank schat dat het aantal slachtoffers in 2050 kan oplopen tot tien miljoen. De VN verduidelijken: “alarmerende niveaus van resistentie in zowel rijke als arme landen, met als gevolg dat veel voorkomende ziektes onbehandelbaar aan het worden zijn. En het gevaarlijker is om medische procedures uit te voeren die levens redden”. Het ontwikkelen van een nieuwe generatie anti-biotica kost veel geld, en kent een relatief geringe kans op succes. Mocht het wel lukken, dan nog zal het nieuwe medicijn spaarzaam worden voorgeschreven. Met andere woorden: ontwikkelen is voor de farma-industrie commercieel niet interessant. Het Financieele Dagblad verwacht dan ook, dat dit probleem binnen afzienbare tijd de politiek zal bereiken. Zodat regeringen over de hele wereld aan een oplossing gaan meebetalen. Hun politieke verhaal om de belastingbetaler hiervan te overtuigen: “het is als de brandweer: je betaalt ervoor, in de hoop dat je ze nooit nodig zult hebben”.
  2. NRC Handelsblad 14 juni. Opvallende bezuinigingstrend in zorgfinanciering: no cure, no pay. Het artikel van NRC Handelsblad opent: ‘Hoe duur ook, medicijnen slaan bij lang niet alle patiënten aan. Daarom zoeken zorgverzekeraars naar andere financieringsmogelijkheden. Ze hunkeren naar een pay-for-performance-model, waarbij verzekeraars alleen betalen als het medicijn werkt.’ De krant noemt een aantal voorbeelden: Uitbehandelde patiënten met de zeer zeldzame MSI-H-tumor. Zij krijgen zestien weken het kankermedicijn Nivolumab op kosten van de farmaceut. Patiënten bij wie de tumor slinkt of niet verder groeit worden doorbehandeld met een vergoeding uit de basisverzekering. Pharmareus Novartis betaalt de kosten terug voor injecties bij astmapatiënten, wanneer ze na vier weken niet goed reageren op het medicijn. Een geneesmiddel van het Franse Sanofi, dat wordt toegepast bij een beenmergziekte, slaat bij circa 80% van de patiënten aan. Als het niet werkt, dan betaalt Sanofi de kosten. Deze financiële manier van werken is ook gunstig voor de farmaceuten, betoogt NRC Handelsblad, omdat bij succes de zorgverzekeraars meebetalen aan de ontwikkeling van een (nieuw) medicijn. Bij dit alles de opmerking, dat het vaak om kleine, hele specifieke patiëntengroepen gaat. De tendens sluit dan ook eerder aan bij de beweging naar precisiemedicijnen, vanuit de gedachte dat elke patiënt uniek is. Dit heeft als nadeel, dat het bij zo’n kleine patiëntengroep moeilijk te zeggen is of het medicijn met zekerheid werkt. De toepassing van no cure, no pay bij medicijnen is vooralsnog erg beperkt. Wel wordt deze vorm van financiering in Engeland en Frankrijk vaker toegepast dan in Nederland.
  3. Wat ook wel eens gezegd mag worden: een heleboel werknemers/-neemsters willen graag regels hebben : 1 omdat regels een veilig gevoel geven. 2 omdat je in een moeilijke werksituatie je gemakkelijk achter regels kunt verschuilen. 3 omdat regels je ontlasten van zelfstandig nadenken & initiatief nemen. --- Het bovenstaande speelt zeker ook in de Zorg. En de klassieke fout is, dat velen denken dat je alle voorkomende werksituaties vooraf in regelgeving kunt vatten. Dit is een ernstige denkfout, want het kan niet. De praktijk van het dagelijks werk is daarvoor te variabel, te rijk geschakeerd. --- Het gevolg van deze misvatting is dan ook, dat: 4 er zoveel regels worden gemaakt dat je 'door de bomen het bos niet meer ziet'. 5 regels onderling tegenstrijdig worden, of op een verschillende manier kunnen worden uitgelegd. 6 een enorme hoeveelheid kostbare werktijd verloren gaat met geleuter over regeluitleg. --- De oplossing: 7 het vermogen om ten opzichte van je collega's sportief te 'geven en te nemen'. 8 het vertrouwen op je eigen vakbekwaamheid, en op die van collega's. 9 het gebruiken van je gezonde verstand. 10 weerwerk bieden aan de regel-uitgevers 'par excellence': de stafmedewerkers/-sters van de directie.
