WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    72
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Alles door WoutVisser geplaatst

  1. NRC Handelsblad van 2 februari. Een Amsterdamse zorginstelling maakte in 2013 zijn thuiszorgverleners ‘zelfsturend’: de thuiszorg-medewerk(st)ers bepaalden in onderling overleg hun takenpakket. In 2019 komt deze zorginstelling op verzoek van het personeel hierop terug: er worden weer zorgmanagers aangesteld. Enkele ervaringen met zelfsturing: 1 Binnen een thuiszorgteam kon niet iedereen het werk goed plannen. Zodoende kwam deze taak terecht bij degenen die dit wel konden - met als resultaat dat zij verhoudingsgewijs veel tijd aan administratie kwijt waren. ‘Ik wil verpleegkundige zijn, ik ben hier niet voor opgeleid’, was de reactie. Met als resultaat dat de administratief vaardige zorgverleners een andere baan zochten. 2 Zelfsturende teams leidden nieuwe collega’s onvoldoende op. Dit was een ernstig falen, want de komende vijf jaar zal in Nederland behoefte zijn aan circa 125.000 nieuwe thuiszorgverleners. 3 In de genoemde Amsterdamse zorginstelling werd alleen de thuiszorg zelfsturend. Andere bedrijfsonderdelen, zoals het Hoofdkantoor en de ouderen- en gehandicaptenzorg niet. ‘Dus als je een telefoon wil aanschaffen of een nieuwe collega wil aannemen, heb je alsnog drie handtekeningen nodig van een manager - de teams begonnen vragen te stellen of ze eigenlijk wel zelfsturend waren: we mogen niks besluiten’. In het verlengde hiervan bracht Irene Sinteur in 2018 een universitair proefschrift uit over zelfsturing. Zij meldt ons: 4 ‘Het is een soort wipwap, want je moet de balans vinden tussen zeggenschap en verantwoordelijkheid. Drie handtekeningen voor een telefoon, dan geef je medewerkers dus géén mandaat. Dat is een valkuil waar veel organisaties intrappen’. 5 Binnen de zorg kijken veel organisaties met ontzag naar de buurtzorg. ‘Dan willen ze het buurtzorg-model doorvoeren, maar buurtzorg is een heel andere organisatie dan een gemiddelde zorginstelling. Er is geen blauwdruk voor zelfsturing’. 6 Wat een enorm verschil maakt is, of je als organisatie een erfenis meetorst van het ‘oude werken’ of niet. Ingeslepen werkpatronen zijn moeilijk te veranderen. 7 Een financiële dienstverlener heeft met succes zelfsturing toegepast. Wat zelfs zo ver is doorgevoerd, dat een groot deel van het personeel eigenaar is van het bedrijf. 8 Deze financiële dienstverlener werkt met teams van maximaal vijftien personen. ‘Anders krijg je teveel meningen binnen één team’. Wordt een team groter dan vijftien, dan volgt opsplitsing in twee of drie nieuwe teams. Irene Sinteur concludeert: ‘met zelfsturing is niets mis. Het is bovendien goed voor je individuele ontwikkeling. Maar blijf wel realistisch: de gemiddelde zorgprofessional zit niet te wachten op al die extra taakjes’. En ook: ‘na jaren waarin zelfsturing een toverwoord leek, zijn de stofwolken rondom deze hype opgetrokken. We werden op een zorgcongres bedankt dat het nu bespreekbaar is gemaakt’.
  2. Ja Mo, maar de kritiek op zelfsturing richtte zich vooral op het verslonzen van werkzaamheden rondom de zorg. Zoals het niet opleiden & begeleiden van nieuwe collega's, wat ronduit slecht & onverantwoordelijk is. Er is geen zorginstelling die dit kan laten gebeuren.
