WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Aantal bijdragen

    61
  • Geregistreerd

  • Laatst bezocht

Over WoutVisser

Recente profielbezoeken

Het blok recente bezoekers is uitgeschakeld en wordt niet getoond aan andere gebruikers.

  1. Alle overkoepelende organisaties in de zorg, waarin medisch specialisten zijn vertegenwoordigd: zij kunnen volgens mij een aanzienlijke politieke invloed uitoefenen om verbeteringen aan te brengen. Maar daar merk ik helaas niets van. Ter vergelijking: eind jaren vijftig van de vorige eeuw was er ook een 'verpleegsters'-crisis, met als resultaat dat veel zorginstellingen op hun terrein een personeelsflatgebouw lieten neerzetten. Die flats hebben enkele decennia goed dienst gedaan, en zijn inmiddels grotendeels weer gesloopt.
  2. NRC Handelsblad van 12 oktober ‘In de zeven academische ziekenhuizen is op belangrijke afdelingen gemiddeld één op de tien bedden dicht omdat er te weinig gespecialiseerde verpleegkundigen zijn’. Het gaat met name om de intensive care, de spoedeisende hulp en de operatiekamers, aldus NRC Handelsblad. Operaties worden niet ingepland, waardoor de wachtlijsten groeien. Ook is het bewust beleid om bedden te ‘sluiten’, want een bed zonder verpleegkundige is weinig waard. Het logische gevolg van dit tekort: ‘als er iemand overlijdt doordat er geen bed beschikbaar is, wat niet kan worden uitgesloten, dan melden we dat als calamiteit bij de Inspectie’. Het probleem wordt belangrijk verergerd, omdat de prijzen voor huur en koop van woonruimte in Nederland tegenwoordig fors stijgen: verpleegkundigen komen met hun salaris niet meer aan de bak. Wat dit laatste betreft: NRC Handelsblad meldt, dat eind deze maand waarschijnlijk een nieuwe CAO voor academische ziekenhuizen wordt afgesloten. De werkgevers bieden een salarisverhoging van 8,25%, gespreid over drie jaar. Ik verwacht niet dat deze 8,25% voldoende zal zijn om het woonprobleem voor verpleegkundigen op te lossen. En over de Nederlandse zorgkoepels schrijft NRC Handelsblad met geen woord: je zou mogen verwachten dat deze instanties zich inspannen om hier een oplossing aan te dragen.
  3. WoutVisser

    De Nederlandse zorg schreeuwt om één systeem voor cliëntinformatie

    Zeker Isa. Uit oogpunt van verantwoord kostenbeheer is dit een hele dikke vis. Vergelijk de miljoenen bankrekeningen, die bij één bank in hetzelfde computersysteem zitten. Zodat het rekeningbeheer in Leeuwarden precies zo werkt als het rekeningbeheer in Maastricht. Wat de communicatie tussen Leeuwarden en Maastricht in hoge mate vergemakkelijkt. De Nederlandse zorg schreeuwt om een vergelijkbaar systeem voor cliëntinformatie. Het is alles welbeschouwd diep schandalig dat we hier in 2018 nog zo ver van verwijderd zijn. Een brevet van onvermogen voor de top van de Nederlandse zorg, met miljoenen euro's zorggeld-verspilling als gevolg. En privacy is hier geen argument om je achter te verstoppen: de banken kennen voor hun cliëntgegevens ook een zware privacyplicht. De rol van IZZ: draag het bovenstaande luid & duidelijk uit, vooral in de Tweede Kamer. En maak korte metten met tegenargumenten van hooggeplaatste zorgverleners -- die, buiten hun eigen vakgebied, zeer bekwaam zijn om voor iedere oplossing een probleem te bedenken.
  4. Het NOS-journaal van 16 september meldt dat de computersystemen van (of binnen) zorginstellingen slecht op elkaar aansluiten. We praten niet alleen over de aansluiting tussen verschillende soorten zorgunits, maar ook die tussen gelijksoortige zorgunits. Het gaat in feite om een groot deel van de Nederlandse gezondheidszorg. Het gevolg is, dat patiëntgegevens veelvuldig dubbel of meer moeten worden ingevoerd. Wat de kans op fouten en onvolledigheden vergroot -- om over de bescherming van cliënt-privacy nog maar te zwijgen. Verzending van zulke gegevens gebeurt regelmatig per fax of zelfs per post, dus met vertraging. Bovendien moeten deze gegevens daarvoor eerst worden uitgeprint. Het invoeren, printen en verzenden wordt vaak gedaan door verpleegkundigen, waarvan er al ‘voelbaar’ te weinig zijn. De Nederlandse zorgkoepels hadden natuurlijk al jaren geleden hiervoor één IT-systeem moeten ontwikkelen, en alle zorgverleners hieraan moeten verplichten. Maar zoiets vraagt een slagvaardigheid en organisatorisch inzicht, die aan de top van de Nederlandse medische stand kennelijk niet is besteed. Het hoeft geen betoog dat deze gang van zaken een aanzienlijke verspilling van zorggeld oplevert. Ik schat dat deze jaarlijks & Nederland-breed tot in de miljoenen euro’s loopt. Wellicht kunnen de gezamenlijke Nederlandse zorgverzekeraars hier wat aan doen. Bijvoorbeeld door de Minister te bewegen tot één uniforme IT voor de hele gezondheidszorg. Of door het instellen van boetes en beloningen voor zorginstellingen die hun IT onderling slecht of goed hebben afgestemd.
  5. WoutVisser