  4. Burn-outs komen ook buiten de zorg voor. Als ik enkele oorzaken (niet volledig) mag noemen: 1 het onvermogen om geestelijk 'afstand' te nemen van je werk; 2 onvoldoende zelfkennis, onvoldoende zelfdiscipline om je balans tussen werk en rust te vinden; 3 problemen van buiten je werk, zoals bijvoorbeeld financiën of in de privé-sfeer; 4 problemen op je werk, zoals een slechte & oncollegiale sfeer. Of een leidinggevende die het werk slecht & onevenwichtig verdeelt. Of een leidinggevende die zijn/haar oren teveel laat hangen naar de werknemers/-neemsters met de grootste mond & de scherpste ellebogen; 5 een leidinggevende die een dreigende burn-out bij zijn medewerk(st)ers niet of onvoldoende onderkent.
  5. Toen de ziekenfondsen werden afgeschaft, zo rond 2006, stegen de kosten voor de zorg ruwweg 10% per jaar. En je hoeft geen econoom te zijn om te begrijpen dat deze kostenstijgingen niet zo door konden gaan. De regering zocht naar een rem op deze kostenstijgingen, en kwam uit bij commerciële zorgverzekeraars. En inderdaad: deze oplossing heeft in financieel opzicht tot nog toe behoorlijk gewerkt. --- Als Nederland de niet-commerciële Ziekenfondsen had gehouden ..... het is koffiedik kijken, maar ik ga ervan uit dat de zorgkosten dan minder effectief beteugeld zouden zijn. Met rond 2010 een complete chaos in de zorgfinanciën, en een serieus risico dat de salarissen van veel medici en verpleegkundigen niet meer (volledig) betaald hadden kunnen worden. Om nog maar te zwijgen over geldgebrek voor investeringen in meubilair & apparatuur, (onderhoud aan) gebouwen & IT, enzovoorts. Door het financieel 'bijbuigen' in de richting van de zorgverzekeraars is de continuïteit in de Nederlandse zorg in ieder geval bewaard gebleven. Wat ongetwijfeld een zwaar argument zal zijn geweest om deze stap te doen.
  6. Je zou je kunnen afvragen hoe de Nederlandse zorg er in 2019 zou hebben voorgestaan wanneer we nog steeds ziekenfondsen zouden hebben gehad. Oh, en Hubert: het ontwijken van een discussie die in fatsoenlijk Nederlands wordt gevoerd beantwoordt volgens mij niet aan de bedoelingen van deze site ...
  7. NRC Handelsblad van 29 mei Sonja Kersten, de directeur van beroepsvereniging V&VN (verpleegkundigen, verzorgenden en verpleegkundig specialisten), lucht haar hart: 1 het Ministerie VWS meldt, dat de personeelstekorten in de zorg lijken te dalen. Mooi, maar uit deze cijfers blijkt ook dat er voor het behoud van bestaande en nieuwe collega’s nog steeds veel te weinig aandacht is. 2 vacatures worden ingevuld door stagiaires, waarvan het onverantwoord is om ze zelfstandig in te zetten. Maar hoe krijg je anders het rooster voor de komende maanden rond? 3 ondanks het tekort bieden werkgevers contracten voor 24 uur per week, en niet voor fulltime. 4 nieuwkomers haken bij gebrek aan begeleiding af. 5 er zijn veel mooie woorden over ‘goed werkgeverschap’, zowel van de werkgevers zelf als van Minister de Jonge, maar de daden blijven achter. Na deze rij klachten meldt Sonja Kersten ook positief nieuws: ‘zij zijn er namelijk wel degelijk, organisaties die het aantoonbaar wèl lukt om nieuwe verpleegkundigen en verzorgenden aan te trekken én te behouden. Waar het ziekteverzuim laag is, de kwaliteit van zorg goed en de patiënten en medewerkers tevreden’. ‘Hun geheim?’, vervolgt Kersten: ‘vertrouwen in de professional en ruimte voor vakmanschap. Inspraak, zeggenschap en ruimte voor een autonome beroepsuitoefening. Voldoende opleidingsmogelijkheden en waardering die past bij de zwaarte en verantwoordelijkheden van de functie’. Waarna ze een GGZ-instelling noemt, waar slechts 5% van de leerling-verpleegkundigen uitvalt, in plaats van 40%. Schrijver dezes voegt eraan toe, dat verpleegkundigen de ruggengraat van de Nederlandse zorg zijn, zowel in medisch als in financieel/organisatorisch opzicht. Verder pleit Sonja Kersten ervoor, dat een deel van de riante budgetten voor het aantrekken van medewerkers wordt overgeheveld naar ‘de karig gevulde potjes voor behoud en waardering van de huidige medewerkers’. Er is maar één prioriteit: behoud, behoud en nog eens behoud. Den Haag, van actieplan naar actie graag!’ Tenslotte heeft Sonja nog een tip voor de zorgverzekeraars: kijk bij de inkoopgesprekken met zorginstellingen óók naar hun personeelsprestaties.