  3. NRC Handelsblad van 12 februari. We gaan naar het dun bevolkte Noord Oost Nederland. Daar sluiten binnenkort de afdelingen spoedeisende hulp in Hoogeveen en Stadskanaal. De reden: het aanbod van patiënten is te laag om de kosten goed te maken. Anders gezegd: beide afdelingen zijn te verliesgevend geworden. Dit laatste heeft verschillende oorzaken: 1 de kwaliteitseisen voor spoedeisende hulp worden steeds hoger, en dus steeds duurder; 2 de specialisatie van ziekenhuisdiensten in Nederland gaat verder. Steeds meer ziekenhuizen beperken zich tot een aantal diensten, en stoten andere diensten af. 3 het landelijke tekort aan personeel voor spoedeisende hulp is sinds 2016 opgelopen van 4,8% naar 10,0%. Deze tekorten worden toenemend aangezuiverd door het inzetten van dure uitzendkrachten. Wel kunnen patiënten uit Hoogeveen en Stadskanaal nog altijd binnen 45 minuten op een spoedeisende afdeling worden gebracht, wat de overheidsnorm is. Die norm wordt in Noord Nederland alleen niet gehaald voor bewoners van de Waddeneilanden. NRC Handelsblad luisterde ook naar de inwoners en het gemeentebestuur van Hoogeveen. Voor spoedeisende hulp moeten de Hoogeveeners voortaan naar Assen of Emmen, wat ze niet leuk vinden. De afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde vertrokken eerder al naar Emmen. ‘Het wordt steeds minder’, zegt een 66-jarige inwoonster, ‘ze doen maar, ze luisteren toch niet naar mensen’. En het zal niet verbazen dat de marktwerking in de zorg er flink van langs krijgt: ‘maar als het gaat om openbaar vervoer, onderwijs, energie, woningbouw en ziekenhuiszorg, moet ik niks hebben van liberale standpunten. Dat de maatschappelijke en morele verantwoordelijkheid van de overheid’. Burgemeester en wethouders van Hoogeveen melden dat zij hun best hebben gedaan, maar dat hun invloed beperkt is. ‘Wij gaan er niet over. Ziekenhuiszorg is in feite niets anders dan een bedrijf. We proberen ons hard te maken voor het behoud, maar onze zeggenschap is beperkt’. Tsja …. toch verbaast het dat personeelstekort hier een rol speelt. Wonen in Noord Oost Nederland is lang niet zo duur als in overig Nederland, de wegen zijn er goed en leeg (dus weinig vertragingen en files), en de natuur is er mooi en gevarieerd. De mensen die er wonen zijn tevreden. In tegenstelling tot veel andere beroepsgroepen kan medisch personeel overal een baan krijgen - ook in Noord Oost Nederland.
  4. NOS journaal van 11 februari. De VriendenLoterij schenkt, in de komende vijf jaar, een bedrag van 1 miljoen euro per jaar aan het Amsterdamse academische ziekenhuis (AMC). Het AMC meldt over het gebruik van dit geld: ‘mensen met een zeldzame ziekte zijn afhankelijk van medicijnen. Deze zijn soms niet beschikbaar, of zo duur dat zorgverzekeraars ze niet vergoeden. Soms is een medicijn extreem duur terwijl het voor een veel lagere prijs beschikbaar gesteld kan worden. Soms ook kan onduidelijkheid over de effectiviteit van een middel ervoor zorgen dat een middel pas laat of zelfs niet op de markt komt. Daarnaast is veel beschikbare kennis over (wees)geneesmiddelen versnipperd en slecht toegankelijk voor onderzoekers, artsen en patiënten’. De VriendenLoterij voegt hieraan toe: ‘dankzij onze deelnemers kunnen wij goede doelen op het gebied van gezondheid en welzijn steunen, waaronder organisaties die zich inzetten voor volwassenen en kinderen met zeldzame ziekten. We volgen de ontwikkelingen op dit vlak en vinden het niet uit te leggen dat medicijnen voor bepaalde patiënten onbereikbaar dreigen te worden vanwege de hoge prijzen. Wij geloven erin dat het AMC met dit platform een grote stap kan maken om deze schrijnende situatie te verbeteren’. Ik sprak in IZZ Community eerder over pogingen, om de macht van de farmaceutische industrie over de medicijnprijzen te beteugelen. Het AMC kwam in dit verband al langs, evenals een Haagse apotheker. Laatstgenoemde werd in zijn initiatief ondersteund door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
