WoutVisser

Lid ledenpanel
  • Content Count

    77
  • Joined

  • Last visited

About WoutVisser

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. OK, maar dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan .... Je hebt denk ik een vaste kern van mensen die om ieder wissewasje de zorg inschakelen -- een ook een vaste kern die de zorg niet of te laat inschakelt. Heeft veel te maken met emotie, denk ik. En vergeet ook de eerste lijn (huisartsen) niet: zij zouden hier als 'zeef' kunnen fungeren, maar staan onder commerciële druk om hun klanten te behouden ... doorverwijzen gebeurt dan snel, zeker wanneer de patiënt hierop aanstuurt.
  2. Bron: het Financieele Dagblad van 6 april. De Universiteit van Nottingham (GB) heeft software ontwikkeld die kan inschatten wanneer iemand komt te overlijden, en aan welke aandoening. Hiervoor zijn de gegevens van een half miljoen Britten, tussen de 40 en 69 jaar, in een database ingevoerd. Niet alleen medische gegevens, maar ook informatie over onder meer eetpatroon, geslacht, leeftijd en leefstijl. De software van deze database koppelt de ingevoerde gegevens aan bestaande ziekenhuis-databases, die onder meer sterftecijfers, ziekenhuisinfo en kankerstatistieken bevatten. Het resultaat: ‘de software voorspelt de (vroegtijdige) overlijdensdatum vaak beter dan menselijke artsen’. -- Met deze ‘tool’ kan gerichter aan preventie worden gedaan. En wanneer iemand een jaarlijkse gezondheidsscan ondergaat, kunnen diens risico’s op (voortijdig) overlijden effectiever worden ingeschat. Tenslotte kan een arts de klachten van een patiënt beter beoordelen, wanneer hij in deze database de gegevens over vergelijkbare klachten & patiënten kan oproepen.
  3. Het Financieele Dagblad van 16 maart: een woonexperiment dat ook voor de zorg interessant kan zijn. ‘Gratis wonen in ruil voor data’, zo kopt deze krant op zijn voorpagina. Het betreft een wijk in Helmond, die met allerlei sensoren wordt uitgerust. Deze sensoren meten bijvoorbeeld het gebruik van wandelpaden, en leiden zelfrijdende auto’s efficiënt naar hun bestemming. Straatverlichting wordt alleen ingeschakeld wanneer er iemand in de buurt is. U begrijpt: duurzaamheid staat hoog in het vaandel. Maar … zulke sensoren staan ook binnen, en registreren hoeveel je slaapt, hoe je ‘slimme’ huishoudelijke apparaten gebruikt, hoeveel tijd je besteedt aan sociale media. En, nog indringender: de sensoren meten per woning het afval- en rioolwater. Vooral uw ontlasting bevat veel informatie over uw gezondheid, uw eetgedrag, uw ziektes & medicijngebruik, en zelfs over uw onverhoopte vereenzaming. Het voorgaande kan tot ‘interventies’ leiden: ‘als het patroon van water- en energieverbruik opeens verandert, en je weet dat het oudere mensen zijn, dan kun je automatisch een zorginstelling inseinen’. --- Voor alle duidelijkheid: het betreft een experiment in één woonwijk, in geheel Nederland. Waar de aanstaande circa 4.000 bewoners hun wonen dus gaan betalen met diepgaande informatie over hun privé. Het experiment wordt ondersteund door de Gemeente Helmond en de Provincie Noord Brabant. Een VVD-lid van de Provinciale Staten hierover: ‘… het is een enorme worsteling. We doen hier niet alleen de veilige dingen, we experimenteren ook. … We willen bedrijven aanmoedigen te experimenteren, anders moet de overheid alles betalen’. Wel heeft Gemeente Helmond de hulp ingeroepen van de Universiteit van Tilburg: ‘juristen moeten het recht van de bewoner bewaken. En er komt een ‘ethische commissie’. Die moet voorkomen dat bewoners instemmen met regelingen die ze niet goed overzien’. Tot zover de feiten. Het lijkt duidelijk, dat dit experiment toepassingen kan opleveren die voor de zorg interessant zijn. Met name in de (kostenbesparende) preventiesfeer. Daar staat tegenover dat de massale verzameling & analyse van bewonersdata haaks staan op de zo gekoesterde patiënt-privacy. Het laatste temeer omdat deze data in commerciële handen komen. Het commerciële bureau achter dit experiment zegt hierover: ‘big data is big business. Maar wat als de gewone man zelf direct zou profiteren van data?’ Tenslotte: gezien de tegenwoordige woonkosten is er zeker belangstelling om gratis één van de nieuwe 1.500 Helmondse woningen te betrekken.
