WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Content Count

    94
  • Joined

  • Last visited

About WoutVisser

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. NRC Handelsblad van 16 augustus 2019. Een ‘exopak’ of ‘exoskelet’ is een ‘kunstmatig harnas dat … ondersteuning biedt voor mensen met lichamelijke beperkingen’. Het pak is ontwikkeld in de USA. Het weegt 5 kilo, ‘en bestaat uit een soort atletiekpak met banden om de dijen en heup. Op de bovenbenen en buik zitten sensoren die de bewegingen meten en aan de hand daarvan bepalen wat de drager doet: wandelen of rennen. Onderaan de rug zit een aandrijfmechanisme. Daarvandaan lopen kabels naar de heupen en dijen, die kunnen aanspannen of ontspannen. Als die kabels op het juiste moment met de spieren meebewegen, kan het voelen of je met het lopen 7,4 kilo minder met je meedraagt. Voor het rennen is dat 5,7 kilo’. De Technische Universiteit Delft presenteerde deze week een speciaal ontwikkeld exopak voor dwarslesie-patiënten, dat ook zijwaartse stappen kan zetten. De Technische Universiteit Twente voegt er aan toe: ‘het is … mogelijk om het energieverbruik van (hard)lopen te verminderen door een exopak of exoskelet’. Kortom: het exopak biedt mogelijkheden voor mensen die door ouderdom, een beroerte, of anderszins moeite hebben met lopen. Het ontwerp is nu nog volop in ontwikkeling.
  2. 2 augustus 2019. Gehoord op het Vlaamse tv-journaal: een verpleeghuis voor bejaarden geeft zijn zorgpersoneel de gelegenheid om hun baan te splitsen: 70% in het verpleeghuis, 30% in de nabij gelegen thuiszorg. Het idee is om het zorgwerk lichter en gevarieerder te maken. De bejaarden in het verpleeghuis hebben veel zorg nodig. De emotionele band die zij met hun zorgverleners opbouwen, wordt ook nog eens extra belast door hun regelmatige overlijden. Werken in de thuiszorg geeft hiervoor variatie en afleiding. De reacties van het zorgpersoneel zijn tot nog toe positief, aldus het Vlaamse tv-journaal.
  3. Het Financieele Dagblad van 4 juli Steeds meer mensen ontwikkelen weerstand (resistentie) tegen anti-biotica. Wat vooral het gevolg is van een (te) royaal gebruik van dit geneesmiddel in het verleden. De Verenigde Naties (VN) schatten dat tegenwoordig jaarlijks minstens 700.000 mensen sterven omdat hun ziekte niet (meer) met anti-biotica kan worden bestreden. 230.000 hiervan betreft tuberculose-patiënten. Het probleem speelt vooral in de arme landen, waar naar schatting 90% van de bevolking resistent is; in de rijke landen ligt dit percentage op 35. De Wereldbank schat dat het aantal slachtoffers in 2050 kan oplopen tot tien miljoen. De VN verduidelijken: “alarmerende niveaus van resistentie in zowel rijke als arme landen, met als gevolg dat veel voorkomende ziektes onbehandelbaar aan het worden zijn. En het gevaarlijker is om medische procedures uit te voeren die levens redden”. Het ontwikkelen van een nieuwe generatie anti-biotica kost veel geld, en kent een relatief geringe kans op succes. Mocht het wel lukken, dan nog zal het nieuwe medicijn spaarzaam worden voorgeschreven. Met andere woorden: ontwikkelen is voor de farma-industrie commercieel niet interessant. Het Financieele Dagblad verwacht dan ook, dat dit probleem binnen afzienbare tijd de politiek zal bereiken. Zodat regeringen over de hele wereld aan een oplossing gaan meebetalen. Hun politieke verhaal om de belastingbetaler hiervan te overtuigen: “het is als de brandweer: je betaalt ervoor, in de hoop dat je ze nooit nodig zult hebben”.
  4. NRC Handelsblad 14 juni. Opvallende bezuinigingstrend in zorgfinanciering: no cure, no pay. Het artikel van NRC Handelsblad opent: ‘Hoe duur ook, medicijnen slaan bij lang niet alle patiënten aan. Daarom zoeken zorgverzekeraars naar andere financieringsmogelijkheden. Ze hunkeren naar een pay-for-performance-model, waarbij verzekeraars alleen betalen als het medicijn werkt.’ De krant noemt een aantal voorbeelden: Uitbehandelde patiënten met de zeer zeldzame MSI-H-tumor. Zij krijgen zestien weken het kankermedicijn Nivolumab op kosten van de farmaceut. Patiënten bij wie de tumor slinkt of niet verder groeit worden doorbehandeld met een vergoeding uit de basisverzekering. Pharmareus Novartis betaalt de kosten terug voor injecties bij astmapatiënten, wanneer ze na vier weken niet goed reageren op het medicijn. Een geneesmiddel van het Franse Sanofi, dat wordt toegepast bij een beenmergziekte, slaat bij circa 80% van de patiënten aan. Als het niet werkt, dan betaalt Sanofi de kosten. Deze financiële manier van werken is ook gunstig voor de farmaceuten, betoogt NRC Handelsblad, omdat bij succes de zorgverzekeraars meebetalen aan de ontwikkeling van een (nieuw) medicijn. Bij dit alles de opmerking, dat het vaak om kleine, hele specifieke patiëntengroepen gaat. De tendens sluit dan ook eerder aan bij de beweging naar precisiemedicijnen, vanuit de gedachte dat elke patiënt uniek is. Dit heeft als nadeel, dat het bij zo’n kleine patiëntengroep moeilijk te zeggen is of het medicijn met zekerheid werkt. De toepassing van no cure, no pay bij medicijnen is vooralsnog erg beperkt. Wel wordt deze vorm van financiering in Engeland en Frankrijk vaker toegepast dan in Nederland.
