WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    45
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over WoutVisser

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. WoutVisser

    #MeToo ook in de zorg

    Isa, je kunt het beste Google'en op 'Medisch Contact'. Op hun site staat een uitgebreide versie van dit onderzoek. Hetzelfde item was gisterenavond ook op het NOS-televisiejournaal. Ik begrijp dat het zich voornamelijk richt op het gedrag van artsen.
  2. WoutVisser

    #MeToo ook in de zorg

    Bron: NOS Teletekst van 6 juni. Het blad ‘Medisch Contact’ meldt dat één derde van de artsen en artsen-in-opleiding te maken krijgt met seksuele intimidatie. Het gaat hierbij vooral om vrouwen. 80% Van de slachtoffers is co-assistent of arts-in-opleiding, dus bekleedt in de hiërarchie een lage en nogal machteloze positie. De overlast varieert van grens-overschrijdende opmerkingen (ook via sociale media) tot handelingen die in de sfeer van het strafrecht vallen. Het onderzoek van ‘Medisch Contact’ beperkt zich tot artsen. Overig medisch personeel blijft hierin buiten beschouwing.
  3. Tips van een gepensioneerde voor je loopbaan: 1 een loopbaan is grotendeels onvoorspelbaar. Je kunt nooit verder dan 5 jaar vooruit kijken. 2 je kunt wel een heleboel willen, maar je bent belangrijk afhankelijk van de wisselende kansen en mogelijkheden in je omgeving. Doe daarom een paar dingen waar veel mensen moeite mee hebben: stel je flexibel op; offer vrije tijd op om te studeren; reis langere afstanden tussen je woning en je werk. 3 bereid je erop voor, dat robots veel menselijke taken in de toekomst gaan overnemen. Ook in de zorg. Zorg dat je iets leert over techniek, dat je begrijpt hoe een robot in elkaar zit & functioneert. 4 ook heel belangrijk: zelfkennis. Weet precies wat je kunt, en weet nog veel beter wat je niet kunt. En heb de discipline om in je werk halt te houden, precies op de grens van je kunnen en niet-kunnen. 😉
  4. Aangifte tegen een GGZ-instelling Bron: NRC Handelsblad van 17 mei. De familie van de 31-jarige Syrische man, die op 5 mei jl. in Den Haag drie mensen neerstak, gaat aangifte doen tegen de Haagse GGZ-instelling waar deze Syriër werd behandeld. De familie vindt, dat deze GGZ-instelling (mede) schuldig is aan het letsel dat zowel de dader als de slachtoffers op 5 mei opliepen. De broer van de dader had vooraf voor diens gewelddadigheid gewaarschuwd: bij de GGZ-instelling, bij het wijkteam, en bij het meldpunt ‘verwarde personen’ van de gemeente Den Haag. Ook was er een anonieme melding vooraf bij de politie, over een terroristisch motief bij de dader. Burgemeester Krikke deed de steekpartij in eerste instantie af als een ‘actie van een verwarde man’. Het woord is nu aan Justitie, aan de Haagse gemeentepolitiek, aan de Tweede Kamer, en ook aan minister Grapperhaus van Justitie. Als Justitie deze aangifte oppakt, dan komt de GGZ-zorg mogelijk in een nieuwe dimensie. Het (vergrote) risico om als instelling voor een misdrijf of overtreding veroordeeld te worden, al dan niet met een plicht tot schadevergoeding, zal naar verwachting doorwegen in de behandeling van GGZ-cliënten. Zodoende heb ik op site van GGZ Nederland gekeken of hier een reactie te vinden is. Onder ‘actueel’ blijkt in zijn algemeenheid, dat ‘juiste zorg voor personen met verward gedrag noodzakelijk blijft’. Het gaat hierbij om de aanpak van zulke personen door gemeenten. Nu maar afwachten hoe de autoriteiten op dit Haagse incident zullen reageren.
  5. ‘Gemeenten moeten fatsoenlijk gaan betalen voor thuiszorg. Bonden en branche (werkgevers) gaan samen de strijd aan’, luidt de kop van een uitgebreid artikel in NRC Handelsblad van 28 april. U kent het regeringsbeleid: ouderen moeten zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Wat betekent, dat er daarom meer thuiszorg nodig is. Een tweede reden voor meer thuiszorg: het aantal ouderen neemt in de toekomst toe. NRC Handelsblad meldt, dat de Nederlandse thuiszorg niet langer over slechte betaling klaagt -- nee, men gaat er wat aan doen. Dat laatste gebeurt op de enig effectieve manier: sluit de gelederen en maak één front naar de geldgevers (de gemeenten). Enkele cijfers: Nederland telt bijna 400 gemeenten. NRC Handelsblad heeft aan 250 gemeenten een opgave gevraagd van het bruto-uurtarief, dat zij voor thuiszorg betalen. Slechts ‘een handvol’ van deze 250 gemeenten betaalt 25 euro of meer: dit bedrag geldt als wettelijk acceptabel basistarief. De overgrote meerderheid van deze 250 betaalt een uurtarief van rond de 23 euro. Het vraag-en-aanbod van de markt: de gemeente koos voor de laagste bieder. Ook melden gemeenten, dat zij te weinig geld hebben om het wettelijk acceptabele tarief te betalen. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten reageert: ‘de belangenverenigingen van de thuiszorg hebben voor hun stelling (onderbetaling) tot nog toe geen bewijs geleverd’. Het verantwoordelijke Ministerie van VWS valt bij: ‘het aantal gevallen waarop tot op heden is vastgesteld dat het tarief onjuist is vastgesteld, is zeer beperkt’. Na jarenlang onderling gekrakeel, trekken de werkgevers en de vakbonden in de thuiszorg nu samen op om het wettelijk acceptabele tarief te bedingen. Dat zal ook nodig zijn, want beide partijen hopen binnen afzienbare tijd met elkaar een nieuwe CAO af te sluiten. Met daarin een verwachte loonsverhoging van 3 tot 5%. Werkgevers en vakbonden samen: ‘we hebben elkaar nodig om verbeteringen door te voeren, ook richting gemeenten’.
  6. WoutVisser