  8. Jammer Hubert, maar zorg kost geld -- veel geld. Onder meer om jouw salaris te kunnen betalen. En dat geld zal toch ergens vandaan moeten komen. ... Van iemand die zich inkoper noemt mag je op zijn minst het inzicht verwachten, dat je niet ongenuanceerd alle zorgproblemen op de 'marktwerking' kunt afschuiven. Daarom betwijfel ik of jij überhaupt wel een inkoper bent -- de teneur van je verhaal getuigt in ieder geval niet van enige financiële vaardigheid. En met demagogie maak je de problemen alleen maar groter dan ze al zijn.
  9. 'geldelijk gepruts', Hubert? Jij bent als inkoper (als je dat tenminste bent) een sterk onderdeel van dit gepruts.... En wees ook een beetje praktisch: 'terug naar de ziekenfondsen' is polititiek niet haalbaar, want de politiek is allang blij dat ze door middel van marktwerking de kosten van de gezondheidszorg nog enigermate in de hand kunnen houden. Die marktwerking is er nu juist gekomen omdat deze kosten ieder jaar met 10% stegen ...
  10. Het is erg goedkoop om met principes rond te strooien zonder een praktische oplossing te geven. Sterker nog, met zo'n starre houding maak je het vinden van een goede oplossing alleen maar moeilijker ....
  11. JHM Bardoel, kom eens uit je ivoren toren. Probeer te begrijpen hoe moeilijk het is om met beperkte middelen een maximale hoeveelheid zorg te leveren. Om dit allemaal goed te regelen en te plannen. De zorgwerkgevers willen heus wel, maar zijn gebonden aan beperkingen. Zoals geld. Als een zorginstelling meer geld uitgeeft dan er binnenkomt, gaat de tent failliet en wordt er nog minder zorg geleverd. Een andere grote beperking is het tekort aan verpleegkundigen. Er staan veel vacatures open (wat wil zeggen dat er geld is om het bijbehorende salaris te betalen), maar er komen geen mensen op af. Maak het probleem niet erger dan het al is, JHM Bardoel. Door jezelf te verliezen in allerlei wereldvreemde beschouwingen, zonder ook maar één moment stil te staan bij de noodzaak om de zorg van dag tot dag goed te regelen. .
  12. Dit is een luxe die de zorg zich niet kan veroorloven, Harrie -- daarvoor is het tekort aan verpleegkundigen te groot. Denk ook eens na over hoeveel geld het kost om zorgbehoeftige mensen langer dan noodzakelijk van hun werk te houden: een reden temeer om verpleegkundigen met voorrang te helpen.
  13. Heel nuchter & zakelijk: er is een groot tekort aan verpleegkundigen, dus JA: wanneer een verpleegkundige zelf zorg nodig heeft, is het logisch dat hij/zij voorrang krijgt.
  14. Nee, maar ik ben al jaren goed gezond. En houd mijn 67-jarige lichaam met sport op niveau. Niet nodig dus, maar als er aanleiding toe bestaat heb ik geen probleem met zo'n DNA-test.