  4. Het Financieele Dagblad van 23 februari. ‘Een complete set menselijke reserve-onderdelen van je eigen DNA. Superslimme 3D-geprinte pillen die in je lichaam actief ziekten bestrijden. Nieuwe hulpmiddelen-op-maat beloven de geneeskunde op zijn kop te zetten’. Het FD geeft ook een praktijkvoorbeeld: een polsoperatie. In de toekomst worden de scheurtjes in de polsbanden en de beschadiging van het kraakbeen tijdens een korte operatie simpel gerepareerd via weefselprinters. Waarna een laagje nieuwe huid op de operatiewond wordt aangebracht, en de pols weer als nieuw oogt & functioneert. De kern van dit verhaal zijn de 3-dimensionale computerprinters. Waarmee nu al allerlei voorwerpen worden geprint, tot werkende vuurwapens aan toe. Voor hun medische toepassing moet het ziekenhuis wel over uw stamcellen beschikken. Is dat het geval, dan produceert de 3D-printer binnen enkele uren een nieuwe nier, lever of hart. Of een nieuw stel ribben, of een compleet bekken. Enzovoorts. Alles op uw maat, en geschikt voor uw lichaam. Welke organen & ledematen vervolgens zonder wachtlijst kunnen worden ingebracht, met een nihil-risico op afstoting. De operatie zelf verloopt snel, wat het risico op infecties en complicaties vermindert. Voor de ouderen onder u: op deze manier kan een versleten gewricht worden vervangen door een goed functionerend nieuw gewricht. Kort nadat de eerste klachten zich voordoen. We blijven nog even dagdromen: chemische ingenieurs van de Universiteit in Berkely (USA) hebben een 3D-geprinte spons ontwikkeld, die de zware bijwerkingen van chemotherapie sterk kan verminderen door overtollig medicijn te absorberen. Dankzij 3D past zo’n sponsje heel precies in de ader, want anders stroomt er ongefilterd bloed langs. Tenslotte rept het FD over ‘slimme’ 3D geprinte pillen, die zelf binnen je lichaam bepalen welke stoffen ze vrijgeven, en in welke hoeveelheid. Wel kan de werking van zo’n pil via een beveiligde bluetoothverbinding van buitenaf worden aangestuurd. Kortom: in dit toekomstbeeld worden de medische behandelingen effectiever. Zij duren bovendien aanmerkelijk korter, en het risico op mislukken wordt aanzienlijk teruggebracht. En … zorgverzekeraars opgelet ! … zij worden aanzienlijk goedkoper.
  5. Het is voor mij nieuw om te horen, dat de marktwerking in de NL-zorg is ingevoerd om de farmaceutische industrie naar onze hand te zetten. Het argument daarvoor was ruim 10 jaar geleden eenvoudig: de zorgkosten stegen circa 10% per jaar, wat op termijn niet langer kon worden betaald. Niemand heeft ooit verklaard de machtige farmaceutische industrie naar zijn hand te kunnen/willen zetten. Al was het maar omdat de farmaceutische industrie op het gebied van geneesmiddelen-ontwikkeling in heden en verleden goed werk deed en doet. Wel bezondigt de farmaceutische industrie zich soms aan financiële uitwassen, door een prijs te rekenen die in geen verhouding staat tot de gemaakte kosten. Deze uitwassen worden nu met enig succes bestreden: het AMC, hun ondersteuning vanuit de VriendenLoterij, de Haagse apotheker, en de algemene ondersteuning door de Nederlandse regering. Het publieke bewustzijn inzake deze uitwassen groeit, en daarmee ook het draagvlak om ze te bestrijden. Het lijkt me dat inkoper Hubert (waar is je achternaam?) hier namens zijn werkgever blij mee zou moeten zijn ... Dat sommigen uit de farmaceutische industrie mogelijk commercieel tegengas geven door minder of geen medicijnen te leveren, is alleen maar een aansporing om op de ingeslagen weg voort te gaan. In dit verband hoorde ik laatst ook een verhaal over sommige NL-apothekers, die hun medicijnen met winst aan het buitenland verkopen - ergo, hier ligt de schuld van een eventueel tekort dus niet bij de farmaceutische industrie. In dit hele verhaal is één ding absoluut duidelijk: als je klakkeloos toegeeft aan de farmaceutische industrie, dan wordt de NL-zorg zeker onbetaalbaar ...
  6. Ja Mo, maar de kritiek op zelfsturing richtte zich vooral op het verslonzen van werkzaamheden rondom de zorg. Zoals het niet opleiden & begeleiden van nieuwe collega's, wat ronduit slecht & onverantwoordelijk is. Er is geen zorginstelling die dit kan laten gebeuren.