    Wat zou jij doen: Creatief declareren?

    Mensen met een minimum-inkomen of lager moeten ieder dubbeltje omdraaien -- wat, nuchter beschouwd, de kans op bewust frauderen vergroot. Deze kans neemt bovendien toe door het weinig fraaie voorbeeld van graaien-aan-de-top: zoals een voorgenomen 50% salarisverhoging voor de hoogste baas van ING, terwijl een paar maanden later blijkt dat ING de anti-witwas-wetgeving aan zijn laars lapt - en daarmee het algemeen belang beschadigt. Noem ook een president van de USA, die overduidelijk alleen maar president is om zichzelf en zijn clan te verrijken. De afgelopen 30 jaar zijn de rijken rijker geworden, en de armen armer. Ook in Nederland. De zwaksten en minst begaafden in onze samenleving zitten financieel behoorlijk in de knel, en het ziet er voorlopig niet naar uit dat hier wezenlijk verbetering in gaat komen. Hoe je de vicieuze cirkel, zoals Isa die hierboven schetst, doorbreekt? Geeft de zwakkeren en minder begaafden een menswaardig inkomen. En treedt harder op tegen witte-boorden-fraude-op-hoog-niveau.
  6. WoutVisser

    Wat zou jij doen: Creatief declareren?

    Fraude bij verzekeringen komt vaak voor -- dus ook bij zorgverzekeringen. Naar mijn oordeel moet je deze casus ruimer zien dan de zorg alleen. Fraude wordt doorberekend in de premies van de verzekeringen. Hoeveel, dat zal per verzekering schelen: je kunt ervan uitgaan dat het om een 'voelbaar' percentage van je premie gaat. Tenslotte draagt de toenemende financiële nood bij de onderlagen van onze samenleving ook aan fraude bij.
  7. Bron: NRC Handelsblad van 4 augustus. Korte voorgeschiedenis (ik schreef op deze plaats eerder over deze affaire): In Nederland lijden ongeveer 65 mensen aan de erfelijke stofwisselingsziekte CTX. Hiervoor bestaat een medicijn, dat afkomstig is van fabrikant Leadiant. Hij rekent hiervoor 160.000 tot 220.000 euro per patiënt / per jaar, een bedrag dat de Nederlandse zorgverzekeraars in april 2018 te duur vonden -- en niet langer wilden vergoeden. Waarna het Amsterdamse universitaire ziekenhuis besloot om dit medicijn voortaan in eigen apotheek te vervaardigen: dat kon voor 25.000 euro per patiënt / per jaar. Wat is er nu gebeurd? Hoewel het Amsterdamse universitaire ziekenhuis haar eigen CTX-medicijn vooraf grondig had getest, heeft de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd dit product verboden. NRC Handelsblad: ‘Leadiant, dat boos was dat het ziekenhuis het middel zelf ging maken, vroeg de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd een test te doen. Een proefmonster dat de Inspectie nam, voldeed niet aan de Europese kwaliteitseisen … Van een klein deel van de grondstof zou niet achterhaald kunnen worden wat het precies is. Het kan een voor patiënten schadelijke stof zijn, maar dat hoeft niet’. De krant besluit: ‘Zorgverzekeraars vergoeden voorlopig weer het medicijn van Leadiant’.
  8. Bron: NRC Handelsblad van 25 juli. Een Nederlandse zorgbestuurder reageert op detacheringsbureaus, die verpleegkundigen aanbieden. Hij zegt hierover het volgende: Hij begrijpt dat verpleegkundigen bezwijken voor het financieel gunstige aanbod van een detacheringsbureau: Waar hij zich aan stoort: ‘… detacheringsbureaus lokken verpleegkundigen weg bij een ziekenhuis om ze duurder aan te bieden bij een ander ziekenhuis’. De zorgbestuurder signaleert een negatieve spiraal: ‘… als een verpleegkundige … slechts de gaten van de detacheringskrachten mogen vullen, dan kan hij of zij beter kiezen voor het geld, de auto of de bonus’. Hij steekt de hand in eigen boezem: ‘hebben wij dan zitten slapen als ziekenhuisbestuurders? De zorgbestuurder draagt oplossingen aan: ‘geef medewerkers gegarandeerd de mogelijkheid om verder te groeien in interessante functies. … Bied ze meteen aan dat ze terug kunnen komen. Schep hier een regionaal opleidingsbudget voor’. Ten slotte: ‘wij bestuurders zijn aan zet. Detacheringsbureaus … mogen niet uitsluitend kiezen voor de lusten. En de ziekenhuizen opzadelen met de lasten. … Een andere mogelijke oplossing is, om … te besluiten niet meer in zee te gaan met deze bureaus’. Tot zover deze zorgbestuurder. Het probleem van een tekort