Isa van IZZ

Over burn-out en werken in de zorg....

12 berichten in dit gesprek

Wil je nog iets delen met collega's in de zorg?

Welkom in de Zorg voor jezelf Community. Je bent waarschijnlijk in dit gesprek gekomen nadat je hebt meegedaan aan het ledenpanelonderzoek Burn-out en werken in de zorg. 

We nodigen je uit om hier een reactie achter te laten. Ook als je naar aanleiding van de vragenlijst een vraag wilt stellen of een ervaring wilt delen, ben je hier aan het juiste adres.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Op vele vragen nu geen duidelijk antwoord kunnen geven ivm dat ik nu zelf een burn out heb

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Degene die echt problemen hebben moeten goed begeleid worden, maar er is ook een deel waarbij ik een mentaliteitsprobleem vermoed. Het lijkt alsof we steeds minder aankunnen. Ipv werk misschien eerder andere omgevingsfactoren weghalen die (onbewust) druk geven.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Er wordt tegenwoordig erg snel gesproken over, dat men een burn-out zou hebben. Ondertussen komen die mensen vrolijk lachend op het werk aan en bieden de meeste extra diensten aan. Zelf 25 jaar geleden overspannen geweest. Nou, toen kwam ik echt niet lachend op mijn werk aan! Ik heb weken lang als een zombie op de bank gezeten, kon niemand spreken of zien, veel heel veel huilen, heel stilletjes. Niet kunnen slapen. Door de rust ben ik toen weer bijgetrokken. Nog ruim 20 jaar last gehad van slecht slapen en niet op woorden kunnen komen, miserabel korte termijn geheugen ten aanzien van het verleden.

Soms moet je dingen echt leren accepteren of rigoureus afwijzen. Een keer ontploffen om duidelijk te maken, dat het zo niet langer kan, is een goede optie. We zijn allemaal wel eens behoorlijk moe, maar hebben we dan meteen een burn-out??

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Tja, wanneer ben je overspannen, wanneer heb je een burn-out...

En hoeveel gradaties en verschillende vormen zijn er?

Mensen die lachend op het werk komen houden zich vaak staande, dat is hun manier van overleven. Is dat dan fout? kun je dan zeggen dat er geen sprake van een burn-out kan zijn? En wat is dan goed? Heeft niet iedereen zijn eigen waarheid, zijn eigen manier van reageren, zijn eigen trauma?

Persoonlijk denk ik dat we niemand af kunnen rekenen op het feit dat hij anders reageert dan verwacht en dat er hoe dan ook, altijd een onderliggend iets is waardoor iemand onderuit gaat, het zij werkgerelateerd, het zij in de privésfeer.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Mijn ervaring met het ontstaan van Burn-out:

1. Je karakter, hoe goed kun je "ja" en vooral "nee"zeggen, bepaald veel; 

2. Is er op je afdeling ruimte om "nee" te zeggen. Niet alleen als managementstijl, maar zeker ook qua soort werk. Als leidinggevende op de Operatiekamers kun je niet altijd "dat doe ik niet" zeggen;

3. 'Denk eerst aan jezelf en dan pas aan de ander' voorkomt een burnout; 

4. Je eigen werk deels mogen indelen is een probaat anti-burnout middel;

5. Hard werken veroorzaakt geen burnout, weinig (financiële) waardering des te meer;

6 en tenslotte: een centrale plek voor Human Capital in het bedrijf voorkomt uitbuiting en daarmee burnout.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik vergeet nog wat!

Gebruik in plaats van burnout de term "bijnieruitputting" . Dat maakt veel duidelijk, ook over de ernst van de situatie

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Burnout wordt veroorzaakt door stress. Of je dat nou zelf veroorzaakt door je karakter of dat het veroorzaakt wordt door je werk, stress is de centrale factor.

Stress is van oorsprong een middel om met gevaren om te kunnen gaan. Het lichaam zorgt voor extra inspanningsmogelijkheden. Deels door de adrenaline, veel meer door het inzetten van cortisol, het bijnierhormoon. Een bijnier kan niet onbeperkt functioneren, evenmin kan een lichaam langdurig gebruik van doping aan ( cortisol zou je doping kunnen noemen). Het houdt een keer op. 