  5. NRC Handelsblad van 12/13 januari. Paul Lebbink (60) is al dertig jaar apotheker in een migrantenwijk in Den Haag. Samen met zijn compagnon Arwin Ramcharan geeft hij circa 300.000 euro uit voor een laboratorium in zijn pand. In dit labo gaat het tweetal geneesmiddelen maken, die aanzienlijk goedkoper zullen zijn dan vergelijkbare geneesmiddelen van de farmaceutische industrie. Te beginnen met Orkambi, een middel tegen taaislijmziekte – voor een fractie van de 200.000 euro per jaar die de fabrikant rekent. Lebbink: ‘ik vind het leuk om over Orkambi te spreken, omdat je hiermee kunt laten zien wat een apotheker kan betekenen voor zijn patiënten’. En: ‘het is maar de vraag of we de investering (van 300.000 euro) ooit terugverdienen’. Lebbink maakt zich geen illusies: de farmaceutische industrie zal zijn initiatief fel bestrijden. In de rechtszalen. De wet zegt dat een apotheker ‘op kleine schaal’ zelf medicijnen mag maken, waarbij onduidelijk blijft waar de grens tussen ‘groot’ en ‘klein’ ligt. Lebbink is ook moe, ‘onder meer door de eindeloze onderhandelingen met zorgverzekeraars over vergoedingen’. ?!?!? Ik denk dat de zorgverzekeraars iemand als Lebbink met gebak & fanfare zouden moeten ontvangen …. Toch houdt Lebbink vol: er is belangstelling voor zijn inititatief -- publiciteit is een machtig wapen. De VPRO en de TROS maken televisiereportages over zijn nieuwe laboratorium. De Vlaamse VRT toont ook belangstelling. En de grootste klapper: op 16 januari a.s. zal Minister Bruno Bruins (VVD) het nieuwe laboratorium officieel openen ….
  6. Bron: NOS Teletekst van 9 januari. Het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde en zorgverzekeraar CZ spreken over farmaceut Novartis. De reden: Novartis heeft de medicatie ‘lutetium octreotaat’ (tegen bepaalde tumoren) bijna zes keer duurder gemaakt. Novartis heeft hier het alleenrecht op - de farmaceut rekent voor deze medicatie een prijs van circa 92.000 euro per kuur. CZ: ‘misbruik van de regels en valsspelen’. Novartis: ‘de Franse producent (een dochterbedrijf van Novartis) heeft een belangrijke bijdrage aan het middel geleverd’. Wat overigens niet met cijfers wordt toegelicht. Voorlopig blijven drie ziekenhuizen het middel zelf maken. Voor een lagere prijs.
  7. WoutVisser

    Weer protest tegen een te hoge medicijnprijs

    Inmiddels zijn we enkele dagen verder, en NOS Teletekst (12 januari) meldt: Minister Bruno Bruins heeft Novartis duidelijk gemaakt dat hij hun hoge prijs voor dit medicijn niet gaat betalen. Temeer omdat Novartis niet goed kon uitleggen waarom zij haar prijs onlangs zes keer verhoogde tot circa 92.000 euro. Minister Bruins steunt in dit opzicht de zorgverzekeraars, en wil in het algemeen ‘dat er iets verandert bij het prijsbeleid van farmaceutische bedrijven’. Eindelijk … het valt op dat er eerst een nieuwe Minister voor Medische Zorg en Sport moet komen voordat de regering en de zorgverzekeraars gezamenlijk iets tegen deze praktijken ondernemen. Laten we nu ook hopen dat de premies van onze zorgverzekeringen hierdoor gunstig beïnvloed gaan worden …
  8. Bron: het Financieele Dagblad, weergegeven door NRC Handelsblad op Sinterklaasdag 5 december ‘Humira’, onder meer tegen darmziekten en reuma, is volgens de bovenstaande bron het medicijn waar de Nederlandse Zorg het meeste geld aan uitgeeft. Nu is het patent op dit medicijn twee maanden geleden afgelopen, zodat fabrikant Abbvie met serieuze concurrentie te maken krijgt. Om deze concurrentie het hoofd te bieden, verlaagde Abbie de prijs per spuit Humira van 600 euro naar iets meer dan 100 euro. Dit zou de Nederlandse zorg een besparing van maximaal 180 miljoen euro opleveren … naar ik begrijp per jaar.