  15. Financieele Dagblad van 4 mei jl.. DNA-onderzoek voorspelt je kans op velerlei toekomstige medische aandoeningen. Het werkt eenvoudig: stuur een buisje met je speeksel op naar een commerciële DNA-tester. Eind 2018 hadden 12 miljoen mensen een commerciële DNA-test laten doen; 42% van hen verklaarde zijn/haar leven vanwege het testresultaat te hebben aangepast. Zo liet de Amerikaanse actrice Angelina Jolie een erfelijkheidstest verrichten, nadat haar moeder aan borstkanker was overleden. Hieruit bleek dat Angelina een afwijking heeft in haar BRCA1-gen -- met als resultaat een sterk verhoogde kans op borst- of eierstokkanker. Waarna Angelina haar borsten preventief liet verwijderen. Zorgverzekeraars zijn positief: DNA-tests kunnen helpen om mensen langer en gezonder te laten leven. Levensverzekeraars reageren daarentegen tweeslachtig: 1 enerzijds kunnen DNA-tests bevorderen dat de verzekerde langer leeft, zodat een levensverzekeraar minder snel hoeft uit te betalen; 2 anderzijds kan een via DNA-onderzoek ontdekte hogere sterfkans ertoe leiden, dat verzekerde juist om die reden een levensverzekering afsluit. Zijn polis levert voor de levensverzekeraar een verhoogd risico op. De Nederlandse levensverzekeraars stellen voor dit laatste een grens: als de verzekerde waarde van de polis euro 278.000 of meer is, dan mag de levensverzekeraar vragen of de aspirant-verzekerde zo’n DNA-test heeft laten uitvoeren. Is het antwoord bevestigend, dan mag de levensverzekeraar ook vragen naar het resultaat van deze test. Meer in het algemeen kunnen DNA-testen meewegen in het besluit van een verzekeraar om een cliënt te accepteren. En/of om bij acceptatie de hoogte van de premie vast te stellen. U begrijpt: privacy weegt in deze materie heel zwaar. Een strenge wetgeving lijkt onontkoombaar, maar zelfs dan ben je er nog niet. Het Financieele Dagblad besluit: ‘toch raadt … mensen niet zomaar aan om een DNA-test te doen. Je moet de resultaten wel goed kunnen inschatten. Als je een vijf keer hogere kans hebt om een ziekte te krijgen dan gemiddeld, kan die kans nog steeds uiterst laag zijn. Veel mensen krijgen daar een ongerust gevoel van. Waarom zou je iedereen daar zomaar aan bloot stellen?’
  16. OK, maar dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan .... Je hebt denk ik een vaste kern van mensen die om ieder wissewasje de zorg inschakelen -- een ook een vaste kern die de zorg niet of te laat inschakelt. Heeft veel te maken met emotie, denk ik. En vergeet ook de eerste lijn (huisartsen) niet: zij zouden hier als 'zeef' kunnen fungeren, maar staan onder commerciële druk om hun klanten te behouden ... doorverwijzen gebeurt dan snel, zeker wanneer de patiënt hierop aanstuurt.
  17. Bron: het Financieele Dagblad van 6 april. De Universiteit van Nottingham (GB) heeft software ontwikkeld die kan inschatten wanneer iemand komt te overlijden, en aan welke aandoening. Hiervoor zijn de gegevens van een half miljoen Britten, tussen de 40 en 69 jaar, in een database ingevoerd. Niet alleen medische gegevens, maar ook informatie over onder meer eetpatroon, geslacht, leeftijd en leefstijl. De software van deze database koppelt de ingevoerde gegevens aan bestaande ziekenhuis-databases, die onder meer sterftecijfers, ziekenhuisinfo en kankerstatistieken bevatten. Het resultaat: ‘de software voorspelt de (vroegtijdige) overlijdensdatum vaak beter dan menselijke artsen’. -- Met deze ‘tool’ kan gerichter aan preventie worden gedaan. En wanneer iemand een jaarlijkse gezondheidsscan ondergaat, kunnen diens risico’s op (voortijdig) overlijden effectiever worden ingeschat. Tenslotte kan een arts de klachten van een patiënt beter beoordelen, wanneer hij in deze database de gegevens over vergelijkbare klachten & patiënten kan oproepen.
