WoutVisser

Er wordt iets gedaan aan het nijpende tekort aan verpleegkundigen -- eindelijk

3 berichten in dit gesprek

Gelezen in het Financieele Dagblad van 13 januari, bladzijde 23.

 

 

De bestuursvoorzitter van een Nederlands Universitair Medisch Centrum meldt, dat ‘ziekenhuizen worden leeggeroofd door verpleeghuizen’.

De regering heeft ruim 2 miljard euro beschikbaar gesteld voor 20.000 medewerkers en –sters in verpleeghuizen. Wat nu gebeurt is, dat verplegend personeel hun ziekenhuis of thuiszorg inruilt voor een verpleeghuis. Om de simpele reden dat verpleeghuizen méér dan het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon betalen.

Tsja …. de Branche-vereniging Thuiszorg Nederland voegt er aan toe, dat ‘voorkomen moet worden, dat personeel de koopkracht in de zorgsector volgt’.

 

 

De opstelling van deze twee zorg-leidinggevenden valt op:

1         zij richten hun pijlen direct op het verplegende personeel. Voor die categorie zorgwerkers moet de marktwerking kennelijk worden uitgesloten door overal het minimaal afgesproken landelijke CAO-loon te betalen. Terwijl zo’n marktwerking in de zorg al jaren (meer) vanzelfsprekend is bij medisch specialisten en hoge(re) managementfuncties.

2         de vergrijzing van de Nederlandse bevolking zal in de eerstkomende dertig jaar fors groeien, en zodoende leiden tot een ‘voelbaar’ stijgende vraag naar zorgpersoneel.

 

Kortom: houd er rekening mee, dat zorginstellingen binnen afzienbare tijd méér dan het minimum CAO-loon aan hun verplegend personeel moeten gaan betalen.

De afwerende, en vooral inflexibele, opstelling van de twee hierboven genoemde zorgbestuurders zullen dit onvermijdelijke economische mechanisme niet tegenhouden. Bovendien spoort hun opstelling mijns inziens niet met het inzicht & anticipatievermogen, dat je van mensen in zulke belangrijke zorgfuncties mag verwachten.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Over verpleegkundigen  --  bron: NRC Handelsblad van 20 juli.

 

Het is bekend: er bestaat in Nederland een voelbaar tekort aan verpleegkundigen, en het UWV voorspelt dat dit tekort in 2019 nog zal oplopen.

Een belangrijke oorzaak van dit tekort kon al minstens tien jaar geleden worden voorspeld: de vergrijzing van de Nederlandse bevolking.

Bovendien: ‘Er gold tot een paar weken geleden een studentenstop bij de zeventien HBO’s die verpleegkundigen opleiden. De scholen konden namelijk geen stageplaatsen vinden voor hun studenten’.

NRC Handelsblad meldt, dat deze nijpende situatie sinds kort enigszins is verlicht, omdat de regering hiertoe twee miljard euro beschikbaar stelde.

Maar toch: ‘duizenden verpleegkundigen en verzorgenden, …, verlieten vorig jaar hun functie. De een vindt de onregelmatige diensten te zwaar, de ander het loon te laag of de carrièreperspectieven te klein’.

NRC Handelsblad vervolgt: ‘De werkdruk is hoog, ik hoor iedereen erover. Het ziekteverzuim ook, en daardoor weer de werkdruk voor anderen. In de zomer helemaal  - door vakanties -  dat is elk jaar zo. Maar er zijn nu ook overal vacatures die niet worden ingevuld’.

De ziekenhuizen en de wijkverpleging stellen zich star op: ‘ze eisen allemaal dat je 24 uur per week werkt en avond- en nachtdiensten draait’. Aldus een verpleegkundige (37 jaar, alleenstaand, met twee kinderen van 11 en 12 jaar): zij koos voor een baan bij een huisartsenpost. Met een lager (uur)salaris, voor zestien uur per week, waarbij ze de avonden waarop ze wilde werken zelf kon bepalen.