  9. Correctie: de bron is het Financieele Dagblad, weergegeven door NOS teletekst. Mijn excuses.
  10. NRC Handelsblad van 28 november Uit onderzoek van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) blijkt: ‘Ziekenhuizen mogen in de eigen apotheek medicijnen maken met het doel ze goedkoper aan patiënten te kunnen geven dan een farmaceutisch bedrijf. Zo kunnen ze een exclusieve handelsvergunning van een medicijnfabrikant omzeilen’. De aanleiding voor dit onderzoek heb ik op deze plaats eerder opgevoerd: het Amsterdam UMC maakte zelf het medicijn CDCA (tegen een stofwisselingsziekte). Dat gebeurde omdat de Italiaanse fabrikant Leadiant de prijs per CDCA-pil in tien jaar tijd had opgevoerd van 28 eurocent naar 140 euro. ‘Het bedrijf kon de prijsstijging volgens overheidsadviseur Zorginstituut Nederland niet goed onderbouwen’, aldus NRC Handelsblad. Het (na)maken van medicijnen in de eigen ziekenhuisapotheek gebeurde overigens al, maar op kleine schaal (een apotheker voor één of twee patiënten). De IGJ-uitspraak lijkt de deur te openen om dit op grote(re) schaal te gaan doen. Mits het verantwoord gebeurt; daarnaast mag een ziekenhuis geen reclame voor zijn eigen medicijnen maken. Reacties: het Amsterdam UMC is ‘buitengewoon tevreden’. Fabrikant Leadiant is teleurgesteld, omdat deze IGJ-uitspraak ‘de basis van het Europese geneesmiddelensysteem aantast’.
  11. NRC Handelsblad van 13 november. De premies van de zorgverzekeringen gaan in 2019 weer omhoog. Maar: ‘de werkelijke zorgkosten stijgen nog harder’, meldt NRC Handelsblad. De zorgverzekeraars betalen een deel van hun zorgkosten uit hun eigen spaarpot. In cijfers: zorgverzekeraar CZ betaalt volgend jaar 97 miljoen euro zelf; zonder dat zou de premie 2019 van een CZ-basisverzekering 2,75 euro per maand duurder zijn. Het is de vraag hoelang de zorgverzekeraars hun spaarpotten nog kunnen aanspreken. Nog twee of drie jaar, wordt gezegd. Minister de Jonge voorspelt dat de zorgkosten de komende jaren ‘onvermijdelijk’ gaan stijgen. NRC Handelsblad: ‘er zijn relatief veel ouderen, en zij blijven langer leven. Daarnaast zijn er steeds meer behandelmogelijkheden en het aantal - vaak dure - medicijnen neemt toe. Ook wordt het zorgpersoneel duurder, omdat zij gemiddeld hoger opgeleid zijn’. Misschien gaat het beter vanaf 2030, wanneer de geboortegolf van 1945-1953 gaat overlijden. Maar dat ligt nog 12 jaar in de toekomst.
  12. Alle overkoepelende organisaties in de zorg, waarin medisch specialisten zijn vertegenwoordigd: zij kunnen volgens mij een aanzienlijke politieke invloed uitoefenen om verbeteringen aan te brengen. Maar daar merk ik helaas niets van. Ter vergelijking: eind jaren vijftig van de vorige eeuw was er ook een 'verpleegsters'-crisis, met als resultaat dat veel zorginstellingen op hun terrein een personeelsflatgebouw lieten neerzetten. Die flats hebben enkele decennia goed dienst gedaan, en zijn inmiddels grotendeels weer gesloopt.
  13. NRC Handelsblad van 12 oktober ‘In de zeven academische ziekenhuizen is op belangrijke afdelingen gemiddeld één op de tien bedden dicht omdat er te weinig gespecialiseerde verpleegkundigen zijn’. Het gaat met name om de intensive care, de spoedeisende hulp en de operatiekamers, aldus NRC Handelsblad. Operaties worden niet ingepland, waardoor de wachtlijsten groeien. Ook is het bewust beleid om bedden te ‘sluiten’, want een bed zonder verpleegkundige is weinig waard. Het logische gevolg van dit tekort: ‘als er iemand overlijdt doordat er geen bed beschikbaar is, wat niet kan worden uitgesloten, dan melden we dat als calamiteit bij de Inspectie’. Het probleem wordt belangrijk verergerd, omdat de prijzen voor huur en koop van woonruimte in Nederland tegenwoordig fors stijgen: verpleegkundigen komen met hun salaris niet meer aan de bak. Wat dit laatste betreft: NRC Handelsblad meldt, dat eind deze maand waarschijnlijk een nieuwe CAO voor academische ziekenhuizen wordt afgesloten. De werkgevers bieden een salarisverhoging van 8,25%, gespreid over drie jaar. Ik verwacht niet dat deze 8,25% voldoende zal zijn om het woonprobleem voor verpleegkundigen op te lossen. En over de Nederlandse zorgkoepels schrijft NRC Handelsblad met geen woord: je zou mogen verwachten dat deze instanties zich inspannen om hier een oplossing aan te dragen.