aan verpleegkundigen speelt al de nodige jaren, en detacheringsbureaus profiteren domweg van een (te) groot verschil tussen vraag en aanbod. De vraag blijft natuurlijk, hoe dit voorspelbare tekort zo heeft kunnen oplopen. Is er onvoldoende opgeleid? Waarom hebben de Nederlandse zorgkoepels de detachering van (binnen- en buitenlandse) verpleegkundigen niet zelf georganiseerd -- om daarmee de winst van een commercieel detacheringsbureau uit te sparen? Verder vertelt de zorgbestuurder bij punt 5 niet, hoeveel het kost om de baan van een verpleegkundige op deze manier aantrekkelijker te maken. En tenslotte het uitsluiten van commerciële detacheringsbureaus, zoals bedoeld onder punt 6: dit zal de onderlinge solidariteit van zorgbestuurders sterk onder druk zetten. Misschien wel te sterk.
  9. Over verpleegkundigen -- bron: NRC Handelsblad van 20 juli. Het is bekend: er bestaat in Nederland een voelbaar tekort aan verpleegkundigen, en het UWV voorspelt dat dit tekort in 2019 nog zal oplopen. Een belangrijke oorzaak van dit tekort kon al minstens tien jaar geleden worden voorspeld: de vergrijzing van de Nederlandse bevolking. Bovendien: ‘Er gold tot een paar weken geleden een studentenstop bij de zeventien HBO’s die verpleegkundigen opleiden. De scholen konden namelijk geen stageplaatsen vinden voor hun studenten’. NRC Handelsblad meldt, dat deze nijpende situatie sinds kort enigszins is verlicht, omdat de regering hiertoe twee miljard euro beschikbaar stelde. Maar toch: ‘duizenden verpleegkundigen en verzorgenden, …, verlieten vorig jaar hun functie. De een vindt de onregelmatige diensten te zwaar, de ander het loon te laag of de carrièreperspectieven te klein’. NRC Handelsblad vervolgt: ‘De werkdruk is hoog, ik hoor iedereen erover. Het ziekteverzuim ook, en daardoor weer de werkdruk voor anderen. In de zomer helemaal - door vakanties - dat is elk jaar zo. Maar er zijn nu ook overal vacatures die niet worden ingevuld’. De ziekenhuizen en de wijkverpleging stellen zich star op: ‘ze eisen allemaal dat je 24 uur per week werkt en avond- en nachtdiensten draait’. Aldus een verpleegkundige (37 jaar, alleenstaand, met twee kinderen van 11 en 12 jaar): zij koos voor een baan bij een huisartsenpost. Met een lager (uur)salaris, voor zestien uur per week, waarbij ze de avonden waarop ze wilde werken zelf kon bepalen. Nu maakt Nederland deel uit van de Europese Unie, met een vrij verkeer van personen. Dus kunnen buitenlanders van binnen de Unie in Nederland als verpleegkundige aan de slag. Dat blijkt te werken: ‘… Werkgevers kunnen een beroep doen op arbeidskrachten die in hun eigen land een lager loon krijgen’. Zoals de 24-jarige Spaanse Gaby. Zij is in haar land tot verpleegkundige opgeleid, maar kan daar geen baan krijgen. Gaby leerde via Skype in drie maanden Nederlands, en werkt sinds een jaar in de thuiszorg in Haarlem. 32 Uur per week, en vaak langer. Gaby is één van de honderd Spaanse en Italiaanse verpleegkundigen die in 2017 door een bedrijf naar Nederland zijn gehaald. Dit jaar zijn er zestig van zulke immigranten gepland, en in 2019 zelfs vierhonderd. De eerste vijftien maanden zijn zij in dienst van het bedrijf, daarna van de Nederlandse zorginstelling En de dure huisvesting in Nederland? Gaby deelt samen met een collega (de huur van) een woning. De directeur van het immigratiebedrijf verwacht dat de meerderheid van zijn Zuid Europese verpleegkundigen definitief in Nederland zal blijven.
  10. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Niemand is alwetend, ook Wout Visser niet. Maar het is in ieder geval duidelijk dat dit probleem zich verder uitstrekt dan alleen over het medische veld.
  11. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Dank Isa, ik heb het gezien. Dit programma beperkt zich nogal eenzijdig tot het promoten van zo'n fagenbehandeling, terwijl het Financieele Dagblad tot de kern van het probleem doordringt: er wordt om financiële reden geen research meer gedaan. Wil je iets aan dit probleem doen, dan moet je natuurlijk beginnen om de oorzaak ervan volledig bloot te leggen. Temeer daar we het over één ding eens kunnen zijn: het probleem is groot.
  12. WoutVisser