    de PGB's zijn weer eens in het nieuws

    Tsja, ik heb dit onderwerp aangezwengeld omdat de nieuwe opstelling van D66 wellicht enig uitzicht op verandering biedt. Het afschaffen van PGB-bemiddelaars (wat D66 wil) zie ik overigens niet als een serieuze verbetering. Je schaft dan namelijk (a) ook de bonafide bemiddelaars af; (b) de fraudeurs vinden wel weer een andere manier om aan PGB-geld te komen; en, het belangrijkste: (c) de groep zorgvragers die hun PGB's zelf niet administratief kunnen afhandelen zadel je met een levensgroot probleem op. Ik zie maar één afdoende oplossing: schaf de PGB's gewoon af. Wat - denk ik - een politieke beslissing zal zijn. Vóór afschaffing van de PGB's pleit, dat er een flinke hoeveelheid kosten wordt bespaard. Het uitgespaarde geld komt ten goede van de zorg. Of waarschijnlijker: komt ten goede van de premie voor onze zorgverzekering. Wat dit laatste betreft: ik begrijp dat de zorgverzekeraars de afgelopen jaren méér geld aan zorg hebben betaald dan ze aan zorgverzekering-premies ontvingen -- en dat de bodem van hun financiële reserves in zicht komt. Een flinke verhoging van de zorgverzekering-premies hangt in de lucht. Tegen afschaffing van de PGB's pleit, dat deze manier van zorg verlenen in Nederland behoorlijk is ingeburgerd. En dat een voorstel tot afschaffen zeker tot emotionele (politieke) protesten zal leiden. Er zal terecht worden opgemerkt dat de zorg-keuzevrijheid van de Nederlanders wordt beperkt. Zoals gewoonlijk zal daarbij worden gesuggereerd dat de zorgverlening zonder PGB-keuze zal verslechteren (wat nog moet blijken). Kortom, het zal van zorgverzekeraars & politici de nodige ruggengraat vragen om de financiële argumenten vóór opheffing van de PGB's overeind te houden. Wel denk ik, dat deze financiële argumenten in de nabije toekomst aan gewicht zullen toenemen.
  7. PGB’s: Persoons Gebonden Budgetten. Zorgbehoevende mensen krijgen van de overheid een hoeveelheid geld, waarmee ze naar eigen inzicht hun zorg kunnen inkopen. Dat klinkt mooi -- en sluit aan op de individuele keuzevrijheid, die veel Nederlanders aanspreekt. PGB’s bestaan (uit mijn hoofd gezegd) al minstens vijftien jaar, en bezorgen veel werk & problemen voor iedere administrateur die er mee te maken heeft. Ten eerste werkt een PGB omslachtig. Vroeger ging het geld voor de zorg van een patiënt direct van de geldgever (overheid) naar de zorginstelling. Met een PGB wordt dit geld eerst betaald aan de patiënt zelf, die daarmee een door hem/haar gekozen zorginstelling betaalt. En dat is niet alles: de patiënt moet op gezette tijden aan zijn geldgever aantonen, dat hij/zij het PGB-geld inderdaad aan zorg heeft besteed. Kortom: zorg verlenen met een PGB kost veel meer administratie dan zorg verlenen zonder PGB. Die extra administratie wordt betaald met geld, dat een zorgbestemming had kunnen krijgen. Ten tweede werkt een PGB financiële fraude in de hand. Veel zorgbehoevende mensen zijn niet in staat om zelf hun PGB-geld fatsoenlijk te administreren, en laten dat door iemand anders doen. Doet een mantelzorger of familielid dit misschien nog gratis, er zijn ook veel ‘PGB-bemiddelaars’ die geld voor hun dienstverlening vragen. Aangezien iedereen zich ‘PGB-bemiddelaar’ mag noemen, verbaast het niet dat deze groep een aantal fraudeurs telt. Die PGB-geld laten ‘verdwijnen’ (wat nog duurder is), en bovendien een kostbare fraude-opsporings-dienst aan het werk houdt (die ook van ons belastinggeld wordt betaald). Zelfs de politieke partij D66, een vurige aanhanger van PGB, wil dat deze PGB-bemiddelaars verdwijnen: ‘het is verschrikkelijk dat geld dat bedoeld is voor goede zorg, door sommige mensen misbruikt wordt voor auto’s en een goede bankrekening’. In 2016 werd 13,5 miljoen euro onterecht als PGB-zorg gedeclareerd. En hiermee praten we alleen over de fraude; het PGB-systeem, dat ook bij een fatsoenlijk gebruik kostbaar is, moet van D66 kennelijk gehandhaafd worden. Hoezo bureaucratie in de zorg?