  5. Wat ook wel eens gezegd mag worden: een heleboel werknemers/-neemsters willen graag regels hebben : 1 omdat regels een veilig gevoel geven. 2 omdat je in een moeilijke werksituatie je gemakkelijk achter regels kunt verschuilen. 3 omdat regels je ontlasten van zelfstandig nadenken & initiatief nemen. --- Het bovenstaande speelt zeker ook in de Zorg. En de klassieke fout is, dat velen denken dat je alle voorkomende werksituaties vooraf in regelgeving kunt vatten. Dit is een ernstige denkfout, want het kan niet. De praktijk van het dagelijks werk is daarvoor te variabel, te rijk geschakeerd. --- Het gevolg van deze misvatting is dan ook, dat: 4 er zoveel regels worden gemaakt dat je 'door de bomen het bos niet meer ziet'. 5 regels onderling tegenstrijdig worden, of op een verschillende manier kunnen worden uitgelegd. 6 een enorme hoeveelheid kostbare werktijd verloren gaat met geleuter over regeluitleg. --- De oplossing: 7 het vermogen om ten opzichte van je collega's sportief te 'geven en te nemen'. 8 het vertrouwen op je eigen vakbekwaamheid, en op die van collega's. 9 het gebruiken van je gezonde verstand. 10 weerwerk bieden aan de regel-uitgevers 'par excellence': de stafmedewerkers/-sters van de directie.
  6. Burn-outs komen ook buiten de zorg voor. Als ik enkele oorzaken (niet volledig) mag noemen: 1 het onvermogen om geestelijk 'afstand' te nemen van je werk; 2 onvoldoende zelfkennis, onvoldoende zelfdiscipline om je balans tussen werk en rust te vinden; 3 problemen van buiten je werk, zoals bijvoorbeeld financiën of in de privé-sfeer; 4 problemen op je werk, zoals een slechte & oncollegiale sfeer. Of een leidinggevende die het werk slecht & onevenwichtig verdeelt. Of een leidinggevende die zijn/haar oren teveel laat hangen naar de werknemers/-neemsters met de grootste mond & de scherpste ellebogen; 5 een leidinggevende die een dreigende burn-out bij zijn medewerk(st)ers niet of onvoldoende onderkent.
  7. Toen de ziekenfondsen werden afgeschaft, zo rond 2006, stegen de kosten voor de zorg ruwweg 10% per jaar. En je hoeft geen econoom te zijn om te begrijpen dat deze kostenstijgingen niet zo door konden gaan. De regering zocht naar een rem op deze kostenstijgingen, en kwam uit bij commerciële zorgverzekeraars. En inderdaad: deze oplossing heeft in financieel opzicht tot nog toe behoorlijk gewerkt. --- Als Nederland de niet-commerciële Ziekenfondsen had gehouden ..... het is koffiedik kijken, maar ik ga ervan uit dat de zorgkosten dan minder effectief beteugeld zouden zijn. Met rond 2010 een complete chaos in de zorgfinanciën, en een serieus risico dat de salarissen van veel medici en verpleegkundigen niet meer (volledig) betaald hadden kunnen worden. Om nog maar te zwijgen over geldgebrek voor investeringen in meubilair & apparatuur, (onderhoud aan) gebouwen & IT, enzovoorts. Door het financieel 'bijbuigen' in de richting van de zorgverzekeraars is de continuïteit in de Nederlandse zorg in ieder geval bewaard gebleven. Wat ongetwijfeld een zwaar argument zal zijn geweest om deze stap te doen.
  8. Je zou je kunnen afvragen hoe de Nederlandse zorg er in 2019 zou hebben voorgestaan wanneer we nog steeds ziekenfondsen zouden hebben gehad. Oh, en Hubert: het ontwijken van een discussie die in fatsoenlijk Nederlands wordt gevoerd beantwoordt volgens mij niet aan de bedoelingen van deze site ...