  7. NRC Handelsblad van 12 februari. We gaan naar het dun bevolkte Noord Oost Nederland. Daar sluiten binnenkort de afdelingen spoedeisende hulp in Hoogeveen en Stadskanaal. De reden: het aanbod van patiënten is te laag om de kosten goed te maken. Anders gezegd: beide afdelingen zijn te verliesgevend geworden. Dit laatste heeft verschillende oorzaken: 1 de kwaliteitseisen voor spoedeisende hulp worden steeds hoger, en dus steeds duurder; 2 de specialisatie van ziekenhuisdiensten in Nederland gaat verder. Steeds meer ziekenhuizen beperken zich tot een aantal diensten, en stoten andere diensten af. 3 het landelijke tekort aan personeel voor spoedeisende hulp is sinds 2016 opgelopen van 4,8% naar 10,0%. Deze tekorten worden toenemend aangezuiverd door het inzetten van dure uitzendkrachten. Wel kunnen patiënten uit Hoogeveen en Stadskanaal nog altijd binnen 45 minuten op een spoedeisende afdeling worden gebracht, wat de overheidsnorm is. Die norm wordt in Noord Nederland alleen niet gehaald voor bewoners van de Waddeneilanden. NRC Handelsblad luisterde ook naar de inwoners en het gemeentebestuur van Hoogeveen. Voor spoedeisende hulp moeten de Hoogeveeners voortaan naar Assen of Emmen, wat ze niet leuk vinden. De afdelingen verloskunde en kindergeneeskunde vertrokken eerder al naar Emmen. ‘Het wordt steeds minder’, zegt een 66-jarige inwoonster, ‘ze doen maar, ze luisteren toch niet naar mensen’. En het zal niet verbazen dat de marktwerking in de zorg er flink van langs krijgt: ‘maar als het gaat om openbaar vervoer, onderwijs, energie, woningbouw en ziekenhuiszorg, moet ik niks hebben van liberale standpunten. Dat de maatschappelijke en morele verantwoordelijkheid van de overheid’. Burgemeester en wethouders van Hoogeveen melden dat zij hun best hebben gedaan, maar dat hun invloed beperkt is. ‘Wij gaan er niet over. Ziekenhuiszorg is in feite niets anders dan een bedrijf. We proberen ons hard te maken voor het behoud, maar onze zeggenschap is beperkt’. Tsja …. toch verbaast het dat personeelstekort hier een rol speelt. Wonen in Noord Oost Nederland is lang niet zo duur als in overig Nederland, de wegen zijn er goed en leeg (dus weinig vertragingen en files), en de natuur is er mooi en gevarieerd. De mensen die er wonen zijn tevreden. In tegenstelling tot veel andere beroepsgroepen kan medisch personeel overal een baan krijgen - ook in Noord Oost Nederland.
  8. NOS journaal van 11 februari. De VriendenLoterij schenkt, in de komende vijf jaar, een bedrag van 1 miljoen euro per jaar aan het Amsterdamse academische ziekenhuis (AMC). Het AMC meldt over het gebruik van dit geld: ‘mensen met een zeldzame ziekte zijn afhankelijk van medicijnen. Deze zijn soms niet beschikbaar, of zo duur dat zorgverzekeraars ze niet vergoeden. Soms is een medicijn extreem duur terwijl het voor een veel lagere prijs beschikbaar gesteld kan worden. Soms ook kan onduidelijkheid over de effectiviteit van een middel ervoor zorgen dat een middel pas laat of zelfs niet op de markt komt. Daarnaast is veel beschikbare kennis over (wees)geneesmiddelen versnipperd en slecht toegankelijk voor onderzoekers, artsen en patiënten’. De VriendenLoterij voegt hieraan toe: ‘dankzij onze deelnemers kunnen wij goede doelen op het gebied van gezondheid en welzijn steunen, waaronder organisaties die zich inzetten voor volwassenen en kinderen met zeldzame ziekten. We volgen de ontwikkelingen op dit vlak en vinden het niet uit te leggen dat medicijnen voor bepaalde patiënten onbereikbaar dreigen te worden vanwege de hoge prijzen. Wij geloven erin dat het AMC met dit platform een grote stap kan maken om deze schrijnende situatie te verbeteren’. Ik sprak in IZZ Community eerder over pogingen, om de macht van de farmaceutische industrie over de medicijnprijzen te beteugelen. Het AMC kwam in dit verband al langs, evenals een Haagse apotheker. Laatstgenoemde werd in zijn initiatief ondersteund door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