  8. Actueel in het nieuws: zorgverleners komen in de problemen met hun baan, omdat ze te enthousiast in medische dossiers kijken van patiënten waar ze niets mee te maken hebben. Let dus op wat je doet … en ook op wat je tegen elkaar zegt. Bijvoorbeeld in een koffiepauze. Ik herinner me maar al te goed hoe graag zorgverleners met elkaar over hun werk kletsen … en hoe slecht ze de regels over patiëntprivacy daarbij vaak naleven -- als ze die regels al kennen ...
  9. Het Financieele Dagblad van 6 april: Het Amsterdamse Academisch Medisch Centrum (AMC) heeft besloten om zelf CDCA te maken, een medicijn tegen de stofwisselingsziekte CTX (met ruim 60 patiënten in Nederland). Fabrikant Leadiant heeft hiervoor gedurende 10 jaar het recht op alleenverkoop. Het probleem: het AMC maakt CDCA voor ongeveer 25.000 euro, en Leadiant vraagt er circa 200.000 euro voor. Het AMC wilde dit medicijn blijven gebruiken, en was bang dat de zorgverzekeraars het niet meer zouden vergoeden. Het AMC loopt met zijn initiatief het risico om voor de rechter gesleept te worden, want Leadiant dreigt flink wat ‘handel’ mis te lopen. Toch heeft het AMC besloten om dit risico te nemen, met de opmerking dat CDCA vroeger voor circa 35.000 euro te koop was. Het AMC steekt op een loffelijke manier zijn nek uit: de aldus uitgespaarde 175.000 euro per medicijn kan nu voor andere zorgdoelen worden bestemd. En/of voor het matigen van de premie van onze zorgverzekering.
  10. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Het probleem is, denk ik, dat een zorgverlener zich moeilijk kan inleven in de wereld van een ondersteuner - en andersom. Zorgverlener: als een cliënt in een lichamelijke of geestelijke crisis schiet, moet er snel worden gehandeld - waarbij alle andere zaken terecht opzij worden gezet, en niet meer belangrijk lijken. Ondersteuner: de 'brandweer'-instelling van een zorgverlener belemmert de doordachte, systematische aanpak, die voor het ondersteunende werk onmisbaar is.
  11. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zeker Isa. Ik noem er een paar: - de verrekening van de toeslagen voor onregelmatig werken in het salaris van een zorgverlener geeft problemen. Hetzij omdat de onregelmatige uren niet of niet goed zijn doorgegeven, hetzij omdat de salarisadministratie ze niet goed verwerkt. - een zorgverlener geeft de kleur van de vloerbedekking door, die in een zorgruimte moet worden gelegd. Waarna de zorg-teamleider beslist dat die kleur anders moet zijn, en dit vervolgens niet aan de huisvestingsmedewerker vertelt. Met als resultaat dat er verkeerde vloerbedekking wordt gelegd. Het herstel van deze fout kost de organisatie onnodig geld. - sommige verpleegsters-werkkleding maakt de kans op ongewenste handtastelijkheden groter dan andere verpleegsters-werkkleding. Bij het kiezen van deze werkkleding wordt hiermee onvoldoende of geen rekening gehouden. - zorgverleners bestellen bepaalde artikelen, cursussen, enzovoorts. Zonder de financiële administratie hierover te informeren. Als dan de rekening komt, is de financiële administratie (die alle rekeningen op hun juistheid moet controleren) soms veel tijd kwijt om uit te vinden wie hiervoor verantwoordelijk is. En wat hierover is afgesproken.
  12. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Dank je, Anita. Jij noemt de ondersteuners die je in je dagelijks werk tegenkomt -- dat is prima, maar er zijn nog veel meer ondersteuners die 'op afstand' van je staan. Zoals de ondersteuners die zorgen dat je computer het doet; ondersteuners die zorgen dat je in een fatsoenlijk gebouw werkt, en ondersteuners die alles betalen wat er in & voor een ziekenhuis betaald moet worden. Met inbegrip van je salaris.
  13. WoutVisser