  14. Het NOS-journaal van 16 september meldt dat de computersystemen van (of binnen) zorginstellingen slecht op elkaar aansluiten. We praten niet alleen over de aansluiting tussen verschillende soorten zorgunits, maar ook die tussen gelijksoortige zorgunits. Het gaat in feite om een groot deel van de Nederlandse gezondheidszorg. Het gevolg is, dat patiëntgegevens veelvuldig dubbel of meer moeten worden ingevoerd. Wat de kans op fouten en onvolledigheden vergroot -- om over de bescherming van cliënt-privacy nog maar te zwijgen. Verzending van zulke gegevens gebeurt regelmatig per fax of zelfs per post, dus met vertraging. Bovendien moeten deze gegevens daarvoor eerst worden uitgeprint. Het invoeren, printen en verzenden wordt vaak gedaan door verpleegkundigen, waarvan er al ‘voelbaar’ te weinig zijn. De Nederlandse zorgkoepels hadden natuurlijk al jaren geleden hiervoor één IT-systeem moeten ontwikkelen, en alle zorgverleners hieraan moeten verplichten. Maar zoiets vraagt een slagvaardigheid en organisatorisch inzicht, die aan de top van de Nederlandse medische stand kennelijk niet is besteed. Het hoeft geen betoog dat deze gang van zaken een aanzienlijke verspilling van zorggeld oplevert. Ik schat dat deze jaarlijks & Nederland-breed tot in de miljoenen euro’s loopt. Wellicht kunnen de gezamenlijke Nederlandse zorgverzekeraars hier wat aan doen. Bijvoorbeeld door de Minister te bewegen tot één uniforme IT voor de hele gezondheidszorg. Of door het instellen van boetes en beloningen voor zorginstellingen die hun IT onderling slecht of goed hebben afgestemd.
  15. Zeker Isa. Uit oogpunt van verantwoord kostenbeheer is dit een hele dikke vis. Vergelijk de miljoenen bankrekeningen, die bij één bank in hetzelfde computersysteem zitten. Zodat het rekeningbeheer in Leeuwarden precies zo werkt als het rekeningbeheer in Maastricht. Wat de communicatie tussen Leeuwarden en Maastricht in hoge mate vergemakkelijkt. De Nederlandse zorg schreeuwt om een vergelijkbaar systeem voor cliëntinformatie. Het is alles welbeschouwd diep schandalig dat we hier in 2018 nog zo ver van verwijderd zijn. Een brevet van onvermogen voor de top van de Nederlandse zorg, met miljoenen euro's zorggeld-verspilling als gevolg. En privacy is hier geen argument om je achter te verstoppen: de banken kennen voor hun cliëntgegevens ook een zware privacyplicht. De rol van IZZ: draag het bovenstaande luid & duidelijk uit, vooral in de Tweede Kamer. En maak korte metten met tegenargumenten van hooggeplaatste zorgverleners -- die, buiten hun eigen vakgebied, zeer bekwaam zijn om voor iedere oplossing een probleem te bedenken.
  16. WoutVisser

    Wat zou jij doen: Creatief declareren?

    Mensen met een minimum-inkomen of lager moeten ieder dubbeltje omdraaien -- wat, nuchter beschouwd, de kans op bewust frauderen vergroot. Deze kans neemt bovendien toe door het weinig fraaie voorbeeld van graaien-aan-de-top: zoals een voorgenomen 50% salarisverhoging voor de hoogste baas van ING, terwijl een paar maanden later blijkt dat ING de anti-witwas-wetgeving aan zijn laars lapt - en daarmee het algemeen belang beschadigt. Noem ook een president van de USA, die overduidelijk alleen maar president is om zichzelf en zijn clan te verrijken. De afgelopen 30 jaar zijn de rijken rijker geworden, en de armen armer. Ook in Nederland. De zwaksten en minst begaafden in onze samenleving zitten financieel behoorlijk in de knel, en het ziet er voorlopig niet naar uit dat hier wezenlijk verbetering in gaat komen. Hoe je de vicieuze cirkel, zoals Isa die hierboven schetst, doorbreekt? Geeft de zwakkeren en minder begaafden een menswaardig inkomen. En treedt harder op tegen witte-boorden-fraude-op-hoog-niveau.