  9. NRC Handelsblad van 2 februari. Een Amsterdamse zorginstelling maakte in 2013 zijn thuiszorgverleners ‘zelfsturend’: de thuiszorg-medewerk(st)ers bepaalden in onderling overleg hun takenpakket. In 2019 komt deze zorginstelling op verzoek van het personeel hierop terug: er worden weer zorgmanagers aangesteld. Enkele ervaringen met zelfsturing: 1 Binnen een thuiszorgteam kon niet iedereen het werk goed plannen. Zodoende kwam deze taak terecht bij degenen die dit wel konden - met als resultaat dat zij verhoudingsgewijs veel tijd aan administratie kwijt waren. ‘Ik wil verpleegkundige zijn, ik ben hier niet voor opgeleid’, was de reactie. Met als resultaat dat de administratief vaardige zorgverleners een andere baan zochten. 2 Zelfsturende teams leidden nieuwe collega’s onvoldoende op. Dit was een ernstig falen, want de komende vijf jaar zal in Nederland behoefte zijn aan circa 125.000 nieuwe thuiszorgverleners. 3 In de genoemde Amsterdamse zorginstelling werd alleen de thuiszorg zelfsturend. Andere bedrijfsonderdelen, zoals het Hoofdkantoor en de ouderen- en gehandicaptenzorg niet. ‘Dus als je een telefoon wil aanschaffen of een nieuwe collega wil aannemen, heb je alsnog drie handtekeningen nodig van een manager - de teams begonnen vragen te stellen of ze eigenlijk wel zelfsturend waren: we mogen niks besluiten’. In het verlengde hiervan bracht Irene Sinteur in 2018 een universitair proefschrift uit over zelfsturing. Zij meldt ons: 4 ‘Het is een soort wipwap, want je moet de balans vinden tussen zeggenschap en verantwoordelijkheid. Drie handtekeningen voor een telefoon, dan geef je medewerkers dus géén mandaat. Dat is een valkuil waar veel organisaties intrappen’. 5 Binnen de zorg kijken veel organisaties met ontzag naar de buurtzorg. ‘Dan willen ze het buurtzorg-model doorvoeren, maar buurtzorg is een heel andere organisatie dan een gemiddelde zorginstelling. Er is geen blauwdruk voor zelfsturing’. 6 Wat een enorm verschil maakt is, of je als organisatie een erfenis meetorst van het ‘oude werken’ of niet. Ingeslepen werkpatronen zijn moeilijk te veranderen. 7 Een financiële dienstverlener heeft met succes zelfsturing toegepast. Wat zelfs zo ver is doorgevoerd, dat een groot deel van het personeel eigenaar is van het bedrijf. 8 Deze financiële dienstverlener werkt met teams van maximaal vijftien personen. ‘Anders krijg je teveel meningen binnen één team’. Wordt een team groter dan vijftien, dan volgt opsplitsing in twee of drie nieuwe teams. Irene Sinteur concludeert: ‘met zelfsturing is niets mis. Het is bovendien goed voor je individuele ontwikkeling. Maar blijf wel realistisch: de gemiddelde zorgprofessional zit niet te wachten op al die extra taakjes’. En ook: ‘na jaren waarin zelfsturing een toverwoord leek, zijn de stofwolken rondom deze hype opgetrokken. We werden op een zorgcongres bedankt dat het nu bespreekbaar is gemaakt’.
  10. NRC Handelsblad van 12/13 januari. Paul Lebbink (60) is al dertig jaar apotheker in een migrantenwijk in Den Haag. Samen met zijn compagnon Arwin Ramcharan geeft hij circa 300.000 euro uit voor een laboratorium in zijn pand. In dit labo gaat het tweetal geneesmiddelen maken, die aanzienlijk goedkoper zullen zijn dan vergelijkbare geneesmiddelen van de farmaceutische industrie. Te beginnen met Orkambi, een middel tegen taaislijmziekte – voor een fractie van de 200.000 euro per jaar die de fabrikant rekent. Lebbink: ‘ik vind het leuk om over Orkambi te spreken, omdat je hiermee kunt laten zien wat een apotheker kan betekenen voor zijn patiënten’. En: ‘het is maar de vraag of we de investering (van 300.000 euro) ooit terugverdienen’. Lebbink maakt zich geen illusies: de farmaceutische industrie zal zijn initiatief fel bestrijden. In de rechtszalen. De wet zegt dat een apotheker ‘op kleine schaal’ zelf medicijnen mag maken, waarbij onduidelijk blijft waar de grens tussen ‘groot’ en ‘klein’ ligt. Lebbink is ook moe, ‘onder meer door de eindeloze onderhandelingen met zorgverzekeraars over vergoedingen’. ?!?!? Ik denk dat de zorgverzekeraars iemand als Lebbink met gebak & fanfare zouden moeten ontvangen …. Toch houdt Lebbink vol: er is belangstelling voor zijn inititatief -- publiciteit is een machtig wapen. De VPRO en de TROS maken televisiereportages over zijn nieuwe laboratorium. De Vlaamse VRT toont ook belangstelling. En de grootste klapper: op 16 januari a.s. zal Minister Bruno Bruins (VVD) het nieuwe laboratorium officieel openen ….