    Mijn collega's zitten tegen een burn-out aan; wat kan ik doen?

    Als het structureel bij meerdere afdelingen uit je zorgbedrijf zo erg is: neem een voorbeeld aan de onderwijzers en onderwijzeressen uit het Basisonderwijs: organiseer met je vakbond een gerichte staking.
  14. WoutVisser

    kijk eens naar een ondersteunende collega

    Zorgverleners, jullie werken iedere dag in een schone ruimte. Het beddengoed voor de cliënten ligt gewassen klaar voor gebruik, je hebt een pc waarop je de administratie kunt doen, en je salaris wordt iedere maand op tijd uitbetaald. Enzovoorts. Een heleboel zorgverleners denken in zalige onwetendheid dat zulke ondersteunende werkzaamheden ‘vanzelf’ gaan. Dat gaan ze niet; zij bezorgen veel mensen een baan. En als deze ondersteuning als ‘vanzelfsprekend’ wordt ervaren, dan betekent dat alleen maar dat de ondersteuners hun werk goed doen. Verdiep je eens in je ondersteunende collega’s. Gewoon van mens-tot-mens, en niet alleen wanneer de ondersteuning problemen in je eigen werk oplevert. Maak eens een ontspannen praatje met ze, en toon belangstelling voor hun dagelijkse werkzorgen. Je zult ontdekken dat hun wereld een hele andere is dan die van jezelf. En dat het ondersteunende werk problemen oplevert, die net zo veel denkwerk, verantwoordelijkheid en stress oproepen als de problemen van een zorgverlener. Wel is er een verschil: jij kijkt naar het welzijn van de cliënt, een ondersteuner denkt al heel snel in geld. Dit verschil in invalshoek veroorzaakt veel wederzijds onbegrip, en leidt vaak tot problemen. Problemen die door een goed wederzijds begrip minder groot kunnen worden. Hoe dit alles ook mag zijn: de zorgverleners en ondersteuners kunnen niet zonder elkaar hun werk doen. Zij hebben elkaar nodig.
  15. WoutVisser

    Is de Community "los zand"?

    Je overtuigt mij niet door dezelfde argumenten alsmaar te herhalen, Matima.