  9. NRC Handelsblad van 29 mei Sonja Kersten, de directeur van beroepsvereniging V&VN (verpleegkundigen, verzorgenden en verpleegkundig specialisten), lucht haar hart: 1 het Ministerie VWS meldt, dat de personeelstekorten in de zorg lijken te dalen. Mooi, maar uit deze cijfers blijkt ook dat er voor het behoud van bestaande en nieuwe collega’s nog steeds veel te weinig aandacht is. 2 vacatures worden ingevuld door stagiaires, waarvan het onverantwoord is om ze zelfstandig in te zetten. Maar hoe krijg je anders het rooster voor de komende maanden rond? 3 ondanks het tekort bieden werkgevers contracten voor 24 uur per week, en niet voor fulltime. 4 nieuwkomers haken bij gebrek aan begeleiding af. 5 er zijn veel mooie woorden over ‘goed werkgeverschap’, zowel van de werkgevers zelf als van Minister de Jonge, maar de daden blijven achter. Na deze rij klachten meldt Sonja Kersten ook positief nieuws: ‘zij zijn er namelijk wel degelijk, organisaties die het aantoonbaar wèl lukt om nieuwe verpleegkundigen en verzorgenden aan te trekken én te behouden. Waar het ziekteverzuim laag is, de kwaliteit van zorg goed en de patiënten en medewerkers tevreden’. ‘Hun geheim?’, vervolgt Kersten: ‘vertrouwen in de professional en ruimte voor vakmanschap. Inspraak, zeggenschap en ruimte voor een autonome beroepsuitoefening. Voldoende opleidingsmogelijkheden en waardering die past bij de zwaarte en verantwoordelijkheden van de functie’. Waarna ze een GGZ-instelling noemt, waar slechts 5% van de leerling-verpleegkundigen uitvalt, in plaats van 40%. Schrijver dezes voegt eraan toe, dat verpleegkundigen de ruggengraat van de Nederlandse zorg zijn, zowel in medisch als in financieel/organisatorisch opzicht. Verder pleit Sonja Kersten ervoor, dat een deel van de riante budgetten voor het aantrekken van medewerkers wordt overgeheveld naar ‘de karig gevulde potjes voor behoud en waardering van de huidige medewerkers’. Er is maar één prioriteit: behoud, behoud en nog eens behoud. Den Haag, van actieplan naar actie graag!’ Tenslotte heeft Sonja nog een tip voor de zorgverzekeraars: kijk bij de inkoopgesprekken met zorginstellingen óók naar hun personeelsprestaties.
  10. Jammer Hubert, maar zorg kost geld -- veel geld. Onder meer om jouw salaris te kunnen betalen. En dat geld zal toch ergens vandaan moeten komen. ... Van iemand die zich inkoper noemt mag je op zijn minst het inzicht verwachten, dat je niet ongenuanceerd alle zorgproblemen op de 'marktwerking' kunt afschuiven. Daarom betwijfel ik of jij überhaupt wel een inkoper bent -- de teneur van je verhaal getuigt in ieder geval niet van enige financiële vaardigheid. En met demagogie maak je de problemen alleen maar groter dan ze al zijn.
  11. 'geldelijk gepruts', Hubert? Jij bent als inkoper (als je dat tenminste bent) een sterk onderdeel van dit gepruts.... En wees ook een beetje praktisch: 'terug naar de ziekenfondsen' is polititiek niet haalbaar, want de politiek is allang blij dat ze door middel van marktwerking de kosten van de gezondheidszorg nog enigermate in de hand kunnen houden. Die marktwerking is er nu juist gekomen omdat deze kosten ieder jaar met 10% stegen ...
  12. Het is erg goedkoop om met principes rond te strooien zonder een praktische oplossing te geven. Sterker nog, met zo'n starre houding maak je het vinden van een goede oplossing alleen maar moeilijker ....
  13. JHM Bardoel, kom eens uit je ivoren toren. Probeer te begrijpen hoe moeilijk het is om met beperkte middelen een maximale hoeveelheid zorg te leveren. Om dit allemaal goed te regelen en te plannen. De zorgwerkgevers willen heus wel, maar zijn gebonden aan beperkingen. Zoals geld. Als een zorginstelling meer geld uitgeeft dan er binnenkomt, gaat de tent failliet en wordt er nog minder zorg geleverd. Een andere grote beperking is het tekort aan verpleegkundigen. Er staan veel vacatures open (wat wil zeggen dat er geld is om het bijbehorende salaris te betalen), maar er komen geen mensen op af. Maak het probleem niet erger dan het al is, JHM Bardoel. Door jezelf te verliezen in allerlei wereldvreemde beschouwingen, zonder ook maar één moment stil te staan bij de noodzaak om de zorg van dag tot dag goed te regelen. .
  14. Dit is een luxe die de zorg zich niet kan veroorloven, Harrie -- daarvoor is het tekort aan verpleegkundigen te groot. Denk ook eens na over hoeveel geld het kost om zorgbehoeftige mensen langer dan noodzakelijk van hun werk te houden: een reden temeer om verpleegkundigen met voorrang te helpen.
  15. Heel nuchter & zakelijk: er is een groot tekort aan verpleegkundigen, dus JA: wanneer een verpleegkundige zelf zorg nodig heeft, is het logisch dat hij/zij voorrang krijgt.