  11. Inmiddels zijn we enkele dagen verder, en NOS Teletekst (12 januari) meldt: Minister Bruno Bruins heeft Novartis duidelijk gemaakt dat hij hun hoge prijs voor dit medicijn niet gaat betalen. Temeer omdat Novartis niet goed kon uitleggen waarom zij haar prijs onlangs zes keer verhoogde tot circa 92.000 euro. Minister Bruins steunt in dit opzicht de zorgverzekeraars, en wil in het algemeen ‘dat er iets verandert bij het prijsbeleid van farmaceutische bedrijven’. Eindelijk … het valt op dat er eerst een nieuwe Minister voor Medische Zorg en Sport moet komen voordat de regering en de zorgverzekeraars gezamenlijk iets tegen deze praktijken ondernemen. Laten we nu ook hopen dat de premies van onze zorgverzekeringen hierdoor gunstig beïnvloed gaan worden …
  12. Bron: NOS Teletekst van 9 januari. Het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde en zorgverzekeraar CZ spreken over farmaceut Novartis. De reden: Novartis heeft de medicatie ‘lutetium octreotaat’ (tegen bepaalde tumoren) bijna zes keer duurder gemaakt. Novartis heeft hier het alleenrecht op - de farmaceut rekent voor deze medicatie een prijs van circa 92.000 euro per kuur. CZ: ‘misbruik van de regels en valsspelen’. Novartis: ‘de Franse producent (een dochterbedrijf van Novartis) heeft een belangrijke bijdrage aan het middel geleverd’. Wat overigens niet met cijfers wordt toegelicht. Voorlopig blijven drie ziekenhuizen het middel zelf maken. Voor een lagere prijs.
  13. Correctie: de bron is het Financieele Dagblad, weergegeven door NOS teletekst. Mijn excuses.
  14. Bron: het Financieele Dagblad, weergegeven door NRC Handelsblad op Sinterklaasdag 5 december ‘Humira’, onder meer tegen darmziekten en reuma, is volgens de bovenstaande bron het medicijn waar de Nederlandse Zorg het meeste geld aan uitgeeft. Nu is het patent op dit medicijn twee maanden geleden afgelopen, zodat fabrikant Abbvie met serieuze concurrentie te maken krijgt. Om deze concurrentie het hoofd te bieden, verlaagde Abbie de prijs per spuit Humira van 600 euro naar iets meer dan 100 euro. Dit zou de Nederlandse zorg een besparing van maximaal 180 miljoen euro opleveren … naar ik begrijp per jaar.
  15. NRC Handelsblad van 28 november Uit onderzoek van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) blijkt: ‘Ziekenhuizen mogen in de eigen apotheek medicijnen maken met het doel ze goedkoper aan patiënten te kunnen geven dan een farmaceutisch bedrijf. Zo kunnen ze een exclusieve handelsvergunning van een medicijnfabrikant omzeilen’. De aanleiding voor dit onderzoek heb ik op deze plaats eerder opgevoerd: het Amsterdam UMC maakte zelf het medicijn CDCA (tegen een stofwisselingsziekte). Dat gebeurde omdat de Italiaanse fabrikant Leadiant de prijs per CDCA-pil in tien jaar tijd had opgevoerd van 28 eurocent naar 140 euro. ‘Het bedrijf kon de prijsstijging volgens overheidsadviseur Zorginstituut Nederland niet goed onderbouwen’, aldus NRC Handelsblad. Het (na)maken van medicijnen in de eigen ziekenhuisapotheek gebeurde overigens al, maar op kleine schaal (een apotheker voor één of twee patiënten). De IGJ-uitspraak lijkt de deur te openen om dit op grote(re) schaal te gaan doen. Mits het verantwoord gebeurt; daarnaast mag een ziekenhuis geen reclame voor zijn eigen medicijnen maken. Reacties: het Amsterdam UMC is ‘buitengewoon tevreden’. Fabrikant Leadiant is teleurgesteld, omdat deze IGJ-uitspraak ‘de basis van het Europese geneesmiddelensysteem aantast’.