Nu maakt Nederland deel uit van de Europese Unie, met een vrij verkeer van personen. Dus kunnen buitenlanders van binnen de Unie in Nederland als verpleegkundige aan de slag. Dat blijkt te werken: ‘… Werkgevers kunnen een beroep doen op arbeidskrachten die in hun eigen land een lager loon krijgen’.

Zoals de 24-jarige Spaanse Gaby. Zij is in haar land tot verpleegkundige opgeleid, maar kan daar geen baan krijgen. Gaby leerde via Skype in drie maanden Nederlands, en werkt sinds een jaar in de thuiszorg in Haarlem. 32 Uur per week, en vaak langer.

Gaby is één van de honderd Spaanse en Italiaanse verpleegkundigen die in 2017 door een bedrijf naar Nederland zijn gehaald. Dit jaar zijn er zestig van zulke immigranten gepland, en in 2019 zelfs vierhonderd. De eerste vijftien maanden zijn zij in dienst van het bedrijf, daarna van de Nederlandse zorginstelling

En de dure huisvesting in Nederland? Gaby deelt samen met een collega (de huur van) een woning. De directeur van het immigratiebedrijf verwacht dat de meerderheid van zijn Zuid Europese verpleegkundigen definitief in Nederland zal blijven.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Bron: NRC Handelsblad van 25 juli.

 Een Nederlandse zorgbestuurder reageert op detacheringsbureaus, die verpleegkundigen aanbieden. Hij zegt hierover het volgende:

  1. Hij begrijpt dat verpleegkundigen bezwijken voor het financieel gunstige aanbod van een detacheringsbureau:
  2. Waar hij zich aan stoort: ‘… detacheringsbureaus lokken verpleegkundigen weg bij een ziekenhuis om ze duurder aan te bieden bij een ander ziekenhuis’.
  3. De zorgbestuurder signaleert een negatieve spiraal: ‘… als een verpleegkundige … slechts de gaten van de detacheringskrachten mogen vullen, dan kan hij of zij beter kiezen voor het geld, de auto of de bonus’.
  4. Hij steekt de hand in eigen boezem: ‘hebben wij dan zitten slapen als ziekenhuisbestuurders?
  5. De zorgbestuurder draagt oplossingen aan: ‘geef medewerkers gegarandeerd de mogelijkheid om verder te groeien in interessante functies. … Bied ze meteen aan dat ze terug kunnen komen. Schep hier een regionaal opleidingsbudget voor’.
  6. Ten slotte: ‘wij bestuurders zijn aan zet. Detacheringsbureaus … mogen niet uitsluitend kiezen voor de lusten. En de ziekenhuizen opzadelen met de lasten. … Een andere mogelijke oplossing is, om … te besluiten niet meer in zee te gaan met deze bureaus’.

 

Tot zover deze zorgbestuurder.

Het probleem van een tekort aan verpleegkundigen speelt al de nodige jaren, en detacheringsbureaus profiteren domweg van een (te) groot verschil tussen vraag en aanbod.

De vraag blijft natuurlijk, hoe dit voorspelbare tekort zo heeft kunnen oplopen. Is er onvoldoende opgeleid? Waarom hebben de Nederlandse zorgkoepels de detachering van (binnen- en buitenlandse) verpleegkundigen niet zelf georganiseerd  --  om daarmee de winst van een commercieel detacheringsbureau uit te sparen?

Verder vertelt de zorgbestuurder bij punt 5 niet, hoeveel het kost om de baan van een verpleegkundige op deze manier aantrekkelijker te maken.

En tenslotte het uitsluiten van commerciële detacheringsbureaus, zoals bedoeld onder punt 6: dit zal de onderlinge solidariteit van zorgbestuurders sterk onder druk zetten. Misschien wel te sterk.    

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Log in of registreer je om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze community.


Registreer een nieuw account

Inloggen

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu inloggen