  18. Het Financieele Dagblad van 16 maart: een woonexperiment dat ook voor de zorg interessant kan zijn. ‘Gratis wonen in ruil voor data’, zo kopt deze krant op zijn voorpagina. Het betreft een wijk in Helmond, die met allerlei sensoren wordt uitgerust. Deze sensoren meten bijvoorbeeld het gebruik van wandelpaden, en leiden zelfrijdende auto’s efficiënt naar hun bestemming. Straatverlichting wordt alleen ingeschakeld wanneer er iemand in de buurt is. U begrijpt: duurzaamheid staat hoog in het vaandel. Maar … zulke sensoren staan ook binnen, en registreren hoeveel je slaapt, hoe je ‘slimme’ huishoudelijke apparaten gebruikt, hoeveel tijd je besteedt aan sociale media. En, nog indringender: de sensoren meten per woning het afval- en rioolwater. Vooral uw ontlasting bevat veel informatie over uw gezondheid, uw eetgedrag, uw ziektes & medicijngebruik, en zelfs over uw onverhoopte vereenzaming. Het voorgaande kan tot ‘interventies’ leiden: ‘als het patroon van water- en energieverbruik opeens verandert, en je weet dat het oudere mensen zijn, dan kun je automatisch een zorginstelling inseinen’. --- Voor alle duidelijkheid: het betreft een experiment in één woonwijk, in geheel Nederland. Waar de aanstaande circa 4.000 bewoners hun wonen dus gaan betalen met diepgaande informatie over hun privé. Het experiment wordt ondersteund door de Gemeente Helmond en de Provincie Noord Brabant. Een VVD-lid van de Provinciale Staten hierover: ‘… het is een enorme worsteling. We doen hier niet alleen de veilige dingen, we experimenteren ook. … We willen bedrijven aanmoedigen te experimenteren, anders moet de overheid alles betalen’. Wel heeft Gemeente Helmond de hulp ingeroepen van de Universiteit van Tilburg: ‘juristen moeten het recht van de bewoner bewaken. En er komt een ‘ethische commissie’. Die moet voorkomen dat bewoners instemmen met regelingen die ze niet goed overzien’. Tot zover de feiten. Het lijkt duidelijk, dat dit experiment toepassingen kan opleveren die voor de zorg interessant zijn. Met name in de (kostenbesparende) preventiesfeer. Daar staat tegenover dat de massale verzameling & analyse van bewonersdata haaks staan op de zo gekoesterde patiënt-privacy. Het laatste temeer omdat deze data in commerciële handen komen. Het commerciële bureau achter dit experiment zegt hierover: ‘big data is big business. Maar wat als de gewone man zelf direct zou profiteren van data?’ Tenslotte: gezien de tegenwoordige woonkosten is er zeker belangstelling om gratis één van de nieuwe 1.500 Helmondse woningen te betrekken.
  19. Het Financieele Dagblad van 23 februari. ‘Een complete set menselijke reserve-onderdelen van je eigen DNA. Superslimme 3D-geprinte pillen die in je lichaam actief ziekten bestrijden. Nieuwe hulpmiddelen-op-maat beloven de geneeskunde op zijn kop te zetten’. Het FD geeft ook een praktijkvoorbeeld: een polsoperatie. In de toekomst worden de scheurtjes in de polsbanden en de beschadiging van het kraakbeen tijdens een korte operatie simpel gerepareerd via weefselprinters. Waarna een laagje nieuwe huid op de operatiewond wordt aangebracht, en de pols weer als nieuw oogt & functioneert. De kern van dit verhaal zijn de 3-dimensionale computerprinters. Waarmee nu al allerlei voorwerpen worden geprint, tot werkende vuurwapens aan toe. Voor hun medische toepassing moet het ziekenhuis wel over uw stamcellen beschikken. Is dat het geval, dan produceert de 3D-printer binnen enkele uren een nieuwe nier, lever of hart. Of een nieuw stel ribben, of een compleet bekken. Enzovoorts. Alles op uw maat, en geschikt voor uw lichaam. Welke organen & ledematen vervolgens zonder wachtlijst kunnen worden ingebracht, met een nihil-risico op afstoting. De operatie zelf verloopt snel, wat het risico op infecties en complicaties vermindert. Voor de ouderen onder u: op deze manier kan een versleten gewricht worden vervangen door een goed functionerend nieuw gewricht. Kort nadat de eerste klachten zich voordoen. We blijven nog even dagdromen: chemische ingenieurs van de Universiteit in Berkely (USA) hebben een 3D-geprinte spons ontwikkeld, die de zware bijwerkingen van chemotherapie sterk kan verminderen door overtollig medicijn te absorberen. Dankzij 3D past zo’n sponsje heel precies in de ader, want anders stroomt er ongefilterd bloed langs. Tenslotte rept het FD over ‘slimme’ 3D geprinte pillen, die zelf binnen je lichaam bepalen welke stoffen ze vrijgeven, en in welke hoeveelheid. Wel kan de werking van zo’n pil via een beveiligde bluetoothverbinding van buitenaf worden aangestuurd. Kortom: in dit toekomstbeeld worden de medische behandelingen effectiever. Zij duren bovendien aanmerkelijk korter, en het risico op mislukken wordt aanzienlijk teruggebracht. En … zorgverzekeraars opgelet ! … zij worden aanzienlijk goedkoper.