  17. WoutVisser

    Wat zou jij doen: Creatief declareren?

    Fraude bij verzekeringen komt vaak voor -- dus ook bij zorgverzekeringen. Naar mijn oordeel moet je deze casus ruimer zien dan de zorg alleen. Fraude wordt doorberekend in de premies van de verzekeringen. Hoeveel, dat zal per verzekering schelen: je kunt ervan uitgaan dat het om een 'voelbaar' percentage van je premie gaat. Tenslotte draagt de toenemende financiële nood bij de onderlagen van onze samenleving ook aan fraude bij.
  18. Bron: NRC Handelsblad van 4 augustus. Korte voorgeschiedenis (ik schreef op deze plaats eerder over deze affaire): In Nederland lijden ongeveer 65 mensen aan de erfelijke stofwisselingsziekte CTX. Hiervoor bestaat een medicijn, dat afkomstig is van fabrikant Leadiant. Hij rekent hiervoor 160.000 tot 220.000 euro per patiënt / per jaar, een bedrag dat de Nederlandse zorgverzekeraars in april 2018 te duur vonden -- en niet langer wilden vergoeden. Waarna het Amsterdamse universitaire ziekenhuis besloot om dit medicijn voortaan in eigen apotheek te vervaardigen: dat kon voor 25.000 euro per patiënt / per jaar. Wat is er nu gebeurd? Hoewel het Amsterdamse universitaire ziekenhuis haar eigen CTX-medicijn vooraf grondig had getest, heeft de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd dit product verboden. NRC Handelsblad: ‘Leadiant, dat boos was dat het ziekenhuis het middel zelf ging maken, vroeg de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd een test te doen. Een proefmonster dat de Inspectie nam, voldeed niet aan de Europese kwaliteitseisen … Van een klein deel van de grondstof zou niet achterhaald kunnen worden wat het precies is. Het kan een voor patiënten schadelijke stof zijn, maar dat hoeft niet’. De krant besluit: ‘Zorgverzekeraars vergoeden voorlopig weer het medicijn van Leadiant’.
  19. Over verpleegkundigen -- bron: NRC Handelsblad van 20 juli. Het is bekend: er bestaat in Nederland een voelbaar tekort aan verpleegkundigen, en het UWV voorspelt dat dit tekort in 2019 nog zal oplopen. Een belangrijke oorzaak van dit tekort kon al minstens tien jaar geleden worden voorspeld: de vergrijzing van de Nederlandse bevolking. Bovendien: ‘Er gold tot een paar weken geleden een studentenstop bij de zeventien HBO’s die verpleegkundigen opleiden. De scholen konden namelijk geen stageplaatsen vinden voor hun studenten’. NRC Handelsblad meldt, dat deze nijpende situatie sinds kort enigszins is verlicht, omdat de regering hiertoe twee miljard euro beschikbaar stelde. Maar toch: ‘duizenden verpleegkundigen en verzorgenden, …, verlieten vorig jaar hun functie. De een vindt de onregelmatige diensten te zwaar, de ander het loon te laag of de carrièreperspectieven te klein’. NRC Handelsblad vervolgt: ‘De werkdruk is hoog, ik hoor iedereen erover. Het ziekteverzuim ook, en daardoor weer de werkdruk voor anderen. In de zomer helemaal - door vakanties - dat is elk jaar zo. Maar er zijn nu ook overal vacatures die niet worden ingevuld’. De ziekenhuizen en de wijkverpleging stellen zich star op: ‘ze eisen allemaal dat je 24 uur per week werkt en avond- en nachtdiensten draait’. Aldus een verpleegkundige (37 jaar, alleenstaand, met twee kinderen van 11 en 12 jaar): zij koos voor een baan bij een huisartsenpost. Met een lager (uur)salaris, voor zestien uur per week, waarbij ze de avonden waarop ze wilde werken zelf kon bepalen. Nu maakt Nederland deel uit van de Europese Unie, met een vrij verkeer van personen. Dus kunnen buitenlanders van binnen de Unie in Nederland als verpleegkundige aan de slag. Dat blijkt te werken: ‘… Werkgevers kunnen een beroep doen op arbeidskrachten die in hun eigen land een lager loon krijgen’. Zoals de 24-jarige Spaanse Gaby. Zij is in haar land tot verpleegkundige opgeleid, maar kan daar geen baan krijgen. Gaby leerde via Skype in drie maanden Nederlands, en werkt sinds een jaar in de thuiszorg in Haarlem. 32 Uur per week, en vaak langer. Gaby is één van de honderd Spaanse en Italiaanse verpleegkundigen die in 2017 door een bedrijf naar Nederland zijn gehaald. Dit jaar zijn er zestig van zulke immigranten gepland, en in 2019 zelfs vierhonderd. De eerste vijftien maanden zijn zij in dienst van het bedrijf, daarna van de Nederlandse zorginstelling En de dure huisvesting in Nederland? Gaby deelt samen met een collega (de huur van) een woning. De directeur van het immigratiebedrijf verwacht dat de meerderheid van zijn Zuid Europese verpleegkundigen definitief in Nederland zal blijven.