    crisis met antibiotica

    Het Financieele Dagblad (FD) van 7 juli: … Steeds meer bacteriën worden resistent tegen antibiotica De oplossing: nieuwe antibiotica ontwikkelen Het probleem: voor farma-bedrijven valt daar geen cent aan te verdienen. Het FD verklaart deze merkwaardige ontwikkeling uit een sterk verminderd verbruik van nieuwe antibiotica: vanaf 2009 zetten medici deze geneesmiddelen uitsluitend in als laatste redmiddel, om te voorkomen dat bacteriën ook hiertegen weerstand ontwikkelen. Wat blijft is het grote probleem, dat het huidige bestand aan antibiotica onvoldoende is om het huidige bestand aan resistente bacteriën te bestrijden. De farma-industrie onderkent dit probleem, maar ontwikkelt geen nieuwe antibiotica -- omdat ze het geïnvesteerde geld daarmee niet kunnen terugverdienen. Zij pleit voor overheidssteun, voor een injectie met ons gezamenlijke belastinggeld. Andere mogelijke oplossing is een sterkere preventie van infectieziekten. Het FD citeert oud-bewindsman Pieter Winsemius. Laatstgenoemde verwijst naar de (tot voor kort?) levendige illegale handel in antibiotica voor varkens. En naar de varkenshouders en hun familie, die bij een ziekenhuisopname vanwege resistente bacteriën ‘apart’ werden gelegd. Winsemius: ‘ik weet niet of er de voorbije jaren inderdaad zoveel gebeurd is. Wat ik wel weet is dat betrokken partijen dat altijd zeggen’.
  13. WoutVisser

    Meld je aan voor gesprek over Bewust zorggebruik

    Ik doe graag mee, Isa.
  14. Kernprobleem in iedere organisatie, Zorg en daarbuiten: hoe zet je de juiste mensen op de juiste stoelen? In de zorg wordt hier vaak grof mee geblunderd. Hoofdzakelijk omdat managers/directeuren in de zorg alleen maar medisch zijn geschoold. En toch (mee)beslissen over financiën, onroerend goed, ICT; kortom, over disciplines waar ze onvoldoende verstand van hebben. En als deze facilitaire ondersteuning slecht functioneert, dan hebben de zorgverleners daar ook last van. En lijdt de zorg er dus onder. Eigenlijk een simpel abc'tje, dat in de Zorg verbazend hardnekkig is uit te roeien.
  15. WoutVisser

    Meld je aan voor gesprek over Bewust zorggebruik

    Om de discussie zuiver te houden: de zorg wordt alsmaar duurder, en dat komt voornamelijk omdat de zorgtechnieken steeds beter en ingewikkelder worden. Voorbeeld: als iemand 50 jaar geleden zijn/haar knie verbrijzelde, werd het been geamputeerd. Kosten: pakweg 4.000 euro. Tegenwoordig krijgt de patiënt een kunstknie. Kosten: een aanzienlijk veelvoud van 4.000 euro. We zijn nu zo langzamerhand op het punt gekomen dat de zorg nauwelijks meer betaalbaar is. Deze situatie kun je nog wel een beetje 'rekken' door het inefficiënte gebruik van geld in de Zorg aan te pakken. Maar dat verandert weinig aan het fundamentele probleem. We zien nu al, dat rijke mensen betere en snellere zorg krijgen dan minder rijke mensen - domweg omdat ze meer kunnen betalen. En we ontkomen er niet aan om 'pijnlijke' keuzes te maken. Om de hoge kosten van een zorgbehandeling af te wegen tegen (bijvoorbeeld) de leeftijd of de maatschappelijke positie van de patiënt.