Cortisol verminderd de beoordeling van je eigen kunnen. De signalen van burnout worden makkelijk genegeerd en daarmee is een gevaarlijke vicieuze cirkel ontstaan. Wanneer een motor niet regelmatig van motorolie wordt voorzien, zal die motor piepen, kraken en lampjes laten branden, maar nog wel even doorlopen. Op enig moment is de olie werkelijk op en valt de motor abrupt stil.

Als de olie op is, lees: als de bijnier uitgeput is valt het lichaam stil. Letterlijk. Alle reserve is opgebruikt.

Als je mazzel hebt blijft het bij een uitgeputte bijnier. Dat kan herstellen. Langdurige blootstelling aan cortisol heeft een negatief effect op het functioneren van de hersenen. Cortisol is neurotoxisch en kan bij langdurige aanwezigheid in het bloed de hippocampus beschadigen. 

Copyright Hersenstichting. 

"De hippocampus speelt een belangrijke rol bij de opslag van informatie in het geheugen, de ruimtelijke oriëntatie en het controleren van gedrag dat van belang is voor de overleving. Proefdieren waarbij de hippocampus wordt beschadigd, slagen er bijvoorbeeld niet meer in hun gedrag goed aan te passen aan veranderde omstandigheden. Bij de mens kan tweezijdige beschadiging van de hippocampus leiden tot een verminderd vermogen om nieuwe informatie in het geheugen op te nemen."

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

als je nooit een keer een schouderklopje krijgt wat je ook doet, maar alleen maar kritiek gaat het ook weleens mis vooral als anderen die waardeing wel krijgen duidelijk zichtbaar voorjou

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik begreep van mijn collega's na een CPV training, dat er een nieuwe term is, ik weet niet of ik het goed typ; Bor(n)n out. Dat heeft echt te maken met of is gerelateerd aan klachten die je ervaart op je werk en hoe je jezelf op de werkvloer voelt. Ik krijg de CPV training nog, dan weet ik er meer over. Maar kan me met wat ik weet wel iets bij de uitleg van mijn collega's voorstellen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Waar IZZ geregelde aandacht heeft voor (het ontstaan van) een burn-out, ontbreekt dat voor mij in het maatschappelijk debat nogal eens.
Waardoor wordt het veroorzaakt ? Hoe gaan wij om met elkaar ? Wat nemen we daarvan over voor onszelf, en hoe vertaalt zich dit dan voor individu  én maatschappij ? In de de zorg , maar ook op het werk ? En thuis ?
Met name de verdieping op het ontstaan én de gevolgen ervan zou in informerende zin heel nuttig zijn m.i. . Herkenning én aanpak zouden ermee gediend zijn. Langzaamaan neemt de aandacht wel toe voor dit onderwerp. Voor mij zou dat wel een beetje sneller mogen gaan.
Misschien iets voor het IZZ om zich hierop te onderscheiden en te profileren ?

Ook zelf worstel ik hiermee. Het combineren van  thuis- en op het werk de zaken gemanaged houden. Alles moet goed zijn, klòppen. Doelen worden (te ?) stevig gesteld, terwijl ik toch al zaken laat schieten. Het is niet snel 'goed genoeg'. Rust is steeds meer een knop omdraaien: 'nu even niet meer; alleen maar slapen'.  
Gezien de tijd ga ik dat nu ook maar eens doen. En wat hulp zoeken, mórgen. En met mijn baas praten: kan dit niet anders..?
Want... hoe de eigen, dreigende burnout nu verder te voorkomen ?!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Gast
Je maakt een opmerking als gast. Als je een account hebt, kun je hier inloggen.
Doe mee aan dit gesprek

×   Je hebt opgemaakte inhoud geplakt.   Opmaak verwijderen

  Er zijn maximaal 75 emoticons toegestaan.

×   Je link is automatisch geïntegreerd.   In plaats daarvan als link tonen

×   Je voorgaande bijdrage is hersteld.   Tekstverwerker leegmaken

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.