  20. Gelezen in het Financieele Dagblad van 13 januari, bladzijde 23. De bestuursvoorzitter van een Nederlands Universitair Medisch Centrum meldt, dat ‘ziekenhuizen worden leeggeroofd door verpleeghuizen’. De regering heeft ruim 2 miljard euro beschikbaar gesteld voor 20.000 medewerkers en –sters in verpleeghuizen. Wat nu gebeurt is, dat verplegend personeel hun ziekenhuis of thuiszorg inruilt voor een verpleeghuis. Om de simpele reden dat verpleeghuizen méér dan het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon betalen. Tsja …. de Branche-vereniging Thuiszorg Nederland voegt er aan toe, dat ‘voorkomen moet worden, dat personeel de koopkracht in de zorgsector volgt’. De opstelling van deze twee zorg-leidinggevenden valt op: 1 zij richten hun pijlen direct op het verplegende personeel. Voor die categorie zorgwerkers moet de marktwerking kennelijk worden uitgesloten door overal het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon te betalen. Terwijl zo’n marktwerking in de zorg al jaren (meer) vanzelfsprekend is bij medisch specialisten en hoge(re) managementfuncties. 2 de vergrijzing van de Nederlandse bevolking zal in de eerstkomende dertig jaar fors groeien, en zodoende leiden tot een ‘voelbaar’ stijgende vraag naar zorgpersoneel. Kortom: houd er rekening mee, dat zorginstellingen binnen afzienbare tijd méér dan het minimum CAO-loon aan hun verplegend personeel moeten gaan betalen. De afwerende, en vooral inflexibele, opstelling van de twee hierboven genoemde zorgbestuurders zullen dit onvermijdelijke economische mechanisme niet tegenhouden. Bovendien spoort hun opstelling mijns inziens niet met het inzicht & anticipatievermogen, dat je van mensen in zulke belangrijke zorgfuncties mag verwachten.
  21. Bron: NRC Handelsblad van 25 juli. Een Nederlandse zorgbestuurder reageert op detacheringsbureaus, die verpleegkundigen aanbieden. Hij zegt hierover het volgende: Hij begrijpt dat verpleegkundigen bezwijken voor het financieel gunstige aanbod van een detacheringsbureau: Waar hij zich aan stoort: ‘… detacheringsbureaus lokken verpleegkundigen weg bij een ziekenhuis om ze duurder aan te bieden bij een ander ziekenhuis’. De zorgbestuurder signaleert een negatieve spiraal: ‘… als een verpleegkundige … slechts de gaten van de detacheringskrachten mogen vullen, dan kan hij of zij beter kiezen voor het geld, de auto of de bonus’. Hij steekt de hand in eigen boezem: ‘hebben wij dan zitten slapen als ziekenhuisbestuurders? De zorgbestuurder draagt oplossingen aan: ‘geef medewerkers gegarandeerd de mogelijkheid om verder te groeien in interessante functies. … Bied ze meteen aan dat ze terug kunnen komen. Schep hier een regionaal opleidingsbudget voor’. Ten slotte: ‘wij bestuurders zijn aan zet. Detacheringsbureaus … mogen niet uitsluitend kiezen voor de lusten. En de ziekenhuizen opzadelen met de lasten. … Een andere mogelijke oplossing is, om … te besluiten niet meer in zee te gaan met deze bureaus’. Tot zover deze zorgbestuurder. Het probleem van een tekort aan verpleegkundigen speelt al de nodige jaren, en detacheringsbureaus profiteren domweg van een (te) groot verschil tussen vraag en aanbod. De vraag blijft natuurlijk, hoe dit voorspelbare tekort zo heeft kunnen oplopen. Is er onvoldoende opgeleid? Waarom hebben de Nederlandse zorgkoepels de detachering van (binnen- en buitenlandse) verpleegkundigen niet zelf georganiseerd -- om daarmee de winst van een commercieel detacheringsbureau uit te sparen? Verder vertelt de zorgbestuurder bij punt 5 niet, hoeveel het kost om de baan van een verpleegkundige op deze manier aantrekkelijker te maken. En tenslotte het uitsluiten van commerciële detacheringsbureaus, zoals bedoeld onder punt 6: dit zal de onderlinge solidariteit van zorgbestuurders sterk onder druk zetten. Misschien wel te sterk.