  20. Het is voor mij nieuw om te horen, dat de marktwerking in de NL-zorg is ingevoerd om de farmaceutische industrie naar onze hand te zetten. Het argument daarvoor was ruim 10 jaar geleden eenvoudig: de zorgkosten stegen circa 10% per jaar, wat op termijn niet langer kon worden betaald. Niemand heeft ooit verklaard de machtige farmaceutische industrie naar zijn hand te kunnen/willen zetten. Al was het maar omdat de farmaceutische industrie op het gebied van geneesmiddelen-ontwikkeling in heden en verleden goed werk deed en doet. Wel bezondigt de farmaceutische industrie zich soms aan financiële uitwassen, door een prijs te rekenen die in geen verhouding staat tot de gemaakte kosten. Deze uitwassen worden nu met enig succes bestreden: het AMC, hun ondersteuning vanuit de VriendenLoterij, de Haagse apotheker, en de algemene ondersteuning door de Nederlandse regering. Het publieke bewustzijn inzake deze uitwassen groeit, en daarmee ook het draagvlak om ze te bestrijden. Het lijkt me dat inkoper Hubert (waar is je achternaam?) hier namens zijn werkgever blij mee zou moeten zijn ... Dat sommigen uit de farmaceutische industrie mogelijk commercieel tegengas geven door minder of geen medicijnen te leveren, is alleen maar een aansporing om op de ingeslagen weg voort te gaan. In dit verband hoorde ik laatst ook een verhaal over sommige NL-apothekers, die hun medicijnen met winst aan het buitenland verkopen - ergo, hier ligt de schuld van een eventueel tekort dus niet bij de farmaceutische industrie. In dit hele verhaal is één ding absoluut duidelijk: als je klakkeloos toegeeft aan de farmaceutische industrie, dan wordt de NL-zorg zeker onbetaalbaar ...
  21. Ja Mo, maar de kritiek op zelfsturing richtte zich vooral op het verslonzen van werkzaamheden rondom de zorg. Zoals het niet opleiden & begeleiden van nieuwe collega's, wat ronduit slecht & onverantwoordelijk is. Er is geen zorginstelling die dit kan laten gebeuren.
