Michiel

IZZ Lid
  • Content Count

    5
  • Joined

  • Last visited

About Michiel

  1. @A Bosch : mooie scherpe analyse m.i. die tòch anders klinkt dan als je eerste berichtje ! Een ander vergoedingensysteem zou hieraan een einde moeten maken, schrijf je, en daar ben ik het mee eens. Heb je al een idee hoe dat zou kunnen ? Een optometrist of audicien/ audioloog (zonder winstoogmerk) 'ertussen' zetten voordat tot vergoeding kan worden overgegaan ? Een ander in- en verkoopsysteem aan de klant/ gebruiker/ verzekerde optuigen ?
  2. ...nog een enkele opmerking als aanvulling op mijn eerdere stukje..: solidariteit en marktwerking zouden m.i. gediend zijn met transparantie: zorgverzekeraars en overheid, maak eens duidelijk hoeveel zorggebruikers vragen om hulpmiddelen als brillen en hoortoestellen; hoe groot is dat percentage t.o.v. àl je verzekerden; en hoe heb je als verzekeraar met de leveranciers van deze hulpmiddelen tot afspraken weten te komen: wat moest het kosten..?! Waarbij ik ervoor zou pleiten dat hier geen ander doel wordt nagestreefd dan de zorgvrager te voorzien van wat hij/ zij nodig heeft tegen een betaalbare, reële (kost-)prijs..!
  3. Waar IZZ geregelde aandacht heeft voor (het ontstaan van) een burn-out, ontbreekt dat voor mij in het maatschappelijk debat nogal eens. Waardoor wordt het veroorzaakt ? Hoe gaan wij om met elkaar ? Wat nemen we daarvan over voor onszelf, en hoe vertaalt zich dit dan voor individu én maatschappij ? In de de zorg , maar ook op het werk ? En thuis ? Met name de verdieping op het ontstaan én de gevolgen ervan zou in informerende zin heel nuttig zijn m.i. . Herkenning én aanpak zouden ermee gediend zijn. Langzaamaan neemt de aandacht wel toe voor dit onderwerp. Voor mij zou dat wel een beetje sneller mogen gaan. Misschien iets voor het IZZ om zich hierop te onderscheiden en te profileren ? Ook zelf worstel ik hiermee. Het combineren van thuis- en op het werk de zaken gemanaged houden. Alles moet goed zijn, klòppen. Doelen worden (te ?) stevig gesteld, terwijl ik toch al zaken laat schieten. Het is niet snel 'goed genoeg'. Rust is steeds meer een knop omdraaien: 'nu even niet meer; alleen maar slapen'. Gezien de tijd ga ik dat nu ook maar eens doen. En wat hulp zoeken, mórgen. En met mijn baas praten: kan dit niet anders..? Want... hoe de eigen, dreigende burnout nu verder te voorkomen ?!
  4. @Hans Limper: heb jij een indruk hoe de percentages 'solidariteit' maar ook 'marktwerking' zich tot elkaar verhouden ?
  5. Ook ik deel de opvatting dat zowel bril als hoortoestellen nodig zijn om adequaat te kunnen functioneren, zoals de eerder genoemde prothese bij een geamputeerd been. Of zoals die ene pil bij een zeldzame ziekte. Waarom dit niet vertaald als zorgkosten ? In mijn werk draait alles om communicatie en kan ik direct stoppen met werk als hier geen vergoeding tegenover zou staan. Deze beperkingen zijn altijd aanwezig: zij raken ook mijn privéleven; ik zou mijn kinderen niet kunnen verstaan zonder deze hoortoestellen. Het spanningsveld van 'wat is nodig en wat mag het kosten' mag niet louter draaien om geld (premie en vergoedingen) maar vraagt ook om de terugkoppeling van gebruikers: waaraan is behoefte en wat is nodig ? Het zou m.i. goed zijn als hier gericht systematisch en langlopend onderzoek naar gedaan wordt. Zou dat al gebeuren ? Het is aan verzekeraars wat mij betreft vervolgens de opdracht deze zorg (hulpmiddelen) op een scherpe maar ook fatsoenlijke manier in te kopen.