  22. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Het Financieele Dagblad (FD) van 7 juli: … Steeds meer bacteriën worden resistent tegen antibiotica De oplossing: nieuwe antibiotica ontwikkelen Het probleem: voor farma-bedrijven valt daar geen cent aan te verdienen. Het FD verklaart deze merkwaardige ontwikkeling uit een sterk verminderd verbruik van nieuwe antibiotica: vanaf 2009 zetten medici deze geneesmiddelen uitsluitend in als laatste redmiddel, om te voorkomen dat bacteriën ook hiertegen weerstand ontwikkelen. Wat blijft is het grote probleem, dat het huidige bestand aan antibiotica onvoldoende is om het huidige bestand aan resistente bacteriën te bestrijden. De farma-industrie onderkent dit probleem, maar ontwikkelt geen nieuwe antibiotica -- omdat ze het geïnvesteerde geld daarmee niet kunnen terugverdienen. Zij pleit voor overheidssteun, voor een injectie met ons gezamenlijke belastinggeld. Andere mogelijke oplossing is een sterkere preventie van infectieziekten. Het FD citeert oud-bewindsman Pieter Winsemius. Laatstgenoemde verwijst naar de (tot voor kort?) levendige illegale handel in antibiotica voor varkens. En naar de varkenshouders en hun familie, die bij een ziekenhuisopname vanwege resistente bacteriën ‘apart’ werden gelegd. Winsemius: ‘ik weet niet of er de voorbije jaren inderdaad zoveel gebeurd is. Wat ik wel weet is dat betrokken partijen dat altijd zeggen’.
  23. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Het Financieele Dagblad van 6 april: Het Amsterdamse Academisch Medisch Centrum (AMC) heeft besloten om zelf CDCA te maken, een medicijn tegen de stofwisselingsziekte CTX (met ruim 60 patiënten in Nederland). Fabrikant Leadiant heeft hiervoor gedurende 10 jaar het recht op alleenverkoop. Het probleem: het AMC maakt CDCA voor ongeveer 25.000 euro, en Leadiant vraagt er circa 200.000 euro voor. Het AMC wilde dit medicijn blijven gebruiken, en was bang dat de zorgverzekeraars het niet meer zouden vergoeden. Het AMC loopt met zijn initiatief het risico om voor de rechter gesleept te worden, want Leadiant dreigt flink wat ‘handel’ mis te lopen. Toch heeft het AMC besloten om dit risico te nemen, met de opmerking dat CDCA vroeger voor circa 35.000 euro te koop was. Het AMC steekt op een loffelijke manier zijn nek uit: de aldus uitgespaarde 175.000 euro per medicijn kan nu voor andere zorgdoelen worden bestemd. En/of voor het matigen van de premie van onze zorgverzekering.
  24. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Niemand is alwetend, ook Wout Visser niet. Maar het is in ieder geval duidelijk dat dit probleem zich verder uitstrekt dan alleen over het medische veld.
  25. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Dank Isa, ik heb het gezien. Dit programma beperkt zich nogal eenzijdig tot het promoten van zo'n fagenbehandeling, terwijl het Financieele Dagblad tot de kern van het probleem doordringt: er wordt om financiële reden geen research meer gedaan. Wil je iets aan dit probleem doen, dan moet je natuurlijk beginnen om de oorzaak ervan volledig bloot te leggen. Temeer daar we het over één ding eens kunnen zijn: het probleem is groot.