  22. NRC Handelsblad van 12 februari. We gaan naar het dun bevolkte Noord Oost Nederland. Daar sluiten binnenkort de afdelingen spoedeisende hulp in Hoogeveen en Stadskanaal. De reden: het aanbod van patiënten is te laag om de kosten goed te maken. Anders gezegd: beide afdelingen zijn te verliesgevend geworden. Dit laatste heeft verschillende oorzaken: 1 de kwaliteitseisen voor spoedeisende hulp worden steeds hoger, en dus steeds duurder; 2 de specialisatie van ziekenhuisdiensten in Nederland gaat verder. Steeds meer ziekenhuizen beperken zich tot een aantal diensten, en stoten andere diensten af. 3 het landelijke tekort aan personeel voor spoedeisende hulp is sinds 2016 opgelopen van 4,8% naar 10,0%. Deze tekorten worden toenemend aangezuiverd door het inzetten van dure uitzendkrachten. Wel kunnen patiënten uit Hoogeveen en Stadskanaal nog altijd binnen 45 minuten op een spoedeisende afdeling worden gebracht, wat de overheidsnorm is. Die norm wordt in Noord Nederland alleen niet gehaald voor bewoners van de Waddeneilanden. NRC Handelsblad luisterde ook naar de inwoners en het gemeentebestuur van Hoogeveen. Voor spoedeisende hulp moeten de Hoogeveeners voortaan naar Assen of Emmen, wat ze niet leuk vinden. De afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde vertrokken eerder al naar Emmen. ‘Het wordt steeds minder’, zegt een 66-jarige inwoonster, ‘ze doen maar, ze luisteren toch niet naar mensen’. En het zal niet verbazen dat de marktwerking in de zorg er flink van langs krijgt: ‘maar als het gaat om openbaar vervoer, onderwijs, energie, woningbouw en ziekenhuiszorg, moet ik niks hebben van liberale standpunten. Dat de maatschappelijke en morele verantwoordelijkheid van de overheid’. Burgemeester en wethouders van Hoogeveen melden dat zij hun best hebben gedaan, maar dat hun invloed beperkt is. ‘Wij gaan er niet over. Ziekenhuiszorg is in feite niets anders dan een bedrijf. We proberen ons hard te maken voor het behoud, maar onze zeggenschap is beperkt’. Tsja …. toch verbaast het dat personeelstekort hier een rol speelt. Wonen in Noord Oost Nederland is lang niet zo duur als in overig Nederland, de wegen zijn er goed en leeg (dus weinig vertragingen en files), en de natuur is er mooi en gevarieerd. De mensen die er wonen zijn tevreden. In tegenstelling tot veel andere beroepsgroepen kan medisch personeel overal een baan krijgen - ook in Noord Oost Nederland.
  23. NOS journaal van 11 februari. De VriendenLoterij schenkt, in de komende vijf jaar, een bedrag van 1 miljoen euro per jaar aan het Amsterdamse academische ziekenhuis (AMC). Het AMC meldt over het gebruik van dit geld: ‘mensen met een zeldzame ziekte zijn afhankelijk van medicijnen. Deze zijn soms niet beschikbaar, of zo duur dat zorgverzekeraars ze niet vergoeden. Soms is een medicijn extreem duur terwijl het voor een veel lagere prijs beschikbaar gesteld kan worden. Soms ook kan onduidelijkheid over de effectiviteit van een middel ervoor zorgen dat een middel pas laat of zelfs niet op de markt komt. Daarnaast is veel beschikbare kennis over (wees)geneesmiddelen versnipperd en slecht toegankelijk voor onderzoekers, artsen en patiënten’. De VriendenLoterij voegt hieraan toe: ‘dankzij onze deelnemers kunnen wij goede doelen op het gebied van gezondheid en welzijn steunen, waaronder organisaties die zich inzetten voor volwassenen en kinderen met zeldzame ziekten. We volgen de ontwikkelingen op dit vlak en vinden het niet uit te leggen dat medicijnen voor bepaalde patiënten onbereikbaar dreigen te worden vanwege de hoge prijzen. Wij geloven erin dat het AMC met dit platform een grote stap kan maken om deze schrijnende situatie te verbeteren’. Ik sprak in IZZ Community eerder over pogingen, om de macht van de farmaceutische industrie over de medicijnprijzen te beteugelen. Het AMC kwam in dit verband al langs, evenals een Haagse apotheker. Laatstgenoemde werd in zijn initiatief ondersteund door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
  24. NRC Handelsblad van 2 februari. Een Amsterdamse zorginstelling maakte in 2013 zijn thuiszorgverleners ‘zelfsturend’: de thuiszorg-medewerk(st)ers bepaalden in onderling overleg hun takenpakket. In 2019 komt deze zorginstelling op verzoek van het personeel hierop terug: er worden weer zorgmanagers aangesteld. Enkele ervaringen met zelfsturing: 1 Binnen een thuiszorgteam kon niet iedereen het werk goed plannen. Zodoende kwam deze taak terecht bij degenen die dit wel konden - met als resultaat dat zij verhoudingsgewijs veel tijd aan administratie kwijt waren. ‘Ik wil verpleegkundige zijn, ik ben hier niet voor opgeleid’, was de reactie. Met als resultaat dat de administratief vaardige zorgverleners een andere baan zochten. 2 Zelfsturende teams leidden nieuwe collega’s onvoldoende op. Dit was een ernstig falen, want de komende vijf jaar zal in Nederland behoefte zijn aan circa 125.000 nieuwe thuiszorgverleners. 3 In de genoemde Amsterdamse zorginstelling werd alleen de thuiszorg zelfsturend. Andere bedrijfsonderdelen, zoals het Hoofdkantoor en de ouderen- en gehandicaptenzorg niet. ‘Dus als je een telefoon wil aanschaffen of een nieuwe collega wil aannemen, heb je alsnog drie handtekeningen nodig van een manager - de teams begonnen vragen te stellen of ze eigenlijk wel zelfsturend waren: we mogen niks besluiten’. In het verlengde hiervan bracht Irene Sinteur in 2018 een universitair proefschrift uit over zelfsturing. Zij meldt ons: 4 ‘Het is een soort wipwap, want je moet de balans vinden tussen zeggenschap en verantwoordelijkheid. Drie handtekeningen voor een telefoon, dan geef je medewerkers dus géén mandaat. Dat is een valkuil waar veel organisaties intrappen’. 5 Binnen de zorg kijken veel organisaties met ontzag naar de buurtzorg. ‘Dan willen ze het buurtzorg-model doorvoeren, maar buurtzorg is een heel andere organisatie dan een gemiddelde zorginstelling. Er is geen blauwdruk voor zelfsturing’. 6 Wat een enorm verschil maakt is, of je als organisatie een erfenis meetorst van het ‘oude werken’ of niet. Ingeslepen werkpatronen zijn moeilijk te veranderen. 7 Een financiële dienstverlener heeft met succes zelfsturing toegepast. Wat zelfs zo ver is doorgevoerd, dat een groot deel van het personeel eigenaar is van het bedrijf. 8 Deze financiële dienstverlener werkt met teams van maximaal vijftien personen. ‘Anders krijg je teveel meningen binnen één team’. Wordt een team groter dan vijftien, dan volgt opsplitsing in twee of drie nieuwe teams. Irene Sinteur concludeert: ‘met zelfsturing is niets mis. Het is bovendien goed voor je individuele ontwikkeling. Maar blijf wel realistisch: de gemiddelde zorgprofessional zit niet te wachten op al die extra taakjes’. En ook: ‘na jaren waarin zelfsturing een toverwoord leek, zijn de stofwolken rondom deze hype opgetrokken. We werden op een zorgcongres bedankt dat het nu bespreekbaar is gemaakt’.
  25. NRC Handelsblad van 12/13 januari. Paul Lebbink (60) is al dertig jaar apotheker in een migrantenwijk in Den Haag. Samen met zijn compagnon Arwin Ramcharan geeft hij circa 300.000 euro uit voor een laboratorium in zijn pand. In dit labo gaat het tweetal geneesmiddelen maken, die aanzienlijk goedkoper zullen zijn dan vergelijkbare geneesmiddelen van de farmaceutische industrie. Te beginnen met Orkambi, een middel tegen taaislijmziekte – voor een fractie van de 200.000 euro per jaar die de fabrikant rekent. Lebbink: ‘ik vind het leuk om over Orkambi te spreken, omdat je hiermee kunt laten zien wat een apotheker kan betekenen voor zijn patiënten’. En: ‘het is maar de vraag of we de investering (van 300.000 euro) ooit terugverdienen’. Lebbink maakt zich geen illusies: de farmaceutische industrie zal zijn initiatief fel bestrijden. In de rechtszalen. De wet zegt dat een apotheker ‘op kleine schaal’ zelf medicijnen mag maken, waarbij onduidelijk blijft waar de grens tussen ‘groot’ en ‘klein’ ligt. Lebbink is ook moe, ‘onder meer door de eindeloze onderhandelingen met zorgverzekeraars over vergoedingen’. ?!?!? Ik denk dat de zorgverzekeraars iemand als Lebbink met gebak & fanfare zouden moeten ontvangen …. Toch houdt Lebbink vol: er is belangstelling voor zijn inititatief -- publiciteit is een machtig wapen. De VPRO en de TROS maken televisiereportages over zijn nieuwe laboratorium. De Vlaamse VRT toont ook belangstelling. En de grootste klapper: op 16 januari a.s. zal Minister Bruno Bruins (VVD) het nieuwe laboratorium officieel openen ….